Αναποδιές

..πολλές τελευταία! Μετά από το πείραμα με το κινητό για την απόδειξη του νόμου της βαρύτητας στο υγρό περιβάλλον..ακολούθησαν και άλλα παρόμοια πειράματα που είχαν ως μοναδικό και απώτερο σκοπό την τρανή απόδειξη ενός άλλου νόμου..του Μέρφι "Όταν κάτι πάει άσχημα όλα θα πάνε άσχημα"..
Λες και μερικές φορές υπάρχει ένα μαύρο συννεφάκι που δημιουργείται πάνω από το κεφάλι σου και επεκτείνεται και στα κεφάλια αυτών που έρχονται σε επαφή μαζί σου..και όσο θετική ενέργεια και να διαθέσεις για να το διαλύσεις δεν αρκεί. Για αυτές μάλλον τις περιπτώσεις απλά έχει ανακαλυφθεί και χρησιμοποιείται ευρέως ο όρος "Γαμώ τη γκαντεμιά μου" κι έτσι μπορούν και πάλι να αντιμετωπιστούν με χιούμορ και χαμόγελα - αρκεί να υπάρχει θετική κατάληξη βεβαίως βεβαίως. Ας καταμετρήσουμε λοιπόν τα γεγονότα..

1. -Βλέπε προηγούμενο ποστ- Χάσιμο κινητού στα έγκατα της θαλάσσης με αποτέλεσμα να χάσω το πρωινό μου ξύπνημα με μουσική εκ ραδιοφώνου και να καταργήσω το νούμερο που είχα για 7 ολάκερα συναπτά έτη...Καλά δεν έγινε και τίποτα βέβαια τραγικό προχωράμε..
2. Σκάσιμο σε λάστιχο μηχανής στην οποία επέβαινα ως συνεπιβάτης... Απλά έγινε ως δια μαγείας πίτα από ένα τοσοδούλικο καρφάκι. Τουλάχιστον παρακολούθησα τη διαδικασία επισκευής του λαστίχου επομένως για μένα ήταν περισσότερο μια "εκπαιδευτική" εμπειρία..δε μπορώ να πω το ίδιο βέβαια για τον οδηγό, ο οποίος φαντάζομαι ότι ήθελε να εκφραστεί περισσότερο μέσω των θρησκευτικών αυτών σκευών που χρησιμοποιούνται για να φωτίζουν τις εικόνες - ή κάτι τέτοιο- κοινώς διαδεδομένα ως Καντήλια..
3.Συνηθισμένο πρωινό ξύπνημα, συνηθισμένη διαδρομή ως στη δουλειά.. Τυχαίνει καθυστέρηση του γαμω-τρόλλευ, τυχαίνει να αποφασίσω να πάω ως στην επόμενη στάση, τυχαίνει τότε να το δω να έρχεται φουριόζικο ,τελικά , λίγα μέτρα πριν το τερματισμό και αποφασίζω να βάλω τα μεγάλα μέσα και να επιταχύνω για τα τελευταία 50 μέτρα ώστε να σκίσω εγώ την κορδέλα...αντ αυτού όμως έσκισα το- αγαπημένο μου τονίζω- παντελόνι καθώς και το -ευαίσθητο σε τραυματισμούς - γόνατό μου. Και πριν προλάβω να αναπτερώσω - ούτε χρόνος dt δεν το περιγράφει- έχει πεταχτεί έξω από το ξενοδοχείο, που είχε θέα στο σημείο πτώσης μου, ένας μεσήλιξ να με παρακαλάει να μπω μέσα να ηρεμήσω, να πιω ένα καφέ, να περιποιηθ-ΟΥΜΕ το τραύμα,κτλ και ότι με έβλεπε που έπεσα, μπλα,μπλα.. Με το ζόρι συγκρατήθηκα μέσα στον πόνο μου και τη σύγχυσή μου να μη το διαολοστείλω πρωί πρωί- όχι για την προσφορά βοήθειας- αλλά για την επιμονή του και ΚΥΡΙΩΣ για το ότι αυτός με το τσακίρικο μυωπικό του μάτι πρέπει να με γκαντέμιασε και να φαγα τα μούτρα μου.. Από εδώ και πέρα τα πράγματα άρχισαν να σοβαρεύουν μιας και η πληγή με εμποδίζει ακόμα - και το μέλλον μου ως μπαλαρίνα διαγράφεται θολό..

4. Τελευταίο μάθημα ιστιοπλοΐας...Κοινή απόφαση όλων να ξεκινήσουμε πιο αργά για να γυρίσουμε αφού έχει βραδυάσει για να μελετήσουμε και τους φάρους- και καλά. Απόφαση εκπαιδευτή, ύστερα από προτροπή δική μου στο προηγούμενο μάθημα, να πάμε ως στην Αίγινα για να τσιμπήσουμε καμιά μαριδούλα -που ακόμα απωθημένη μας έχει μείνει- είτε είχε αέρα είτε όχι, θα ανάβαμε τη μηχανή όπως κι έγινε.. Κι ενώ το ταξίδι έβαινε καλώς, καθώς με είχε γλυκοπάρει ο ύπνος στο κατάστρωμα, με αποτέλεσμα να κάνω το γνωστό ημι-μάυρισμα (ή αλλιώς οικοδόμου-χέρια και μισά πόδια) και είχαμε σχεδόν φτάσει.. ακούμε τον εκπαιδευτή μας να φωνάζει από κάτω.."Έχουμε σοβαρό πρόβλημα..πολύ σοβαρό πρόβλημα" .. Πηγαινοερχόταν τρελά αγχωμένος και με σκισμένο το δάχτυλο του είχε γεμίσει με αίματα παντού.Σκέφτομαι- αφελώς -εκπαιδευτική άσκηση να μας προετοιμάσει για περιπτώσεις πανικού.. Τελικά ΜΕΓΑ λάθος - είχε σπάσει η σαλαμάστρα ..καταλάβατε τώρα δηλαδή ε? Ένα εξάρτημα που εμποδίζει να μπάζει νερά η μηχανή..τελοσπάντων..με αποτέλεσμα να βάζουμε νερά και να είμαστε με τις αντλίες να τρομπάρουμε τα νερά, με μπουκαλάκια και κουβάδες να τα αδειάζουμε..Απόδειξη:

Μετά από 2 ώρες βρέθηκε ένας χριστιανός - μπορεί και μωαμεθανός, βουδιστής, πεντηκοστιανός που δε μας νοιάζει στην προκειμένη περίπτωση- και βούτηξε με μάσκα και βούλωσε το σημείο,που είχε σπάσει, με πανιά και τσίχλα - όχι αυτή που μασάμε (έτσι νόμιζα στην αρχή-πάλι αφελώς). Μετά από αυτό φυσικά θελήσαμε να γυρίσουμε πίσω, χωρίς μηχανή βεβαίως και μόνο με πανιά - που προϋποθέτει βέβαια την ύπαρξη έστω πνοής αέρα..Αλλά η "καλή" μας τύχη δε μας ήθελε..Βέβαια κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και έκαναν το μπανάκι τους εκεί στα ανοιχτά μιας και κολυμπώντας πήγαιναν πιο γρήγορα από ότι το σκάφος..Τελικά ο εκπαιδευτής άφησε κατά μέρος την προσπάθεια και ήρθαν και μας ρυμούλκησαν μέχρι το Φάληρο, όπου πατήσαμε το πόδι μας στις 1.00 τα ξημερώματα. Πέρα από την ταλαιπωρία όμως απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα και την ηρεμία του νυχτερινού,λουσμένου από τα αθηναϊκά φώτα, Σαρωνικού - καθώς κι ένα παρτάκι στη Βάρκιζα που πήγαμε στο καπάκι..

Κάπου εδώ πάντως έχω αρχίσει να τη ψιλιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με τον όρο τύχη που με δέρνει..

5. Και αρχίζει να σοβαρεύει..Τετάρτη μαθαίνω τα δυσάρεστα για τη φίλη μου..την απέλυσαν και δεν είχε κλείσει ούτε μήνα στην καινούργια της δουλειά- στην οποία ήταν τρελά ευχαριστημένη..Αποφάσισαν τελικά ότι δεν ήθελαν κάποιον extra άνθρωπο στη θέση αυτή- νωρίς το σκέφτηκαν.. Όπως και να χει θετική σκέψη και όλα θα πάνε καλά τελικά..

6. Και πιο δυσάρεστο κι εύχομαι τελευταίο...Η δασκάλα χορού μου με ειδοποίησαν ότι αρρώστησε, ότι βρίσκεται στο νοσοκομείο για εξετάσεις και δε ξέρουν πότε θα επιστρέψει..Εδώ απλά εύχομαι να μην είναι τίποτα ή απλά να έχει συμβεί κάτι άλλο και η σχολή χορού να λέει ψέμματα..

Ελπίζω μετά από αυτό το Post να ξορκίσω την τύχη όχι για να φερθεί καλύτερα σε μένα αλλά κυρίως στο οικείο -κι όχι μόνο- περιβάλλον..Γιατί τελικά όλα είναι ρευστά, γιατί μπορείς να είσαι αισιόδοξος, να προδιαθέτεις τους υπόλοιπους σε θετική σκέψη, να μη αφήνεις να σε επηρεάζουν τα γεγονότα..αλλά υπάρχουν κάποια που σε πιάνουν, δένεσαι κόμπος και δε μπορείς να βοηθήσεις..

Όπως και να χει..για τη δική σας προστασία κρατείστε τις σχετικές αποστάσεις- πάντα προληπτικά βέβαια.. :P

υγ. Αφού διαβάσατε όλο το κείμενο έχετε αυτομάτως αποδεχθεί τους όρους και παραιτηθεί από το δικαίωμά σας να κατηγορήσετε ευθέως ή εμμέσως την υποφαινόμενη ,η οποία δε φέρει καμία απολύτως ευθύνη, για ότι πρόκειται να σας συμβεί.

Carpe Diem

αχ...ευχάριστη κούραση που σε πιάνει μια νύστα αλλά δε μπορείς να κοιμηθείς από την υπερένταση. Έχω τόσα να σκέφτομαι, να κάνω, να ζήσω..και ο χρόνος τρέχει και συ κυνηγός με τη σφεντόνα συνήθως και προσπαθείς να εξελιχθείς σε επαγγελματία με καραμπίνα, όπου θα μπορείς να διακρίνεις το σωστό θήραμα και τη κατάλληλη στιγμή.. Αλλά με το πρόσχημα του ερασιτέχνη προσπαθώ να αδράξω κάθε στιγμή και ίσως και να μην επιλέγω με τα σωστότερα κριτήρια..το θήραμα μου ο χρόνος, οι γνώσεις, η διασκέδαση, η καλή παρέα,ο χορός, τα ταξίδια, η επαφή..Κάπου όμως σε κάποια γωνία φοβάμαι μη χαθεί το παιχνίδι και μείνω μόνη με τη σφεντόνα μου σε μια ερημιά να κοιτάω τον άδειο ουρανό..Αλλά και πάλι ψηλά θα κοιτάω.

Τα μαθήματα ιστιοπλοΐας τελειώνουν κιόλας αυτό το Σάββατο και παρόλο το άδοξο πνίξιμο του κινητού μου στη θάλασσα πιστεύω ότι δε θα χαρακτηριστώ θαλασσοπνίχτρα και ότι σύντομα θα μ εμπιστευτούν φίλοι και γνωστοί.. Όπως και να έχει ένα 3ημεράκι θα το κανονίσουμε - για την εμπειρία- όποτε εκεί θα τεσταριστούν οι αντοχές μου.. Κι αν τα φτύσω τουλάχιστον ένα χρωματάκι θα το χουμε πάρει στο μεταξύ:P Και για τον Ιούνη προβλέπεται ταξιδάκι Βουδαπέστη μεριά..για ένα σεμιναριάκι αλλά θα κάνουμε και το σχετικο tourist γύρο.

Εκείνη τη διπλωματική να δούμε μόνο πότε θα την αρχίσουμε..Έχουμε χρόνο όμως..(ή μηπως όχι?)

ps. Το όνομα του σκάφους συμπτωματικά λέγεται carpe diem..τυχαίο?
ps2. Πέρασε κιόλας ο χειμώνας?!?Άντε καλό μας καλοκαίρι..

Ιστιοπλοΐα

..εξάντληση?Ίσως..Στο προηγούμενο post ευχήθηκα καλό σκ ε?Σε μένα πάντως δεν έπιασε η ευχή.. βρέθηκα με πονόλαιμο και δέκατα που κατέληξε σε συνάχι και κωφαμάρα...Έχει περάσει μια εβδομάδα και ο πονόλαιμος ακόμα να περάσει..Παρόλα αυτά δεν πτοήθηκα και συνέχισα να κινούμαι με τους ίδιους ρυθμούς (λες αυτό να φταίει για την ατελή ανάρρωσή μου?)
To Σάββατο πραγματοποιήσαμε το παρθενικό ιστιοπλοικό μας ταξίδι- καλά μη φανταστείς κανένα υπερατλαντικό ταξίδι..από Καλαμάκι ίσαμε τον Πειραιά, δηλαδή στη διαόλου τη μάνα.. Να φυσάγαμε όλοι μαζί πιο γρήγορα θα πήγαινε!! Αλλά νομίζω ότι μου αρέσει το άθλημα, έχω νομίζω το κατάλληλο ύφος καθώς και ένα ολόκληρο πλήρωμα στις υπηρεσίες μου μιας και είμαι το μοναδικό θυληκό πάνω στο deck..:)

"Όρτσα τα πανιά ναύτες.."

Τριμάρισμα πανιών,μαντάρια,ξάρτια, τακ, τσίμα,σοφράνο, κτλ Ε όλο και κάτι έμαθα με μια φορά και μετά θα πάρουμε και το δίπλωμα και θα πηγαίνουμε βόλτες το καλοκαιράκι σε νησιά..Έτσι το φανταζόμουν αλλά τελικά έμαθα ότι για να σου νοικιάσουν χρειάζεται να έχεις εμπειρία και μερικά μαθήματα δε σε καλύπτουν -έχουν ένα μικρό point μιας που ούτε εγώ θα με εμπιστευόμουν. Κι έστω ότι αποφασίζεις να το πάρεις πιο ζεστά το θέμα και συμμετέχεις και σε αγώνες για να αποκτήσεις την εμπειρία- είναι πολύ πιθανό να σου βγει ο αδόξαστος καθώς και να μην ταιριάξεις με τα άτομα.. ΚΑΙ πες πάλι ότι ακολουθείς όλα τα βήματα και αποκτάς την πολυπόθητη εμπειρία, έχεις και στα χέρια σου το χαρτί με κοτσαρισμένο με μεγάλα γράμματα SKIPPER και αποφασίζεις να πας ταξίδι το καλοκαίρι..και τότε κάνεις την εξής απλή ερώτηση στον εαυτό σου (και στους άλλους) ΠΟΙΟΙ θα σε συνοδέψουν στην πρώτη σου απόπειρα "παλεύω μόνος με τα κύμματα ωσάν τον Βεσπούτσι"...Τελικά οι πρόθυμοι είναι πιο λίγοι από ότι φανταζόσουν - είτε επειδή σιχαίνονται τις συνθήκες είτε επειδή θεωρούν το ρισκο μεγάλο (άντε καλέ)- και από αυτούς οι μισοί δε θα μπορούν για τεχνικούς λόγους- άδεια, οικονομικά,κτλ- και με τους άλλους μισούς καταλήγεις ότι δε θα μπορέσεις να αντέξεις τη συμβίωση μαζί τους σε ένα περιορισμένο χώρο για πάνω από 2 μέρες -πόσο μάλλον για >7..Τα κουσούρια και οι παραξενιές ξαφνικά αποκτούν τρομακτικές διαστάσεις όσο στενεύει ο χώρος. Αν όχι λοιπόν φέτος σίγουρα κάποια χρονιά, μια επένδυση δηλαδή στο μέλλον..

Βρέθηκα και με φίλες για καφέ και παραλίγο να βάλω ρότα προς Βαρκελώνη τέλη Μαΐου..αλλά εντέλει μου το ακυρώσανε..κι είχα ανάγκη από ένα ταξιδάκι ρε γμτ..Όχι τίποτα άλλο γιατί με βλέπω να πήζω στη δουλειά το καλοκαίρι

"Έχω πέσει σε μια δίνη, και όλα γυρίζουν τόσο γρήγορα που έχω χάσει το κέντρο.."

Νησί και θάλασσα

Επιστρέψαμε και ανοίξαμε..Είχαμε πεταχτεί μέχρι το νησί για 4-5 μερούλες..ίσα ίσα που πήραμε μια ανάσα και φάγαμε ολίγον τον αγλαίορα (αλήθεια έτσι γράφεται..και τι σημαίνει άραγες?)
Βγήκαμε και ξενυχτήσαμε πολύ, χορέψαμε αρκετά και είδαμε την εκπληκτικότερη ανατολή..Ένας ουρανός ντεγκραντε με γαλάζιες,μωβ,μπλε,κόκκινες,άσπρες πινελιές και μια κάλμα θάλασσα απο κάτω να περιμένει να πάρει λίγο από το φως του ήλιου και να πετάξει το σκοτείνο της πέπλο- το μελαγχολικό..Η προσμονή της τόσο μεγάλη που οι γλάροι ανήσυχοι φτερούγιζαν σχηματίζοντας κύκλους στην επιφάνεια της, χωρις να τολμούν να την αγγίξουν.. Άφησα τη θέση μου και πήρα με βαριά καρδιά τα πόδια μου (και το αυτοκίνητο φυσικά) να ανέβω στο χωριό κι εκεί συνάντησα τον ήλιο φλογερό, στρογγυλό και κατακόκκινο σα ρόδι που μόλις είχε ξεπροβάλλει και χρωμάτιζε όλο τον ουρανό κόκκινο, το χρώμα της φωτιάς..

Γνώριμα μέρη και πρόσωπα, αλλά τα έθιμα είναι που δε τα βαριόμαστε δίνουν νόημα στην εορταστική διάθεση σε ανίθεση με το τυπικό του θέματος.. Επέστρεψα με γεμισμένες μπαταρίες και με πολλή διάθεση. Ξεκινήσαμε επιτέλους και με τον αδελφό μαθήματα ιστιοπλοΐας, και είχαμε την πρώτη συνάντηση μας..Την επόμενη εβδομάδα θα πάμε και την πρώτη βόλτα με το σκάφος που εύχομαι να με πάρει με καλό μάτι και να μη τη βγάλω στην κουπαστή διπλωμένη στα δύο.. Θάλασσα είναι κι αν μάθει πόσο τη λατρεύω θα με λυπηθεί.. Λίγο η αναλογία ανδρων-γυναικών με απασχολεί βέβαια 10-1..μήπως υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος?

Α κι έχω να σημειώσω ότι χθες ήταν μια φοβερή ανοιξιάτικη μέρα...τα δέντρα έχουν αρχίσει να βγάζουν τη χαρακτηριστική τους μυρωδιά που με τρελαίνει - πέρσι είχε συμβεί Μάη- είχε ήλιο, περπάτησα, πήγα για ψώνια, τέλειωσα με την απονεύρωση, πήγα στην τράπεζα, ήπια με φίλους και γέλασα πολύυυυ.. Βέβαια το μόνο μελανό σημείο είναι ο οικονομικός απολογισμός στο τέλος της ημέρας..360 ευρώ σε μια μέρα δεν είναι λίγα ε? Αν χρειαστεί ξανά οδοντίατρος θυμίστε μου να κάνω εξαγωγή- είναι πιο οικονομική:P

Άντε καλο σκ...

Rien de rien

Ζωή σα τριαντάφυλλο ή αλλιώς La Môme.. την είδα και σας την προτείνω ανεπιφύλακτα.. Φοβερή η ζωή της Edith Piaf, μοναδική και η ερμηνεία της Marion Cotillard που την ενσαρκώνει..Τα τραγούδια της σε ταξιδεύουν και το δάκρυ κυλάει αβίαστα -κανενός εξαιρουμένου. Γι αυτό καλό είναι να έχετε προμηθευτεί τη Softex ολόκληρη.

Κι ως μικρή εκκολαπτόμενη γαλλιδούλα- που θα θελα να είμαι- je souhais une merveilleuse soiree..

Non, rien de rien

Non, je ne regrette rien

Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal

Tout ça m'est bien égal

Non, rien de rien

Non, je ne regrette rien

C'est payé, balayé, oublié

Je me fous du passé

Avec mes souvenirs

J'ai allumé le feu

Mes chagrins, mes plaisirs

Je n'ai plus besoin d'eux

Balayés mes amours

Avec leurs trémolos

Balayés pour toujours

Je repars à zéro

Non, rien de rien

Non, je ne regrette rien

Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal

Tout ça m'est bien égal

Non, rien de rien

Non, je ne regrette rien

Car ma vie..Car mes joies..Aujourd'hui

Ça commence avec toi...

Δε θα πω περισσότερα, απλά δείτε την..

Όταν

Όταν όλα γύρω σου αλλάζουν κι εσύ μένεις ίδια..
Όταν τα λεπτά, οι στιγμές γίνονται πουλιά που ταξιδεύουν μακρυά..
Όταν τα μάτια υγραίνουν, τα τζάμια θολώνουν κι ένας κόμπος σε γεμίζει..
Όταν τα χρόνια που έζησες γίνονται μια τελεία και νιώθεις μικρός..
Όταν οι άνθρωποι "σου" απέπλευσαν από το λιμάνι..
Όταν σε εκνευρίζει το ενδιαφέρον τους αλλά το επιζητάς..
Όταν ψάχνεις για μια όποια αγκαλιά αλλά τελικά ζητάς ΤΗΝ αγκαλιά..
Όταν για όσους νοιάστηκες έχουν φύγει..
Όταν όσοι νοιάζονται τους απομακρύνεις..
Όταν δεν έχεις να δώσεις αλλά και δεν παίρνεις..
Όταν ξυπνάς με τον ήλιο και κοιμάσαι με τη θλίψη..
Όταν δε τραγουδάς γιατί ντρέπεσαι τη φωνή σου..
Όταν δε μπορεις να χαλαρώσεις,εστω κι αν έχεις πιει
Όταν η φωνή σου δε διεισδύει μέσα σου, μέσα τους..
Όταν οι απαντήσεις είναι συμβατικές..
Όταν ο έρωτας είναι συμβατικός..
Όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι στο χώρο σου..
Όταν φοβάσαι..
Όταν τα μάτια είναι γυάλινα και οι άνθρωποι δε νιώθουν
Όταν θες να βουλιάξεις σιγα σιγα στο καυτο νερο μέχρι να καλύψει κάθε κύτταρο σου, να σφαλίσει τα βλέφαρα σου..
Όταν η φλόγα του κεριου σου τρεμοπαίζει και συ κινείσαι στο ρυθμό της..
Όταν η απογοητευση σου χτυπάει την πόρτα επίμονα..
Όταν ακούς τα ίδια και τα ίδια τραγούδια..
Όταν θες να αδειάσεις, να ταξιδεψεις, να φυγεις..
Όταν νυστάζεις συνεχώς..

..λες καληνύχτα και ελπίζεις στην καλή μέρα..

Ενα τρελό τρελό..

Θέλω να σου γράψω για αυτά που είδα και δε ξέρω αν έζησα αλλά σίγουρα ήταν ένα full σκ με λίγο από όλα μέσα..
Ας αρχίσουμε μετά της Παρασκευής..Χαλαρό ποτάκι με κοπέλα από δουλειά και λίγη αναδρομή στο παρελθόν- που λόγω της ημέρας επιβαλλόταν..Ξάφνου τηλ από το πουθενά και τελικά βρίσκομαι να πίνω ποτάκι με την ομάδα του site seein' στο Γκάζι- όλοι τους ένας κι ένας και συνθέτουν μια φοβερή ομάδα που πέρα από το μεράκι που διαθέτουν για το blog αποτελούν και καλή παρέα.Δεν πρόλαβα να εκμαιεύσω πολλές πληροφορίες μιας και οι ερωτήσεις επαναλαμβάνονταν * 5 κι ας όψεται και το πρωινο ξύπνημα... Εγερτήριο στις 7 (αν και το "7 ξυπνάμε" αρκετοί το παρέφρασαν "7 ξεκινάμε"..δε φταίω εγώ όμως:P) και ετοιμασίες για Παρνασσό, το 3ο σκ μέσα σε ένα μήνα που αποφασίζω να αποδράσω + άλλο ενα 3ημερο που κατέληξα στο Βόλο.. Σκοπός μου στη παρούσα φάση να εξοικειωθώ με το άθλημα του σκι και παρόλο τις αντίξοες συνθήκες -ομίχλη, έλλειψη χιονιού,κτλ- νομίζω ότι έχω βελτιωθεί.. Αλλά αρκετοί κακεντρεχείς προσπαθούν μάταια να αποδείξουν το αντίθετο, απλά σας παραθέτω το video-οποιαδήποτε ομοιότης με τη γραφούσα καθαρή σύμπτωσης- για να συνειδητοποίησετε το μέγεθος της ζήλειας τους..Τα ταλέντα εξάλλου δε κρύβονται..

Άνοιξαν οι πνεύμονες, χέρια, πόδια, ώμοι σε διάφορες τούμπες, αλλά δεν πτοούμαστε..Η απόλαυση της αίσθησης του αέρα που σε χτυπάει στο πρόσωπο, η αδρεναλίνη της στιγμής που χάνεις τον έλεγχο, το χιόνι άσπρο και καυτό που καίει τα απροστάτευτα μέρη του σώματος, η δύναμη του ανθρώπου να συνεχίζει ακόμα κι όταν γύρω του τα πάντα λευκά, βουνό χιόνι και ομίχλη ένα σύμπλεγμα και η όραση σου σε προδίδει και αποφασίζεις να αφεθείς στην κλίση ακολουθώντας το ενστικτό..Ευχαριστώ που δεν έβλεπα αλλά ένιωθα..
Και μετά κλασσικά στην ταβέρνα του Δήμου στο Πολύδροσο- παϊδάκια γι αυτους που τα τιμάνε, κρασί, γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού - για μένα μήλο..
Επιστροφή στας Αθήνας και ετοιμαζόμαστε για έξοδο- παρόλο την απίστευτη κούραση..Εδώ τα καταφέραμε την προηγούμενη Κυριακή με σκι + έξοδο+ πρωινό ξύπνημα εδώ θα κωλώσουμε.. (Βέβαια διαγράφουμε από τη μνήμη μας ,τη βιαιη έξοδο εκ της μεσαίας λωρίδας προς την αριστερή και την παρολίγο πρόσκρουση με το κιγκλιδωμα της λεωφόρου λόγω στιγμιαίας υπνηλίας, χαρακτηριζόμνη ως ατυχές συμβάν) .. Η κοπέλα που γιόρταζε θα μας έβγαζε στο αγαπημένο μας- γι αυτή την περίοδο- μαγαζί με latin ρυθμούς και αύθονο χορό.. Συνάντησα πολλά πρόσωπα παλιά και νέα καθώς και τη δασκάλα μου συνοδευόμενη με έναν μ..... που τους πάω και τους 2 αφάνταστα και πολύ χάρηκα που τους είδα μαζί, παρόλο που φοβήθηκαν που με είδαν ξέρουν ότι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από μένα, γιατί η χημεία των ανθρώπων μερικές φορές είναι πάνω από λόγια και πράξεις.
Κυριακή είχα αποφασίσει να χαλαρώσω.. Μετά την προσγείωσή μου και την οριζοντο-ποιήση μου θεωρούσα αδύνατη την ανάσταση..Κι όμως η μυρωδιά από μπακαλαράκι σε συνδυασμό με τη φωνή της και τα χέρια της ξαδέλφης ήταν υπερ-αρκετά για να με οδηγήσουν στα τυφλά στο στρωμένο από ώρα οικογενειακό τραπέζι.. Πήραμε τις απαραίτητες δυνάμεις λοιπόν και ξάφνου μήνυμα από τη φίλη, με όλη την παλιά παρέα πάμε καφέ Μοναστηράκι..Μαζεύω τους δικούς μου και βρισκόμαστε κατα μεσής στην πλατεία Ψυρρή (αφού έχει προηγηθεί παρολίγον κλοπή πορτοφολακίουν εκ της χειραποσκευής μου με τσάκωμα στα πράσα-αλλά με πολύ ήπια αντίδραση εκ μέρους μου-μεγαλόψυχη γαρ) να λιαζόμαστε σα τα χταπόδια στα βράχια..και η παρέα εναλλασσόταν συνεχώς έρχονταν, έφευγαν πρόσωπα που έχουμε ζήσει πολλά και μου θυμίζουν πολλά και ένιωσα και πάλι οικεία..Πήγαμε για παγωτό και μετά για ποτό και φτάνοντας σπίτι συνειδητοποιώ ότι αύριο έχω πρωινή εργασία..κι άλλο κύμα χαράς, αναρωτιέμαι μόνο πότε θα τελειώσει όλο αυτό..αλλά μέχρι τότε..