Πολλές σκέψεις μαζί

Χάθηκα.. Κανούργια δουλειά, νέα δεδομένα και πρόσωπα, ανάγκη για εξοικείωση και προσαρμογή, άγχος για καλή πρώτη εντύπωση τόσο επαγγελματικά όσο και κοινωνικά. Μελέτη, εργασία και χαρά. Είχα ξεχάσει το συναίσθημα αυτό...της παραγωγικότητας, του ενθουσιασμού για τη δουλειά, της εκτίμησης της αξίας σου. Φυσικά είναι αρχή και αυτά θα ξεθωριάσουν με τον καιρό, αλλά αυτή τη στιγμή θέλω να το απολαύσω..ξυπνάω και φεύγω χαρούμενη, απομακρύνοντας εκείνο το παλαιότερο βλέμμα "ποιος ηλίθιος άναψε τα φώτα" ή "γιατί ΓΜω το .. να πρέπει να δουλεύουμε?"

Μέσα σε όλα αυτά διαβάζω και για τα μαθήματα, της πλάκας βέβαια διάβασμα, αλλά όταν απαιτείται βάζεις το κεφάλι κάτω, όπως αυτό το σκ.. "Χρηματοοικονομική ανάλυση" και κάτι τύποι σαν κι εμάς , τα οικονομικά δεν τα πολυχωνεύουμε..κάτι μερίσματα,κάτι μετοχές και αποδόσεις λες και εμείς θα κάνουμε την τεχνική ανάλυση στην χρηματιστηριακή αγορά..
Και κάπου ανάμεσα στις σημειώσεις και τις ασκήσεις παίζει και μια τηλεόραση ακούγεται και ένα ραδιόφωνο, χτυπάει και κανά τηλέφωνο.. Στο πρώτο βλέπω να παίζει σε όλα τα κανάλια για συνολική διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και τους τομείς.. "Μας είπαν κάτι καινούργιο τώρα, λες και δε το ξέρουμε" και φυσικά δεν αντιμετωπίζεται , γιατί αν πιστεύαμε σε μια ριζική αλλαγή αυτός θα μας έκανε ουτοπιστές ή απλά ρομαντικούς? Η αλλαγή στηρίζεται στο ήθος των ανθρώπων (κατα πόσο είναι επιρρεπείς στο έγκλημα με σποπό το προσωπικό κέρδος) πρώτον και δεύτερον στις ανάγκες τις υλικές/καταναλωτικές που σου έχει επιβάλλει το σύστημα (δηλαδή άλλοι άνθρωποι που αποσκοπούν επίσης στο κέρδος) Και καταλήουμε σε ένα φαύλο κύκλο γιατί για να ωφεληθεί κάποιος θα ωθήσει τον άλλο να επιδιώξει περισσότερο κέρδος και συνεχίζεται η αλυσίδα. Η αλυσίδα σπάει μόνο με ανθρώπους που ακόμα αντιστέκονται, πόσοι όμως είναι αυτοί..και από τι εξαρτάται ο βαθμός "ήθους" και ευαισθησίας, από την παιδεία που λαμβάνουν?Ίσως αλλά δυστυχώς σε αυτόν τον τομέα δεν επηρεάζουν μόνο γονείς και σχολεία αλλά και άλλοι παράγοντες όπως τα ΜΜΕ και κυρίως η τηλεόραση, που αποτελεί πλεόν τον κυρίαρχο τρόπο απασχόλησης/ψυχαγωγίας ενός μέσου παιδιού και φυσικά η τηλεόραση αποσκοπεί στο κέρδος..Αλλά και παλαιότερα που δεν υπήρχε και τα παιδιά εκείνα μεγάλωσαν σε πιο "υγιείς" συνθήκες, αυτά δεν είναι τώρα που σαν ενήλικες "διαφθείρονται" , παίρνουν μίζες, λαδώνονται κι όλα τα σχετικά? Τι ακριβώς έγινε με αυτή τη γενιά ή μήπως τελικά όλοι όσοι αποκτούν εξουσία διαφθείρονται γιατί έχουν τη λογική του ρουσφετιού "το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα 2 το πρόσωπο.." αν με βοηθήσεις θα σε βοηθήσω και φυσικά οι χάρες πάνε κι έρχονται. Και οι περισσότεροι Έλληνες έχουν βολευτεί έστω μια φορά στη ζωή τους από αυτές τις χάρες, είτε στρατός λέγεται αυτό, είτε δημόσιο νοσοκομείο, είτε θέση δημοσίου..Όπως και να χει όλοι μας το συντηρούμε αυτό το σύστημα, γιατί? Γιατί μας βολεύει..όχι πάντα, αλλα ίσως και να μας ευνοήσει και μας τους κακομοίρηδες και όταν δε μας ευνοεί βγαίνουμε στις τηλεοράσεις και διαμαρτυρόμαστε και κατεβαίνουμε και σε απεργίες, κτλ
Αυτά μόνο από την τηλεόραση και μετά ακούω και στο ραδιόφωνο έναν κρατούμενο των νέων φυλακών Τρικάλων ο οποίος είχε πάρει 10ήμερη άδεια και έδινε συνέντευξη για τις νέες φυλακές, οι οποίες τα περιέγραψε σα ψυχιατρικές κλινικές, όπου δεν έρχεσαι σε επαφή με τους φύλακες αυτοί σε βλέπουν εσύ όχι, δεν έχουν καμία απασχόληση,ούτε εργαστήρια, ούτε βιβλιοθήκη παρα μόνο 2 τηλεοράσεις στους κοινόχρηστους χώρους και χορηγούν στην πλειοψηφία ψυχοφάρμακα χωρίς να τα χρειάζονται.. Και χτίζονται άλλες 17 τέτοιες φυλακές σε όλη την Ελλάδα. Χαρακτηριστικά είπε "Τον περισσότερο χρόνο καταλήγουμε να σκεφτόμαστε πώς να κάνουμε κακό στους εαυτούς μας και στους γύρω μας" Αν αυτό είναι σωφρονιστικό σύστημα εγώ είμαι ο Πάπας..
Χτυπάνε και τα τηλέφωνα .. Μια γνωστή που είχα να ακούσω πάνω από 2 χρόνια..Δεν είχε κανέναν άλλον να πάρει τηλέφωνο, να μιλήσει σε κάποιον, να μοιραστεί το παράπονό της. Όλοι μας μπορεί να έχουμε περάσει αυτή τη φάση γι αυτό την άκουσα, γιατί δυστυχώς όταν είμαστε στεναχωρημένοι λυπόμαστε τον εαυτό μας και όταν είμαστε αδύναμοι, χρειαζόμαστε κάποιον και να μας συμπονέσει αλλά και να μας δώσει τη δύναμη που ξεχάσαμε ότι κρύβουμε μέσα μας..Γιατί όταν στεναχωριόμαστε, δε σκεφτόμαστε λογικά, βυθιζόμαστε πιο πολύ στη λύπη μας, και υπάρχουν φορές που νιώθεις τη σκέψη σου να χάνεται, ξεφεύγεις από τα όρια του κατανοητού και σε φοβάσαι.
Και μέσα σε όλα αυτά βλέπω τυχαία και το τέλος μιας αγαπημένης μου ταίνιας που στηρίζεται στο Πεπρωμένο και το ρομαντισμό "Serendipity" και αναρωτιέμαι ... Τα τελευταία χρόνια, σταδιακά, έχω γίνει πολύ ρεαλίστρια έως απελπιστικά ίσως ρεαλίστρια. Δεν πιστεύω εύκολα λόγια και καταστάσεις. Το προηγούμενο Σάββατο παντρεύτηκε η αδελφή της φίλης μου κι ήταν ο τρόπος που την κοιτούσε, ο τρόπος που του τραγούδαγε και όπως χορεύανε αγκαλιασμένοι ξύπνησε μια ανάμνηση κρυφή μέσα μου. Ρομαντικές σαχλαμαρίτσες που σαν παιδί καθόμουν και ονειρευόμουν και σκάλιζα στο γλυπτό της φαντασίας μου..και απογοητεύτηκα με τη σημερινή μου διάσταση. Τι είναι προτιμότερο όμως? Kαι ακόμα δεν έχω καταλήξει αν υπάρχει πεπρωμένο και την ακριβή του έννοια.. Ο ρεαλισμός μου εναντιώνεται κάθετα αλλά η ξεχασμένη ρομαντική υπόστασή μου το αντιμετωπίζει καμπυλόγραμμα κι επιθυμεί να το δεχθεί.. Ακόμα κι εδώ όμως χρησιμοποίω όρους ορθολογικούς, μαθηματικούς..

Κι επειδή μπορεί να κάνω πολύ καιρό πάλι να γράψω..σας χαιρετώ προσωρινά.
Δε χάνομαι, απλά κάνω διάλειμματα.

Είναι φορές

Είναι φορές που ο ήλιος καίει τη σάρκα σου, η αλμύρα δεν αφήνει να ανοίξεις τα μάτια σου και ένα εκτυφλωτικό φως έχει μπει στα βλέφαρα σου..

Είναι φορές που ο ήχος από τα κύμματα δεν είναι αρκετός, τα βότσαλα παίζουν πόλεμο με το νερό κι εύχεσαι ο αέρας να μη σταματήσει ποτέ..

Είναι κάποιες φορές που τα πρόσωπα που συναντάς είναι λίγα αλλά για σένα τόσο πολλά, τα παιδικά χαμόγελα που σε κερδίζουν, τα χαμόγελα των ανθρώπων που ζωντανεύουν στις παιδικές σου μνήμες και κάποια άλλα άγνωστα χαμόγελα, απρόσμενα κι αναπάντεχα..

Είναι φορές που το χάδι στο σκύλο δε φτάνει, η γάτα ζητάει όλη σου την προσοχή, οι χήνες απλά τροφή και εσύ παίζεις απλά μαζί τους και τους κλείνεις το μάτι..

Είναι φορές που δε θες να επιστρέψεις, να χαθείς σε μια γαλαζοπράσινη θάλασσα, να σε καταπιεί κι αυτός να είναι ο πιο γλυκός θάνατος..

Ο ήλιος έδυσε για άλλη μια μέρα, αλλά κάθε πότε κοιτάς τον ήλιο? Κόκκινο βαθύ χύθηκε στους ουρανούς χθες..και λες ο ήλιος θα ματώνει για τη φυγή σου..

Γυρνώ και φέρνω άμμο μέσα στα παπούτσια μου, θάλασσα στο μαγιό μου, βότσαλο που μάζεψα, γλυκάκια από το νησί, ήρεμο πρόσωπο και ένα χαμόγελο γαλήνιο..Το απλό είναι και το πιο όμορφο..

Φεύγω again..αυτές οι τάσεις φυγής...Δεν την άντεξα την Αθήνα και δε με άντεξε. Θα κάνω αλλη μια τελευταία προσπάθεια να χαλαρώσω. Παλιά ήταν τόσο εύκολο ή απλά καθημερινότητα..Ξυπνάγαμε πρωί, τρέχαμε με λεωφορεία και αυτοκίνητα στη σχολή και αράζαμε σε ένα κυλικείο για να πιούμε τον πρώτο καφέ μας "μέχρι να ανοίξει το μάτι μας" και να χουμε διάθεση για μάθημα..Και το μάτι μας άνοιγε αλλά διαφορετικά, βλέπαμε τα "θέματα" που μας απασχολούσαν κατα καιρούς, μιλάγαμε με ένα-δυο αξιόλογα άτομα και με χιλια δυο άλλα μη αξιόλογα αλλά τουλάχιστον είχαν πλάκα βρε αδελφέ και περνούσε ο χρόνος χωρίς να το νιώθουμε, στο προσωπικό μας καφενείο είχαμε τους άτυπους κανόνες μας και όλα λειτουργούσαν ρολόι..Ένα ρολόι χωρίς δείκτες και όπου ο χρόνος δε μας απασχολούσε! Πατούσαμε για το γαμώτο σε κάποιο αμφιθέατρο και στα πρώτα 10 λεπτά είχαμε ξενερώσει και τρυπώναμε στο πρώτο αμξάκι που έβγαινε εκτός για καμιά καφετέρια με τάβλι και επιτραπέζια..είχε φτάσει η ώρα για το δεύτερο καφέ..Σκοτώναμε το χρόνο με τις βλακείες μας και τις καταστροφές μας και κάναμε και κανα απογευματινό εργαστήριο μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουμε στον εαυτό μας την παρουσία μας στο χώρο της σχολής Έπειτα από την κοπιαστική αυτή μέρα αν ήμασταν τυχεροί βγάζαμε τα στοιχειώδη έξοδα μας (καφέδες φυσικά) με κάποιο part-time στυλ 131 σε βραδυνό ωράριο πού έπιανε και περισσότερα και δεν είχε και τόση δουλειά.. Στος τέλος της ήμερας επιστρέφαμε στο σπίτι μας κι αν είχαμε ακόμα διάθεση κι αντοχές κανονίζαμε για ποτό ή σινεμά και ο χρόνος δεν είχε σημασία παρα μόνο στην περίοδο της εξεταστικής.. Ίσως από την ανενεργεία και τις καταχρήσεις εκείνες τις περιόδους να κάηκαν πολλά εγκεφαλικά κύτταρα αλλά και πάλι δε θα άλλαζα τίποτα, το μόνο που θέλω πίσω είναι τον πέμπτο χρόνο σχολής..βιάστηκα να δουλέψω και τώρα μου λείπει πιο πολύ..
Και μετά τις διακοπές έρχεται ίσως η τελευταία εξεταστική έρχεται μια νέα δουλειά έρχονται νέα πρόσωπα και φεύγουν όλα τα παλιά..ανάμεσα τους θα φύγουν και μερικά άσχημα και μερικά όμορφα..Όσο για το blogging παραμένει κάπου μετέωρο..Αρκεί ο ρημαδοχρόνος να χωρέσει παντού και πιο πολύ στις καρδιές μας..
Καλές μου υπόλοιπες διακοπές/διάβασμα..
Θα σας βλέπω..

Σε έναν άλλο όροφο

"Σήμερα κοίταξα έξω από το παράθυρο, αλήθεια πόσος καιρός πέρασε από την τελευταία φορά..Δε θυμάμαι. Ίσως πέρσι το καλοκαίρι, ίσως και πριν 2 χρόνια..Πότε ήταν πριν 2 χρόνια? Ο χρόνος..διάχυτος, συγκεχυμένος..Δεν υπάρχει πια χρόνος για μένα. Ο ίδιος είναι πάντα, τα ίδια είναι πάντα..από τότε που έφυγε ο .. είναι τα ίδια.. Το κρεβάτι ίσως να άλλαξε.μπα όχι! Και πριν φύγει, μόνη μου κοιμόμουν..στο ίδιο κρεβάτι, στην ίδια στάση. Τι άλλαξε τότε..μόνο η κοπέλα που έρχεται και καθαρίζει αλλάζει.. Α άλλαξε και η κοπέλα στο φούρνο..Εγώ άλλαξα? Ισως..γιατί αλλιώς να φύγει?..Δεν πρέπει να κοιμάμαι πολύ, αλλα τι είναι πολύ..πολύ σε σχέση με τί..δε μετράω ώρες,μέρες..Ξυπνάω και είναι βράδυ, σηκώνομαι και προσπαθώ να στηριχτώ στο καροτσάκι.. ακόμα και τώρα δε μπορώ να το συνηθίσω χτυπάω με τις ρόδες του όλες τις πόρτες..Όταν ήταν εδώ ο..ναι ο..Γιατί τον θυμάσαι ακόμα?..πάει τελείωσε, σε παράτησε χώνεψε το επιτέλους..Σε παράτησε επειδή είσαι πια ανάπηρη ναι παράδεξου το! Είσαι ανίκανη! Σε χώρισε γιατί βρήκε μια όμορφη και δεν τον έχει ανάγκη να της φέρνει το φαι στο κρεβάτι..Την παντρεύτηκε και είναι ευτυχισμένος, και για σένα δεν είναι πια τίποτα..ένας άγνωστος! Μα δε μπορει κάποτε με αγάπησε κι εμένα, κάποτε ήμασταν εμείς ..Μην το πεις.. Όταν ακόμα περπατούσες βλαμμένη..Μετά έγινες ένα σκουπίδι που οι μισοί το κοίταζαν με οίκτο και οι άλλοι μισοί με αηδία και αδιαφορία..Μακάρι να είχα οίκτο...Κακομοίρα ούτε αυτό έχεις..Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και αυτο-λυπάσαι γιατί κανείς αλλός δε σε βλέπει για να σε λυπηθεί.. Η μόνη μου παρέα είσαι εσύ..Το ξέρω. Δε βγαίνεις από το σπίτι μου κι έχεις γίνει φάντασμα..Τα παιδάκια θα σε φοβόντουσαν αν σε έβλεπαν, αλλά ούτε εσύ θέλεις να τα βλέπεις, τα μισείς, γιατί ποτέ δεν απέκτησες ένα..Θέλω να φωνάξω, να ουρλιάξω αλλά το κάνω τόσα χρόνια και κουράστηκα πια..Και τι κάνεις λοιπόν κάθεσαι και κλαίγεσαι..Κάθομαι και κοιτάω τον τοιχο προσπαθώντας να τον τρυπήσω με τη σκέψη μου, βλέπω παράθυρα κλειστά και φαντάζομαι τι κρύβουν απο πίσω, μια εικόνα με χρώματα που κάποτε θύμιζε ευτυχία, ένα ξεχαρβαλωμένο κουτί με αναμνήσεις που καίγεται κάθε φορά που τα αγγίζω κι ένα καλώδιο κάτω από τα πόδια μου που γίνεται θηλιά μου..Ξέχνα τα όλα αυτά, τρελή θα γίνεις, ήδη λαμπυρίζει το βλέμμα σου και δεν είναι από δάκρυα..Όχι από δάκρυα στέρεψα είναι η λάμψη μιας άλλης ζωής που ξεφυτρώνει από τα μάτια και την πηγή της τη βρίσκει στις στιγμές που δεν έζησα.. Ξέχνα τα όλα αυτά, δεν έχεις ζωή, είσαι φυλακισμένη σε 4 τοίχους..Οι τοίχοι δύναται να ζωντανέψουν, μερικές φορές αναπνέουν τους ακούω τα βράδυα -ή τις μέρες δε θυμάμαι-στο σκοτάδι και γίνονται συντροφιά..Αφουγκράζομαι την πνοή τους, τόσο ζεστή, με γαργαλάει ,νιώθω να με χαιδεύει..έτσι να ναι ακόμα το χάδι?Μην αυταπατάσαι δεν υπάρχει άλλος στο δωμάτιο..Υπάρχει, υπάρχεις εσύ, εσύ με αγαπάς? Όχι σε μισώ..Καλύτερο από την αδιαφορία δε νομίζεις? Ναι γι αυτό υπάρχω ακόμα.."

Επιστροφές

..2 βαλίτσες με περιμένουν μισάνοιχτες και με άρωμα διακοπών πλημμυρισμένες. Αλλά είναι η πρώτη φορά που έθεσα σε λειτουργία την επιχείρηση εκκένωση ευθύς αμέσως, και από την άλλη το μυαλό δε μπορεί, δε θέλει αλλά και δε χρειάζεται στο κάτω κάτω της γραφής να δουλέψει. Τρίτη μέρα στο γραφείο και ο κόσμος λείπει, τα γραφεία άδεια και σκοτεινά θυμίζουν λίγο εγκατάλειψη..στην αρχή βλέπεις κάποια φωτισμένα χαμόγελα ανθρώπων που πέρασαν καλά,γέμισαν και έφεραν τον ήλιο μαζί τους, έπειτα ακούς ένα ψέλλισμα, έναν απόηχο "καλό χειμώνα" κι αναρωτιέσαι αν είναι ευχή ή κατάρα ή ακόμα χειρότερα ακούς ένα "και του χρόνου" και εκεί συντελείται ομαδικό χαρακίρι-- μουδιάζεις ολόκληρος και σκέφτεσαι "ένας ολόκληρος χρόνος πάλι ρε πούστη μου"
Αυτή τη φορά όμως γύρισα χαλαρή - ακόμα- σκεφτόμενη ότι μου υπολείπεται άδεια που κάποτε -ευελπιστώ σύντομα- θα την πάρω. Οι ρυθμοί αργοί, παραπαίω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας αλλά κάτι με καίει.. Δεν ήταν ούτε ο ήλιος της Κρήτης που με έκαψε ούτε η ρακί της..κάτι απροσδιόριστο. Γύρισα πιο ανήσυχη από ότι έφυγα, πώς γίνεται αυτό?Γίνεται.. Δεν έλιωσα κάτω από τον ήλιο αρκετά φαίνεται να με χτυπήσει τόσο ώστε να μη σκέφτομαι..το ριμάδι λειτουργεί ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες (μα πού είναι επιτελούς αυτό το σουιτς οφ) για αυτό και το έπνιξα λίγο με την επιστροφή μου.
Θέλω να θυμάμαι τα όμορφα που είδα γι αυτο θα τα αποτυπώσω κάποια άλλη στιγμή για να ξορκίσω τα άσχημα..
Όση όμορφια και να δεις όμως αν δε τη νιώθεις..Η ομορφιά είναι μέσα μας λένε, ίσως και να χουν δίκιο..

ΑΔΕΙΟ-ΥΜΑΙ..

Πάω, φεύγω , αποχωρώ,αδειούμααααιιι- το μαγαζί κλείνει ωστόσο δεχόμαστε επισκέψεις και το κλείσιμο ραντεβού γίνεται κατόπι τηλεφωνικής συνενοήσεως, λόγω όμως έλλειψεως προσωπικού και γραμματέα/παιδί για όλες τις δουλειές αφήστε το μηνυμά σας μετά το χαρακτηριστικό ήχο.. Σας βάζουμε αρχικά στην αναμονή-κατάψυξη- ακούγωντας λίγο θάλασσα ή Σπανουδάκη ή U2 ή depeche mode ή Πρωτοψάλτη ή Μητροπάνο ή Βανδή ή έστω ότι γουστάρει ο καθένας.. Να ο προορισμός μου λοιπόν...Επιτέλους αρχίζει να κυκλοφορεί κάποιο aίμα στο μουδιασμένο μου κορμί και μυαλό.. Υπόσχομαι να μη με πειράξουν πολλά πράγματα, να γυρίσω ανανεωμένη με γεμισμένες τις αντλίες μου με οξυγόνο, με πολλές εικόνες, με πολλές ιστορίες για να έχω να θυμάμαι, με το αίσθημα ελευθερίας που έχω ξεχάσει, με τη ζωή στα χέρια μου, πιο αποφασιστική και ίσως μια νέα αρχή είναι προ των πυλών..Είμαι πολύ καλά κι έχουν βοηθήσει, έχετε βοηθήσει, έχει βοηθήσει αλλά κι εγώ μάλλον έβαλα το χεράκι μου:P Θέλω να δω, να ξεκουραστώ, να χορέψω, να λιώσω στον ήλιο, να πιω μέχρι θανάτου, να αράξω στην άκρη ενός γυαλού μέχρι να βυθιστεί ο ήλιος, να ξεφύγω, να μείνω, να είμαι χωρίς, να είμαι με, να νιώσω, να αισθανθώ, να ζήσω..Κι αν δε γίνουν δεν πειράζει και πάλι θα χω να θυμάμαι.. Φιλιά σε όλους φίλους/γνωστούς και λοιπούς συμπλογκερς.. πσ κι έχω βάλει και 2ο πλυντήριο και περιμένω.. πσ2 γιατί κάθε φορά που πάω να κάνω πάμπλις παίζει το "One" e? πσ3 Έτσι θα θελα να μαι.. Αλλά ας αρκεστούμε στην πραγματικότητα καλές σας διακοπές σε όλους.. Μπιιιιιιιιιιιππ...

Η εκδίκηση τωνΤζιτζικιών

Χθες γυρνούσα από Μαρούσι και λόγω έλλειψης κασετοφώνου σε όλη τη διαδρομή διαπίστωσα ότι ακουγονται τζιτζίκια..πολλά τζιτζίκια..χιλιάδες τζιτζίκια, παντού ..Τζι Τζι Τζι Τζι..Βράδυ μεσάνυχτα και να ακούς τόσα τζιτζίκια μου φάνηκε παράξενο, είναι φυσιολογικό? Στο χωριό , θυμάμαι ότι τη μέρα μόνο τζιτζικιάζουν και το βράδυ ακουγα μόνο κανά τρυζόνι, γκιώνη ή κάτι τέτοιο.. Λες τα τζιτζίκια να τρελάθηκαν? Και με το που μπήκα στην περιοχή που μένω, ούτε ένα, ούτε για δείγμα...Να φανταστείς άκουσα στην Πανεπιστημίου και ούτε ένα κοντά στο σπίτι μου.. Τι έγινε ρε παιδιά? (αλά Σπύρος Παπαδόπουλος-Απαράδεκτοι)

Τζιτζικιάστε μωρέ-τζιτζικιάστε όσο θέλετε- δε με νοιάζει θα φύγω και γω- 2 μέρες τόσες έμειναν..