tag:blogger.com,1999:blog-275743942012-01-31T06:36:35.477+02:00My friend is the Night, drives me to the LightMari-R1noreply@blogger.comBlogger1041100tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-29013856672090019912008-04-06T03:14:00.003+03:002008-04-06T04:13:58.507+03:00κι έτσι πέρασαν 4 μήνες..μη ρωτάς πώς, ρώτα το γιατί..Αναρωτιέμαι μήπως δε θέλω να μάθω ούτε το γιατί, και φοβάμαι να εισχωρήσω πιο βαθιά..<br /><br />Ο χρόνος κυλάει σα νερό μέσα μου χωρις να έχει αφήσει το σημάδι του..Δεν έχω σταθεί ούτε ένα λεπτό για μένα, κάπου..Και είμαι αέρας που περνά κι όσο περνά συναντά πολλούς ανεμόμυλους, που σε ζαλίζουν και σε μπερδεύουν, Ποτίζεται με το άρωμα των λουλουδιών αλλά για πολύ λίγο. Γεμίζει με καυσαέριο, ήχους από κόρνες και άρωμα σκουπιδιών και τρέχει να κρυφτεί στα υπόγεια για να πάρει λίγο από μούχλα. Καταλήγει στην ακρογυαλιά για να παίξει με τα φτερά των γλάρων, για να αναταράξει και να οργίσει τη θάλασσα ώστε να γευτεί λίγο από την αλμύρα της. Θέλει να μοιραστεί αυτήν την αλμύρα, να τη μεταφέρει σε χέρια, να τη μετατρέψει σε οσφρήσεις, σε σκέψεις και αισθήσεις...αλλά βρίσκει μόνο χέρια με γάντια, βουλωμένες μύτες και μπλοκαρισμένα μυαλά. Περνάει μέσα από το βουνό, στοβιλίζεται με παρέα το χιόνι, ατενίζει τις άλλες κορυφες βουνών,μαζί με τον ουρανό και σύντροφο τα σύννεφα και γλυστράει με ταχύτητα στην πλαγιά του και νιώθει ελεύθερος...Μπαίνει μέσα από τα παράθυρα στα γραφεία για να ξυπνήσει τους εργαζόμενους, και δηλητηριάζεται από καπνό και στρες.. Τρέχει και φυσάει αναμεσα στην πόλη, τον κόσμο , τα κτίρια, γεμίζει τα πνευμόνια και φευγει από αυτά αποδυναμωμένος.. Μερικές φορές αναγεννιέται , γεμίζει με ήχους μουσικής τάνγκο και νιώθει να ζωγραφίζουν μέσα του τα πόδια των χορευτών και να είναι σε απόλυτη αρμονια με τη μουσική..Μεταφερει το μήνυμα, τη μαγεία αλλά βρίσκει αυτιά κλειστά και μυαλά μπλοκαρισμένα.. Άνοιχτα χέρια και κάποιες απόχες πεταλούδων νομίζουν ότι μπορούν να τον αιχμαλωτίσουν.. Ακόμα και από μπαλόνια μετά από λίγο καιρό δραπετεύει..και αυτά ξεφουσκώνουν άδοξα. Η διαδρομή δεν είναι σταθερή, οι συνθήκες επίσης, μια βρεχεται και μια λιάζεται, μια ταξιδεύει από δω και μια απο κει.. αλλά πόσες φορές έχετε δει ανεμόμυλο χωρίς άνεμο? Γιατί τα στροβιλίσματα είναι στη φύση μας..<br /><br />κι έτσι πέρασε ο χρονος..σαν αέρας τόσο γεμάτος αλλά και τόσο άδειος<div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-2901385667209001991?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-68571502008344142162007-12-03T23:15:00.000+02:002007-12-04T00:14:44.293+02:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Ήταν καιρός μου να χαλαρώσω, να αρχίσω να βγαίνω για μένα κι όχι για τους άλλους, να βλέπω και να ακούω, να αφουγκράζομαι λίγο από τον κόσμο που κινείται γύρω μας και για τον οποίο τίποτα δεν αντιλαμβανόμαστε - δεν προλαβαίνουμε ή δε θέλουμε..</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Τρίτη βραδάκι,ποτάκι σε ήσυχο μπαρ.. Ζευγάρι κάθεται δίπλα που βρίσκονται σε φάση αναγνώρισης, το παιχνίδι είναι διάχυτο, γελάκια και πειράγματα, ιστορίες από τη ζωή τους, την προσχολική, τη γυμνασιακή, τη πανεπιστημιακή..Η κοπέλα έχει τον αέρα της άνετης,κοινωνικής,easy-going και το αγόρι φαίνεται να κρέμεται από τα λόγια της, το πρόσωπο της, δεν έχει κοιτάξει πουθενά.. Αυτή παίρνει την πρωτοβουλία και παρεμβαίνει στο παιχνίδι μιας παρέας, που πετάνε βελάκια.. Από την άλλη μεριά η σερβιτόρα έχει ανησυχίες για την εντύπωση που βγάζει στον κόσμο όταν τη γνωρίζουν, και η γυναίκα πίσω από το μπαρ διαδραματίζει το ρόλο του ψυχαναλυτή..Έχει, τόσα χρόνια, μάθει να ακούει και να απάνταει με αλήθειες.. Και μετά πελάτες γνωστοί καταφτάνουν και ξεκινούν συζητήσεις στη μητρική τους γλώσσα με τη ψυχο-μπαργουμαν, πώς ήρθαν Ελλάδα και άφησαν τη ζωή τους πίσω..Τα βελάκια από τη αντίθετη μεριά τελείωσαν και βρέθηκαν να πίνουν όλοι μαζί μπύρες, χαλώντας έτσι το πιθανό ειδυλλιακό σκηνικό που είχε στο μυαλό του το αγόρι..Φωνές κι ομιλίες παντού κι εγώ στη μέση..</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Προσπαθώντας να αδειάσω τις σκέψεις καταλήγω να τις γεμίσω πιο πολύ.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Κυριακή, ξυπνάω σε σπίτι φίλης, μου φτιάχνει καφέ, με φιλάει και μου λέει καλημέρα..τι πιο γλυκό κι όμορφο..Κι ας με ξύπνησε από τα άγρια χαράματα (10.00 ;P) κι ας μου ζήτησε να την πάω στη δουλειά της..όλα είναι μηδαμηνά μπροστά στο μεγαλείο της προσφοράς.. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Βρίσκομαι στους δρόμους του Μοναστηρακίου μεσημέρι, ήλιος να βαράει, μουσική να ακολουθεί και τα μάτια ταξιδεύουν ανάμεσα στα μικρά, τα άχρηστα, τα παλιά, τα ξεθωριασμένα, που όλα μαζί συνθέτουν μια διαφορετικά όμορφη εικόνα, "του ξεχασμένου".. Αντικείμενα που έχουμε πετάξει κατα καιρούς στα σκουπίδια, αραδιασμένα πάνω σε πανιά στο δρόμο , τοποθετημένα και τακτοποιημένα σα να προέρχονται από κάποια σπάνια συλλογή, αποκτούν έτσι μια λάμψη που δε μπορούσες να τη φανταστείς, αποκτούν αξία..Χάνομαι στο πλήθος, στρίβω παίρνω μια εφημερίδα και ψάχνω απεγνωσμένα μια γωνιά για ένα καφέ..Στο δρόμο μου ένας "παπατζής" προσπαθεί να ξεγελάσει τον κόσμο, κάθονται κάποια τσιράκια του και ποντάρουν και φαίνεται ότι χάνουν..10 στις 10 φορές είχα βρει που είναι το φύλλο, αλλά ένας κυριούλης με συγκράτησε στο να ποντάρω/ καθώς και το γεγονός ότι δεν είχα λεφτα..Του έδωσα το ένθετο της εφημερίδας και έκατσε για καφέ παραδίπλα.."Ο τζόγος είναι άτιμος!" </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Φτάνω σπίτι παίρνω κρασί, επιτραπέζιο και καφέ και βουρ στο εξοχικό φίλης, μέσα στο πράσινο, στο βουνό με παγωνιά..Κάναμε καμιά ώρα να ανάψουμε το τζάκι, αλλά το αποτέλεσμα μας αποζημίωσε στο μέγιστο..Κι απο κει ψηλά, καμιά επαφή με τον πολιτισμό, η Αθήνα φαινόταν μια φωτεινή καμπύλη,μια γραμμή με κουκίδες, που όλες ενώνονται κατά κάποιο τρόπο και υπογραμμίζουν τη μαγεία, τόσο ξένη αλλά και τόσο οικεία..</span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-6857150200834414216?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-61810068245335607812007-11-28T01:52:00.000+02:002007-11-28T02:05:12.902+02:00<span style="color:#330033;"><strong>Τελείωσα, παρέδωσα, έφυγε ένα βάρος..</strong></span><br /><span style="color:#330033;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#330033;"><strong>Και η ζωή μου μπαίνει σε ένα ρυθμό πάλι..</strong></span><br /><span style="color:#330033;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#330033;"><strong>Ή μήπως όχι? Κάτι με βαραίνει και το βάρος γίνεται όλο και πιο αβάσταχτο..Τα βράδυα δεν κοιμάμαι, και τις μέρες ονειρεύομαι, το αντίστροφο δεν έπρεπε να συμβαίνει?</strong></span><br /><span style="color:#330033;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#330033;"><strong>Μια αγκαλιά...!για όλους?</strong></span><br /><strong><span style="color:#330033;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#330033;">Τέλος..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-6181006824533560781?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-60279664177184496832007-11-12T22:37:00.000+02:002007-11-13T02:16:26.273+02:00<span style="color:#663366;">Οι άνθρωποι διακατέχονται από πολλά συναισθήματα αλλά το πρωτεύον, δυστυχώς, είναι ο εγωισμός..και συνήθως όσο πιο δυνατός, ισχυρός, με εξουσία, όμορφος, έξυπνος είναι κάποιος τόσο πιο εγωιστής και πεισματάρης μπορεί να γίνει..Βέβαια υπάρχουν βαθμίδες κι εξαιρέσεις...</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Και δυστυχώς για να πνίξουμε τον εγωισμό μας, να βάλουμε στην άκρη κάθε πείσμα και να δούμε την απλή αλήθεια μας εμποδίζουν πολλά μαύρα σύννεφα και φυσικά ο χρόνος...Γιατί ο χρόνος τα λιαίνει όλα και θυμάσαι τα όμορφα και φεύγουν οι κακές/εγωιστικές/ζηλόφθονες/πεισματικές καταστάσεις..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Έτσι πέρασαν 3 χρόνια για να στείλω ένα μήνυμα, αλλά τελικά το έστειλα και είμαι επιτέλους ήρεμη..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Δε θέλω να αδικώ τους ανθρώπους και πόσο μάλλον να τους κοροϊδεύω, γι αυτό προσπαθώ να είμαι ειλικρινής μαζί τους και να λέω αυτό που σκέφτομαι και αισθάνομαι..Αλλά κανείς δεν είναι τέλειος και γι αυτό προσπαθώ να διορθώνω τα λάθη μου, ή την επόμενη μέρα ή σε 4 μήνες ή ακόμα και σε 3 χρόνια.. </span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Και όσο σκληρή κι αν είναι η αλήθεια πρέπει να λέγεται , για να κάνει τον κύκλο του.. Ρίχνεις ένα κέρμα και θα φέρει ή γράμματα ή κορώνα τόσο απλό..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Το θέμα είναι όμως ότι πολλές φορές βρισκόμαστε σε διχάλες /ή τριχάλες,κτλ όπου όλες οι επιλογές, μας φαίνονται δελεαστικές αλλά και σε όλες υπάρχουν εμπόδια και δυσάρεστες καιρικές συνθήκες..Και τότε το παιχνίδι μετατρέπεται σε λαβύρινθο και η αναποφασιστικότητα παίζει με τα νεύρα σου και καταλήγεις να άγχεσαι με το παραμικρό.. Και όσο το παιχνίδι παρατείνεται, τόσο ρίχνεις τα ζάρια και προχωράς πιο βαθιά στο λαβύρινθο, τόσο περιμένεις να φέρεις τις μαγικές εξάρες που θα σε βγάλουν έξω..αλλά η αλήθεια είναι ότι οι εξάρες δε σε φτάνουν, πρέπει να χεις βρει και την άκρη του νήματος.. Και τελικά αφήνεσαι έρμαιο του παιχνιδιού, της τύχης και του χρόνου και η απόφαση γίνεται μια μικρή κουκίδα στον ορίζοντα τόσο μικρή που ξέχασες και το λόγο ύπαρξης του αρχικού διλλήματος (ή τρι-)..</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">..μη μου μιλάς για κόλαση</span><br /><span style="color:#cc33cc;">την έχω ζήσει όλη..</span><br /><span style="color:#cc33cc;">μη μου μιλάς για ουρανούς</span><br /><span style="color:#cc33cc;">για θείο περιβόλι..</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">μη μου μιλάς για τα παιδιά</span><br /><span style="color:#cc33cc;">που ψαχνούν στους δρόμους..</span><br /><span style="color:#cc33cc;">σαν τους αλήτες τους σοφούς</span><br /><span style="color:#cc33cc;">δε ξέρουν από νόμους..</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">μη μου μιλάς για τίποτα</span><br /><span style="color:#cc33cc;">δε ξέρω να απαντήσω..</span><br /><span style="color:#cc33cc;">μέσα στα ερείπια του καιρού</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ζωή πάω να χτίσω..</span><br /><br />έτσι απλά επειδή το άκουγα..<div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-6027966417718449683?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-81131038015321480892007-10-30T02:09:00.000+02:002007-10-30T03:12:36.315+02:00<strong><span style="color:#993399;">όταν κάποιος γεννιέται γύφτος μάλλον πεθαίνει και γύφτος.. Και με την έννοια γύφτος δεν έννοω τη φυλή των αθίγγανων αλλά των κιτρινιάρηδων "φίλων" μας.. </span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;"><span style="color:#cc33cc;">Σάββατο 22.00:</span> Ανασηκώνω διστακτικά το χέρι μιας και κανένα από τα ταξί που ξεπροβάλλουν στο βάθος δεν έχουν ελεύθερη τη σημαία..Από την άλλη ως βιαστική και κλασσικά αργοπορημένη, λέω να δοκιμάσω την τύχη μου..Πράγματικα ταρίφας σταματάει -έχοντας ήδη άλλη μια πελάτισσα στο πίσω κάθισμα-, παίρνει εμένα που οδεύω προς Κολώνακι (από Πατησίων) και ταυτόχρονα μια τρίτη κυριούλα που πάει Αλεξάνδρας..Ξαφνιάζομαι ολίγον και του λέω "βολεύει?" Ναι ναι, απαντάει σίγουρος, θα μπούμε από Ιπποκράτους και φτάσαμε..Επειδή με γυροφέρνει και μια ίωση και δεν έχω πολλές δυνάμεις, λέω χαλάλι..Δεν κοιτάω αμέσως το ρολόι, μιας που το χε επιτηδευμένα κρυμμένο στον καθρέφτη, κι όντας στη θέση του συνοδηγού μου ήταν δύσκολο να το εντοπίσω..Με συμβουλεύει να βάλω Ζώνη σε Προστακτικό αλλά πάντα ευγενικό τόνο :P αλλά ταυτόχρονα ανάβει και το τσιγάρο του χωρίς βέβαια να πάρει την άδεια κανενός- στα τέτοια του αν εγώ κόντευα να πάθω ασθματικό σύνδρομο από το βήχα..Με το που αδειάζει τις υπόλοιπες κυρίες, του επισημαίνω με ήπιο τόνο "ότι μάλλον κάναμε κύκλο τελικά".. Δε με παίρνει όμως να μιλήσω μιας και το αποδέχτηκα τελικά , σκέφτομαι..Το ρολόι έχει γράψει 4.70 αλλά μπήκα όταν έγραφε περίπου 2..Τον ρώταω πόσα χρωστάω "4 ευρώ"..μετράω τα ψιλά μου κι έχω 3.90 και το άλλο νόμισμα μετά ήταν 50ευρω..Και κάνω την αφελή ερώτηση "Έχω 3.90 σε ψιλά και μετά 50ευρώ" που κανονικά δε θα πρεπε καν να τον ρωτήσω ..αλλά ως όψεται η ευγενική μου φύση..:) Και ο ΓΥΦΤΟΣ προτίμησε να πάρει το 50ευρω και να μου δώσει ρέστα..για 10 ολόκληρα λεπτά, τα οποία μου τα είχε υπερκοστολογήσει.. Και μόνο που σκέφτομαι ότι η προηγουμενη από μένα του δωκε και παραπάνω 40 λεπτά συγχίζομαι..</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;"><span style="color:#cc33cc;">Σάββατο προς Κυριακή επιστροφή με διπλή ταρίφα</span> (ακολουθούμε αντίστροφη πορεία): Κιτρινιάρης νο2 σταματάει συνοδευόμενος από όμορφη παρέα παρευρισκόμενη στη θέση του συνοδηγού.. Ξανθούλα ξινισμένη μάλλον ανατολικού μπλοκ με μούτρα "τι τη θέλω τη ζωή μου, για να τη βγάζω νυχτιάτικα στους δρόμους!" και ελληναράς ταρίφας με το χαμόγελο ως τα αυτιά "τι γκόμενα κουβαλάω εγώ ο μάγκας..κι ας μου κάνει και τη δύσκολη" Και σουξου μούξου μαντάλακια..Όλο να της ρίχνει ματιές, να της μιλάει..αυτή τίποτα..ακάθεκτη, παγωμένη να κοιτάει το απόλυτο κενό -ευθεία.. Φτάνουμε γρήγορα κάτω από το σπίτι το ρολόι έχει γράψει 3.10 ΑΚΡΙΒΩΣ..(και με διπλή ταρίφα έτσι?!) Αποφασισμένη αυτή τη φορά ότι δε θα μου φάνε ούτε λεπτό, δίνω 5ευρω και 10 λεπτά και περιμένω ρέστα 2ευρω..Γυρνάει ο τύπος τα βλέπει και μου λέει κράτα θα σου δώσω εγώ ρέστα (όλοι μια μανία σήμερα να ξεφορτωθούν τα ψιλά τους..) και παίρνει μόνο το 5ευρω και μου δίνει κάτι νομίσματα..τα κοιτάω στο αμυδρό φως και είναι 1.40!!! </span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">-"Εμ συγγνώμη τι είναι αυτά??!!!!"</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">-"Ε πόσα σου έδωσα"....ψάχνει λίγο ακόμα και μου δίνει άλλα ολόκληρα 20 λεπτά</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">-"Καλά με δουλεύετε? Το ρολόι έχει γράψει 3.10!"</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">Ξαναψάχνει με φανερά δύστροπο και δυσανασχετημένο ύφος - τι θέλει και αυτη πάλι!! δε μπορούσα να βρω κανένα κουτορνίθι ή κανένα μεθυσμένο παιδαρέλι - και μου δίνει άλλο ένα 20λεπτο..</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">Και τελικά έφυγα οργισμένη έχοντας πληρώσει 3.20 και με βγαλμένο τον αδόξαστο και την πίστη και όλα τα συγγενή θρησκευτικά ανάποδα..</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">Και δεν είναι τα 10 λεπτά..αλλά η κοροϊδία των ανθρώπων! Αλλά αυτοί που θέλουν να κοροϊδεύουν και να παίρνουν, δε ξέρουν και να δίνουν.. Και οι γύφτοι στα λεφτά είναι και τσιγγούνηδες στη ψυχή..</span><span style="color:#663300;">γι αυτό λέω μια ζωή θα το πληρώνουν..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-8113103801532148089?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-5090535323417957852007-10-30T01:02:00.000+02:002007-10-30T03:07:20.252+02:00<strong><span style="color:#cc33cc;">Το καλοκαίρι μου ήρθε μια επιστολή από το ΤΣΜΕΔΕ - και λόγω επερχόμενων διακοπών και βιασύνης έριξα μια γρήγορη ματιά την ώρα ακριβώς που έκλεινα την πόρτα πίσω μου για να πάω να απολαύσω λίγο γαλήνη..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Κάτι ακαταλαβίστικα και κάποιες σκόρπιες λέξεις μου έμειναν όμως, κάτι για ¨Ειδική προσαύξηση", εισφορές, 50 ευρώ-80 παραπάνω, <span style="color:#993399;">"ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ"</span>, και κάτι για 1000 ευρώ σύνταξη- τελειώς ουτοπιστική.. </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Η πρώτη ιδέα που σχηματίστηκε στο μικρό μου μυαλουδάκι είναι ότι κάποιος θέλει να δώσει στους τωρινούς συνταξιούχους μια αυξησούλα, για να κατευνάσει λίγο τα πνεύματα (μιας που τόσο καιρό, οι συντάξεις που σύμφωνα με το νόμο έπρεπε να παίρνουν οι μηχανικοί ήταν ανάλογες του δημοσίου, αλλά σύμφωνα με την πραγματικότητα ήταν πολύ μικρότερες), να πάρει και μερικούς ψήφους..κλασσικά πράγματα δηλαδή. Από την άλλη αυτό που με μπέρδευε είναι αυτό το προαιρετικό..Αν θέλουν να μας τα φάνε, γιατί για κάποιους να είναι προαιρετικό και για άλλους υποχρεωτικό..Και τι σημαίνει προαιρετικό για όσους είναι κάτω των 35 και έχουν δουλέψει λιγότερο από 10 χρόνια? Δηλαδή όταν θα γίνω 35 θα πάψει να είναι προαιρετικό και θα αναγκαστώ τότε να πληρώνω για μια σύνταξη που ίσως - τι ίσως δηλαδή ..-δε θα δω ποτέ?</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό αποτελούν τη ελληνική μάστιγα της εποχής μας, και δέχομαι το γεγονός ότι με τις εισφορές μου τώρα παίρνει μια αξιοπρεπή σύνταξη ο πατέρας μου..αλλά όταν εγώ θα φτάσω στην ηλικία του, <span style="color:#663366;">ΠΟΙΟΣ</span> θα δίνει αυτές τις εισφορές..Γιατί μέχρι τότε πολλές ανακατανομές, νέοι νόμοι, διατάγματα και ό,τι του κατεβάσει του καθενός ..μπορεί και συγχώνευση ταμείων να παίξει..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Κάποιοι <span style="color:#990000;">φίλοι μου μηχανικοί</span> προσπαθούν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα , καθώς και να συσπειρωθούν απέναντι σε αυτή τη πρωτοφανή γελοιότητα, που στη πλασσάρουν ως "Επιλογή" σου ενώ στην ουσία δεν είναι.. Γιατί αν αποφασίσω να μην πληρώνω τις εισφορές, και να ξεγραφτώ από το </span><span style="color:#cc33cc;">ΤΣΜΕΔΕ θα πρέπει να επιστρέψω και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος- ανήκουστο!!</span></strong><br /><br /><a href="http://tee-tsmede.blogspot.com/">http://tee-tsmede.blogspot.com/</a><br /><a href="http://reengineering.wordpress.com/">http://reengineering.wordpress.com/</a><br /><br /><strong><span style="color:#993399;">ΠΡΟΤΙΜΩ να επιλέγω τα λεφτά μου που θα πηγαίνουν και να επενδύονται με καλύτερες προοπτικές, αυτό μόνο θα αποτελούσε</span></strong> <a href="http://society.greekliberals.net/">ΕΛΕΥΘΕΡΗ επιλογή</a>..<div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-509053532341795785?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-54211222277610385272007-10-20T18:07:00.000+03:002007-10-20T18:39:02.331+03:00<strong><span style="color:#cc33cc;">Μωρό φασκιωμένο στην αγκαλιά της γιαγιάς, κοριτσάκι που δε μπορούσε να πει "ντομάτα" αλλά "τομάτα" και τον αδελφό της τον φώναζε Κώτα, παραλείποντας το σ..Στα 5 της έβαλε τα κλάμματα μπροστά στην τηλεόραση γιατί δε μπορούσε να δει και έτσι έβαλε κάτι τεράστια γυαλιά που κάλυπταν το μισό της πρόσωπάκι.Στο σχολείο πάντα Α στα μαθήματα κι όταν έφερε μια φορά Β με έξι ερωτηματικά η μαμά της βγήκε εκτός εαυτού..Στο γυμνάσιο απομονώθηκε και μελαγχόλησε, όλοι της φαίνονταν ξένοι..Στο λύκειο ερωτεύτηκε, άνοιξε ο κόσμος και ξέχασε τα πάντα. Στη σχολή γέλασε, διασκέδασε, δέθηκε..και τελικά αγάπησε δυνατά..Στη δουλειά έδωσε και δίνει την καλή της ενέργεια, κι επιτέλους κάνει αυτά που πάντα ήθελε...Κι έτσι πέρασαν 26 χρόνια..κι εύχεται να ζήσει και τα υπόλοιπα της χρόνια το ίδιο δυνατά και γεμάτα, κι εύχεται να μη ξεχάσει το παιδί, την έφηβη, τη φοιτήτρια, απεχθάνεται τον όρο "καρριερίστρια", θέλει να συνεχίσει να αισθάνεται, να αποφύγει να γίνει ρεαλίστρια και κυνική όσο κι αν έχει πείσει τον εαυτό της ότι πρέπει κι όσο κι αν υπάρχουν στιγμές που αυτο-προσδιορίζεται με αυτόν τον όρο, αλλά κυρίως επιθυμεί να προσφέρει και να συνεχίζει να δίνει στους γύρω της-όσο μπορεί!<br /><br /><br />Γέελα, γέλαα πουλί μου γέλα κι είναι η ζωή μια τρέλα..<br /><br />ΥΓ Έπρεπε σήμερα να βρέχει καταρρακτωδώς(γκρίνια νο1) ?? Έπρεπε σήμερα να αρχίσει να κλείνει η φωνή μου, να με πιάνουν κομάρες και να με χτυπήσουν τα παπούτσια(γκρίνια νο2-3-4) ??:P<br />ΥΓ2 Ωστόσο όλοι οι φίλοι μου φέρνουν και μου υπενθυμίζουν την άνοιξη ..και τους ευχαριστώ..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-5421122227761038527?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-49464241106079569442007-10-14T01:22:00.000+03:002007-10-14T02:03:06.665+03:00<strong><span style="color:#663366;">Μέσα σε μια εβδομάδα είδα 3 ταινίες στο σινεμά, πήγα για ποτό σε 4 νέα μαγαζάκια, μια φορά για φαγητό, γιόρτασα σε σπίτι κάποια γενέθλια, τσακώθηκα με πορτιέρηδες και βγήκα εκτός εαυτού, έφτασα στα όρια του άγχους μου, λύγισα, δούλεψα 2 μέρες=9 ώρες για το μεταπτυχιακό μου και άλλες 48 ώρες για τη δουλειά, μου είπαν ότι ειμαι δυνατή, δε με φοβούνται, πήρα απόφαση ότι δε θα πεθάνω από το άγχος- όχι τώρα τουλάχιστον:p,με βοήθησαν να το συνειδητοποιήσω, το παλεύω να χαλαρώσω, και μέσα σε όλα αυτά προσπαθώ να βρω το ρόλο μου και να ανασυνταχθώ.. Η οργάνωση μου λείπει όμως, το θέλω μου επίσης..<br /><br />Και τόσο γεμάτος και τόσο κενός ο χρόνος.<br /><br />Μια προβολή σε έναν τοίχο, δύο ζευγάρια χέρια, δύο κορμιά στο βυθό της θάλασσας, με μόνο φωτισμό τις λιγοστές ακτίνες του ήλιου που διέγραφε τις σκιερές τους φιγούρες να αγκαλιάζονται, να χορεύουν, να τυλίγονται, ένα σύμπλεγμα, να πλέουν, να ενώνονται και να κυματίζουν με το ρυθμό του νερού..απίστευτη εικόνα, απίστευτη αίσθηση..Ό,τι πιο ερωτικό..!<br /><br />Μπαίνει χειμώνας..αλλάζει η εποχή, καιρός να αλλάξω εποχή. Είναι η ιδέα μου ή όλοι συμπεριφέρονται περιέργα και διαφορετικά?<br /><br />Καλή δύναμη..αλλά ξέχασα είμαι ήδη δυνατή!Όποιος άλλος χρειάζεται να χτυπήσει την πόρτα, περισσεύει για όλους!</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-4946424110607956944?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-86198490810235267192007-09-25T04:22:00.000+03:002007-09-25T04:19:03.996+03:00Απλά πέρασα να πω γεια...<br />Έχω τόσα που έτρεξαν,τρέχουν και θα τρέξουν (γενικά τόσο τρεχαλητό, ούτε στίβο να έκανα..) που άλλα είχα στο μυαλό μου να γράψω κι άλλα προλαβαίνω..'<br />Να θυμάμαι από αυτή την περίοδο:<br />1. Τις φωτιές που με μαύρισαν - οι ασυνείδητοι!<br />2. Τις εκλογές που τους μαύρισα - συνειδητά!<br />3. Το μαύρισμα που το χάνω - και μαυρίζει η ψυχή μου με το καταχείμωνο που πλησιάζει αδυσώπητο και δαγκωτό.<br />4. Τα απίστευτα μαύρα μάτια μιας Τουρκάλας από χθες- άσχετο αλλα ταίριαζε με το χρώμα.<br />5. Το μαύρο μου το χάλι που τριγυρνάω σα ράκος (και τρελά αγχωμένη) από δουλειά-σχολή-ποτό-δουλειά-σχολή,κτλ<br />6. Αυτούς που με σκοτείνιασαν και εδώ ταιριάζει κάτι σε μαύρο λάκο και φίδια- αλλά ας μη γίνουμε γραφικοί<br />7. Τα κλειστά βλέφαρα και το μαύρο απο τις μελανιές μπράτσο, σε ένα κατά τ άλλα "άσπρο" περιβάλλον.<br />Αλλά επίσης να θυμάμαι<br />1. Το άσπρο από τα καθημερινά μικρά και μεγάλα χαμόγελα- και είναι πιο πολλά από όσα περιμένεις,λες και πολλαπλασιάζονται.<br />2. Το κίτρινο και το μωβ - έτσι απλά :p<br />3. Μια κόκκινη μπύρα, πράσινα mohitos και πολλά Amaretto με καλή παρέα.<br />4. Το ροζ,κοραλί και τα χρώματα του ουράνιου τόξου που απόφασισε ο bro να υιοθετήσει ως νέες επιλογές μόδας για τη ΔΙΚΗ του γκαρνταρόμπα (Έπρεπε να το αναφέρω ως κοσμοϊστορικό γεγονός- και πάλι λίγη έμφαση έδωκα!).<br />5. Τα αστράκια της αϋπνίας και της κούρασης (σαν και αυτά που βλέπω τώρα δηλ) που αποτελούν οιωνούς για βαθιά και πολύχρωμα όνειρα..-αν και παράδοξο και αντιφατικό=αλήθεια<br />6. Τα χρώματα της ψυχής, που δεν είναι μονοδιάστατα, δεν κινούνται σε έναν άξονα, αλλά ταξιδεύουν, κουράζονται, ξαποσταίνουν, πεισμώνουν, οργίζονται, συγκινούνται, εκφράζονται και πότε- πότε ελπίζουν..και αυτό μόνο με λευκό περιγράφεται.<br /><br />Άντε bonnuit/bonjour/bonsoir και όλα τα γαλλικά που ξέρω..;)<div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-8619849081023526719?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-59901922682566210922007-09-07T03:23:00.000+03:002007-09-07T03:48:34.545+03:00<span style="color:#cc33cc;"><strong>Το καλοκαίρι έχει επιφέρει αποσυντονισμό σε πολλούς τομείς..Πριν ζητάγαμε απεγνωσμένα τη χαλάρωση,τη ξεκούραση, το άδειασμα μυαλού,άγχους, της παραμικρής σκέψης που θα σε προβληματίσει, αναζητούσαμε ήλιο,καφέ στο μπαλκόνι, ταβερνάκι δίπλα στην ακροθαλασσιά, λίγο κρασί και το αγόρι σου/κορίτσι σου..</strong></span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Κι ενώ έχουμε φορτίσει μπαταρίες που πιστεύουμε ότι θα κρατήσουν τουλάχιστον για το φθινόπωρο-κάτι σαν energizer..αυτές που διαρκούν περισσότερο-, έρχονται και σκάνε μια αλληλουχία γεγονότων που μόνο χαλαρούς κι απαθείς δε μας αφήνει..Κι επειδή μπήκαμε λίγο απότομα, τι λίγο δηλαδή σα να μας πιάνουν από το σβέρκο και να μας βουτούν το κεφάλι σε μια λεκάνη-το περιεχόμενο της το αφήνω στην άγρια φαντασία σας- είναι χειρότερο κι από πριν που είχαν συσσωρευτεί τα νεύρα και η κούραση ενός ολάκερου χρόνου, αλλά τουλάχιστον αντικρύζαμε τις πρώτες ακτίνες του ελπιδοφόρου καλοκαιριού μας..Τώρα δηλαδή περιμένουμε τι?Τα Χριστούγεννα? Τώρα που είχαμε φορεμένα ακόμα τα αληθινά μας χαμόγελα, μας τα πάγωσαν..Δεν είναι τυχαίο που μέσα στην τελευταία εβδομάδα οι περισσότερες αναζητήσεις που επέστρεφαν το υποφαινόμενο blog ήταν με τη λέξη "Κυκλοθυμία".(όπως και η λέξη "γόβες" - καλά αυτό μάλλον γιατί αρχίζει πάλι και χειμωνιάζει-->κρύο-->κλειστό παπούτσι, αν και πάλι δεν καταλαβαίνω τη μανία με τις γόβες, σας λέω για τρελή αναζήτηση..από γυναίκες, υποθέτω δηλαδή) Ας γυρίσω στην κυκλοθυμία, που με απασχολεί..Δεν είναι τυχαίο λοιπόν όταν τις τελευταίες μέρες που σε κατακλύει αυτή η έντονη ανακύκλωση συναισθημάτων να συνειδητοποιείς ότι αρκετοί ψάχνονται για το ίδιο σύμπτωμα- τη στιγμή που κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού είχε πάψει να εμφανίζεται στις αναζητήσεις.. Επομένως και με αποδείξεις, είμαστε έτοιμοι να φύγουμε πάλι, αλλά δε βρίσκουμε τη γαμω-πόρτα, κάποιος κλείδωσε και πέταξε το κλειδί.</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Πολλοί φέτος έχουν πάρει θέση ή έστω τους απασχολεί η πολιτική σκηνή...και έστω κι αν αποφασίσουν τη διέξοδο του άκυρου/λευκού/αποχής θα είναι επειδή δε βρίσκουν κάτι καλό/καλύτερο να ψηφίσουν, αλλά τουλάχιστον θα το έχουν επεξεργαστεί/αναλογιστεί..και εύχομαι να μην είναι επειδή "βαριέμαι" ή "όλοι παπάρες είναι" και τέλος.. </strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Τέλος, λοιπόν, παρόλο που προσπάθησα απεγνωσμένα να βρω παρέα για ΣΚ στο νησί, όλων η ψυχολογία είναι πεσμένη, οι υποχρεώσεις (μπλιαχ για λέξη) αυξημένες κι εγώ πλέον εξαντλημένη..Κρίμα γιατί ένα ταξιδάκι θα μας γέμιζε για λίγο ακόμα..γιατί έρχονται δύσκολες εποχές.</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Κι επειδή ανέφερα μερικές λέξεις κλειδιά επιβάλλεται να καταγράφω τις πιο αστείες/παράξενες αναζητήσεις που έχουν οδηγήσει εδώ..Πραγματικά άξιον απορίας..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>-"ΚΟΛΟΣ ΦΩΤΟ"</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>-"'Ατριχο αγοράκι"</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>-"kolantero"</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>μόνο από αυτες τις 3 λέξεις μπορεί να υποθέσει κανείς ότι το blog είναι πορνογραφικού-homo κυρίως- χαρακτήρα που έχει στόχο να προωθήσει -πάντα με διαφάνεια-φωτογραφίες, αγγελίες και γνωριμίες και ό,τι ήθελε προκύψει, αβάδιστα στο χώρο σας..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Τώρα πώς γίνεται να νυστάζω από τις 22.00 που μπαίνω σπίτι και ακόμα να είμαι ξύπνια 03.20..Αύριο να θυμηθώ να πιω το πρωινό μου, χτυπημένο σε μπλεντερ, φρέσκο αιματάκι και να μη με δει ο ήλιος..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Τέλος- χμ μάλλον το ξαναείπα το τέλος, αλλά δε γαμιέται- δε μπορώ να καταλάβω μερικά στερεότυπα του στυλ ..Η γυναίκα δε βρίζει, η γυναίκα δεν είναι ακατάστατη, η γυναίκα θέλει γενικά να παντρευτεί, γκρινιάζει και τα πρήζει..Τα αντίστοιχα ή κάποια άλλα για τον άντρα.. Δεν πιστεύω ότι ανήκουμε όλοι σε μαζικοποιημένες κατηγορίες, γιατί θα ήταν θλιβερό..Από την αλλή θα ήταν ακόμα πιο θλιβερό αν όποια θέση ή στάση ζωής υιοθετούσαμε, το κάναμε για να διαφοροποιήθουμε από το στερεότυπο και για λόγους αντίδρασης..Πάντως δηλώνω ότι καπνίζω - ναι τελικά υπέκυψα πάλι-, πίνω -όχι και κάθε μέρα- πολλές φορές και μόνη μου, βρίζω ενίοτε για πλάκα ή τον άγνωστο χ , είμαι ακατάστατη και γενικά δεν είμαι το πρότυπο γυναίκας για σπίτι (μου το χουν πει και αυτό..) ..αλλά μπροστά στην πληθώρα, τον καταιγισμό, κατακλυσμό των θετικών, λαμπρών, εξαίσιων σημείων μου, τα προαναφερθέντα φαίνονται καμμένο κλαδί σε άπειρες εκτάσεις δάσους :)..Και μετά την αυτοκριτική μου - τέλος.</strong></span><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">υγ...πολύ ασύναρτητες και ξεκάρφωτες σκέψεις, ό,τι να ναι, άντε γεια</span></strong><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-5990192268256621092?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-68016430244032684662007-08-31T01:13:00.000+03:002007-08-31T02:30:07.352+03:00<span style="color:#663366;">Έχουν περάσει μέρες,μήνας, καλοκαίρι ολάκερο και ούτε που το συνειδητοποιείς.. Φτάνεις στο παρατσακ του Σεπτεμβρίου και ουπς πάλι μέσα τα κεφάλια, που ξεπρόλαβαν για λίγο στο φως του ήλιου,στην αλμύρα της θάλασσας..Θέλω να φύγω, θέλω να φεύγω..δε με χωράει ο τόπος, δε με χωράει αυτή η γη..Πήγα Σπέτσες, Παξούς, στο νησί Μου-Άνδρο-, Τζιά και παρόλα αυτά δε μου φτασε..Δε θέλω να τελειώσει..είμαι γεννημένη για το νερό και δε ξέρω πώς κατέληξα αέρας</span><br /><p> </p><p> </p><a href="http://bp1.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RtdEe-WVQmI/AAAAAAAAAC4/bpgx4PwPxMc/s1600-h/102_2654.JPG"><span style="color:#663366;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104624001571177058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RtdEe-WVQmI/AAAAAAAAAC4/bpgx4PwPxMc/s320/102_2654.JPG" border="0" /></span></a><span style="color:#663366;"><br /></span><a href="http://bp3.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RtdDieWVQkI/AAAAAAAAACo/dQ_suFdF9Mg/s1600-h/102_2617.JPG"><span style="color:#663366;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104622962189091394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RtdDieWVQkI/AAAAAAAAACo/dQ_suFdF9Mg/s320/102_2617.JPG" border="0" /></span></a><br /><br /><br /><span style="color:#663366;">Θέλω να θυμάμαι πόσο τέλεια, ξέγνοιαστα πέρασα, τους ανθρώπους που συνάντησα και με αυτούς που συ-γέλασα, συ-ζήτησα,συν-ταξίδεψα..Ωστόσο θυμάμαι και άσχημες στιγμές.. Επομένως ένα καλοκαίρι έντονων εναλλαγών με απρόοπτες καταστάσεις και αρκετή κυκλοθυμία.</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Δε ξέρω πως, κάθε φορά γι άλλο πάω να γράψω και το γενικεύω, απλά είναι τόσος ο καιρός που έχω να εκφράσω σκέψεις,συναισθημάτα, απόψεις,νεύρα, και να τα κλείσω σε μερικές προτάσεις που δε χωράνε με τίποτα όσο κι αν τα συμπιέζω..Είναι αλήθεια πώς τελικά με διαβάζουν κάποιοι- δε ξέρω ακόμα τον λόγο τον ψάχνω κι εγώ.. Δε λέω τίποτα ουσιαστικό, δεν υποστηρίζω τίποτα, ακόμα και η υπέρμετρη αισιοδοξία με την οποία αντιμετώπιζα τα θέματα τώρα τελευταία νιώθω να τη χάνω..Από την άλλη θέλω να ανισταθώ στη μαύρη τρύπα που μας ρουφάει όλους, στη δίνη που το επίκεντρο είμαστε εμείς και όλα γυρίζουν γύρω μας, και γκρινιάζουμε, απογοητευόμαστε και παντού συναντάμε το μάυρο..Ώρες-ώρες ,σαν κι αυτή σκοτεινή, δε μπορώ να αντισταθώ, γιατί όσο ανήκω στο νερό ανήκω και στη νύχτα..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Θα μπορούσα να μιλήσω για φωτιές, πολιτική, φίλους, διακοπές, παραλίες, δουλειά..αλλά είναι τα θέματα που τα ζω και τα συζητάω κάθε μέρα, αγανακτώ, αγανακτώ,αγανακτώ/αναπολώ,αναπολώ, σκέφτομαι.. Και την πιο βαθιά σκέψη, αυτή που σε ξεγυμνώνει στα μάτια σου με ποιον τη μοιράζεσαι..?</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Μέσα στη μαυρίλα του θερινού τέλους ,που επικρατεί, θέλω να μοιραστώ με μένα, για να θυμάμαι τις αγκαλιές που έδωσα και πήρα..Μοιράστηκα στιγμές στις οποίες συνειδητοποιείς πόσο απλή είναι η ανθρώπινη επαφή και εμείς τη δυσκολεύουμε τόσο με τους φόβους μας,τα προσχήματα, τις μάσκες μας..Κουράστηκα με τα τυπικά,τα υποχρεωτικά, με ανθρώπους που δε νοιάζονται.. Αναρωτήθηκα για μένα, τόσα πολλά πρόσωπα κρύβω ή τόσες διαφορετικές εντυπώσεις δημιουργώ..Δε μπορώ να μου αποδώσω πλέον ούτε ένα επιθετικό προσδιορισμό κι επειδή αυτό το post έγινε πολύ εγωκεντρικό, θα πω αυτό που δε λεω, αυτό που σκέφτομαι και δε μπορώ να το εκφράσω - ακόμα κι εδώ- στο χώρο μου..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Δε φοβάμαι, νιώθω όμως κι έντονα, αντικρουόμενα, αλλά νιώθω..και αυτό με κάνει ζωντανή... </span><br /><br /><span style="color:#663366;">Σήμερα είδα ένα γνωστό μου και όταν τον ρώτησα για την κοπέλα του, το χαμόγελό του φώτισε όχι μόνο το πρόσωπό του αλλά αναζοπύρωσε τη μνήμη μου..Θαυμάζω όσους αγαπούν κι αγαπιούνται δυνατά,όσους διατηρούν άσβεστη τη φλόγα του παιδιού, όσους πιστεύουν ακόμα σε κάτι.. </span><br /><br /><span style="color:#663366;">Δεν πιστεύω αλλά ερευνώ, και ίσως τα αποτελέσματα με απογοητεύσουν, ίσως όμως και με καταπλήξουν..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Κι επειδή κλείνουν οι βλεφαρίδες, ας κλείσω κι εγώ..</span><br /><span style="color:#663366;">Θα ανοίξω όμως πάλι, αν όχι σύντομα, μια μεγάλη αγκαλιά για την επιστροφή μας..και καλό επόμενο καλοκαίρι</span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-6801643024403268466?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-38638433240351968042007-07-13T00:52:00.000+03:002007-07-13T11:35:44.085+03:00Μπορώ να βοηθήσω?.......................Φαίνεσαι χάλια, πώς μπορώ να βοηθήσω..<br />(ένας ξένος περαστικός)<br />Κι αυτομάτως σκέφτομαι..Ποιός φίλος, ποιος γνωστός, ποιος άνθρωπος που μπορεί να σε βλέπει και να σου μιλάει κάθε μέρα σε είδε "κάπως" και σου προσέφερε τη συμπαράστασή του<br /><br />Παρόλα αυτά θα φορέσω το χαμόγελό μου και θα πάω Σπέτσες, γιατί είναι καλοκαίρι, το πάμε εξάλλου..Ας το πιστέψουμε κιόλας.<br /><br /> .. έχουν ψύχη..<div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-3863843324035196804?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-360422154738443912007-07-11T03:16:00.000+03:002007-07-11T23:19:55.935+03:00<strong><span style="color:#cc33cc;">Πόσοι, ποιοί και πώς σημαδεύουν τη ζωή μας..Πόσοι μας χαράζουν, ποιοί κερδίσανε τη σκέψη μας και την ευαισθησία μας, πώς τα σημάδια τους γίνονται εμφανή στο χρόνο ή και τελικά αφομοιώνονται?</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Είμαστε οι ίδιοι μετά από χρόνια? Στα μάτια άλλων όχι..αλλά στη πραγματικότητα η προζύμη είναι η ίδια, τα θεμέλια του σπιτιού δε γκρεμίζονται..</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Και αυτοί που πέρασαν και ακούμπησαν τη μικρή ζώη σου, το ξέρουν? Ή απλά κουβαλάς τα σημάδια τους μέσα σου σιωπηρά και με πόνο?</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Άνοιξε το παράθυρο να μπει φως..να μας λούσει..είναι καλοκαίρι δε το βλέπεις?</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-36042215473844391?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-46802276147242046312007-07-06T00:22:00.000+03:002007-07-08T22:24:26.711+03:00<strong><span style="color:#993399;">1.Είδα σε μια αφίσα ότι έχει στο ΣΕΦ νομίζω ομιλία ο Κωστάκης και αναρωτήθηκα "ποιοί θα πάνε?αφου όλοι είναι απογοητευμένοι με όλους και όλα" ..Και φαντάστηκα/οραματίστηκα/ονειρεύτηκα σκηνικό να είναι μόνος του στη μέση ενός παντελώς κι εξολοκλήρου άδειου σταδίου, να σκάει δηλαδή μύτη ο χονΔρούλης και να παθαίνει πολυ-πολιτισμικό σοκ, αλλά παρόλο την αναστάτωσή του να αρχίζει να μιλάει/φωνάζει/υπόσχεται στους αόρατους/φανατικούς θεατές/οπαδούς του..και προς στιγμήν χαμογέλασα με το όραμά μου, αλλά γρήγορα έσκασε σα φούσκα, μιας και θυμήθηκα ότι υπάρχουν ακόμα οι φανατισμένοι ή αλλιώς οι βολεμένοι ή αλλιώς οι -θα θέλαμε κι εμείς να βολευτούμε κάπου διαμέσου μπατζανάκη ξαδέλφης θείου ο οποίος τυγχάνει να δουλεύει ως θυρωρός στην πολυκατοικία της προσωπικής "γραμματέως" του βουλευτή τάδε, και με το αντίτιμο της "σιωπής του" όλα είναι πιθανά..</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#993399;">Και θυμήθηκα και τα χειραγωγημένα παιδάκια των σχολών..που ίσως και να μην είναι τόσο χειραγωγημένα αλλά να εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις αλλά άλλη ιστορία αυτό..</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#993399;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#993399;">2.Ένα σκουπιδιάρικο προχωρούσε παράλληλα με την πορεία μου..Πρώτη ηλίθια σκέψη πώς είναι δυνατόν όλα μα ΟΛΑ τα σκουπίδια να έχουν την ίδια απαίσια δυσωδία? 2η (πιο) ευαισθητοποιημένη σκέψη πώς αντέχουν αυτοί που δουλεύουν στα απορριματοφόρα τη δυσωδία, ειδικά το καλοκαίρι, ή μήπως την έχουν συνηθίσει..κι όταν γυρίζουν σπίτια τους δεν έχει διεισδύσει η μυρωδιά στο πετσί τους?Τουλάχιστον πληρώνονται καλά (τι εστι καλά βέβαια να μου πει κανείς!)</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#993399;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#993399;">3.Ένα αδέσποτο με ακολούθησε αλλά προχωρούσε μπροστά -και καλά αμέριμνο- και γυρνούσε κάθε λίγο για να βλέπει αν το ακολουθώ ακόμα..Εξαφανίστηκε κάποια στιγμή γιατί πήρε στο κατόπι μια σκυλίτσα, αλλά μετά από 2 τετράγωνα ξαναβρέθηκε μπροστά μου..Έξω από την εξώπορτα μου είδε ότι σταμάτησα και θέλησε να μπει μαζί μου..</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">Τελικά όλοι αδέσποτα είμαστε σε μια αχανή πολή που μερικές φορές παίρνει μια μαγευτική μορφή και μας θαμπώνει τόσο που ξεχνάμε..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-4680227614724204631?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-14159440116936512112007-07-03T02:03:00.000+03:002007-07-03T03:16:11.202+03:00<strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">Σήμερα έλαβα με mail πάνω από 3-4 διαφορετικά άτομα την ενημέρωση σχετικά με τη διαμαρτυρία/συγκέντρωση/απαίτηση για αναδάσωση που θα γίνει την Κυριακή 8 Ιουλίου στις 7μμ στο Σύνταγμα.. Κι επειδή μαζί με τα δάση κάηκαν και οι περισσότεροι από εμάς κι επειδή ΔΕΝ πρέπει να ξεχαστεί - όπως πολλά άλλα - παραθέτω links</span></strong><br /><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;"></span></strong><br /><a href="http://anadasosi.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">Πρωτοβουλία για αναδάσωση</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;"></span></strong><br /><a href="http://manosnik.blogspot.com/2007/06/blog-post_30.html"><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">E-mail διαμαρτυρίας</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">Και κάτι τέτοιες στιγμές πολλοί μιλούν και σκέφτονται για την αδυναμία των πολιτικών, ηγετικών κομμάτων που κυβερνούν εναλλάξ τη χώρα μας..Πιο λίγοι μιλούν και σκέφτονται για τη δύναμη της ψήφου κι ελάχιστοι κάνουν πράξη τα λόγια και τις σκέψεις του, ενώ τελικά όλοι οι υπόλοιποι αδιαφορούν.. Παραθέτω, λοιπόν, κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις που θα εμπλουτιστούν στο μέλλον</span></strong><br /><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;"></span></strong><br /><a href="http://prezatv.blogspot.com/2007/07/blog-post.html"><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">Πόσα δάση?</span></strong></a><br /><a href="http://kxag.blogspot.com/2007/07/blog-post.html"><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">Πάρνηθα τέλος? Οικολόγοι?</span></strong></a><br /><a href="http://isabellaki.blogspot.com/2007/06/blog-post_29.html"><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">Για τη φιλελεύθερη συμμαχία</span></strong></a><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">?</span></strong><br /><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:100%;color:#663366;">Και φυσικά υπάρχουν και άλλες..δε λέω ότι υπάρχει η λύση αλλά μήπως την επόμενη φορά που θα φτάναμε μπροστά στη ρημαδοκάλπη να το σκεφτόμασταν όλοι λίγο καλύτερα?Από εμάς ξεκινάνε όλα..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-1415944011693651211?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-72501629355503738092007-06-26T23:50:00.000+03:002007-06-27T03:15:10.127+03:00<strong><span style="color:#cc33cc;">..ώρες ώρες βλέπω το μάτι που γυαλίζει και σκιάζομαι..Πραγματικά η μόνη έκφραση που ταιριάζει στην περίσταση είναι ότι έχουμε ξεφύγει κι ότι έχετε σαλέψει..<br />Κι εξηγώ πάραυτα για να μην παρεξηγούμαι.. Ώρα 20.00 επιβιβάζομαι σε γνωστή γραμμή τρόλλευ για να πάω η άμοιρη στο σπιτάκι μου μετά από μια κοπιαστική και καυτερή μέρα..Προσπαθώ να μη με πάρει ο ύπνος από τη ζέστη- και γι αυτό φρόντισε και η μπόχα από τα σκουπίδια που εισχώρησε βίαια από τις πόρτες κατα τη διάρκεια μιας στάσης.. Μία στάση ακριβώς πριν τη δική μου, το τρόλλευ σταματάει τη "ξέφρενη"-ίσαμε 10χλμ/ώρα- πορεία του και ακινητοποιείται τελείως..Παράλληλα έχουν σκάσει από παντού πυροσβεστικά και περιπολικά και μας προσπερνάνε με τις μπάντες..ο κόσμος στα πεζοδρόμια έχει σταματήσει και κοιτάει αποσβωλομένος προς τα μπροστά και όλοι οι επιβαίνοντες έχουν σηκωθεί για να προσπαθήσουν να γίνουν και αυτοί θεατές στο συμβάν.. ΠΟΙΟ συμβάν? Κοιτάω με αγουρο-ξυπνημένο-βαριεστημένο ύφος και αναρωτιέμαι ρωτώντας το διπλανό μου τι έχει συμβεί (μπας και είχε καλύτερη θέα.. )Ανασήκωμα ώμων, ε εντός ολίγου ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως και βγήκαμε στην πύρινη λαίλαπα -ώρα 20.30- κυριολεκτικά μιας που τελικά είχε πιάσει φωτιά ένα μαγαζί πιο μπροστά και έκλειναν το δρόμο..<br /><br />Προχωράω μπαίνω σε ένα μαγαζί με ρούχα, κάνω μια γρήγορη επισκόπηση βγαίνω, μπαίνω σε δεύτερο δοκιμάζω ένα φόρεμα (100% silk -άσχετο) βγαίνω, μπαίνω σε ένα τρίτο - ναι τα πήρα σβάρνα !!ναι ψάχνω ρούχο για επικείμενο γάμο ξαδέλφης- βγαίνω γρήγορα μιας και είχε πάει ήδη 21.00..Μιλάω στο κινητό, περπατάω αργά και χαζεύω και φτανεί η ιερή στιγμή που καταφτάνω στην είσοδο του σπιτιού, ανοίγω, ανεβαίνω και φτάνω στο ανσασέρ και την ώρα που μπαίνω -και ήδη έχω αρχίσει να τρέμω από τη συγκίνηση στην ιδέα της δροσιάς του σπιτιού μου-μπαίνει κι ένας άλλος τύπος, τον κοιτάω και μου θυμίζει κάτι- όχι δεν είναι γείτονας- είναι ο τύπος από το τρόλλευ.. Στην αρχή κολλάω- τρελή σύμπτωση?!? Όχι βέβαια - οι συμπτώσεις τελικά είναι για τους ηλίθιους..<br />-"Είσαι ελληνίδα?"<br />-"Ναι"<br />Έπαθε παράκρουση ο τύπος, ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που άρχισε να παραληρεί, λες και συνάντησε στην Ανταρκτική Έλληνα ένα πράμα.. Και κει τον ρωτάω σε ποιον όροφο πηγαίνει και εκεί σκάλωσε..και το ίδιο λεπτό συνειδητοποιώ τη φρίκη- την τραγελαφικότητα της στιγμής- την παρανοϊκότητα του μυαλού.. Δε μπορούσε να βρει ευκαιρία να μιλήσει σε όλη αυτή τη διαδρομή που κράτησε 40 λετπά και περιελάμβανε στάσεις σε όλους τους γυναικείους αγαπημένους -αντρικούς μισητούς- προορισμούς , ΟΧΙ, έπρεπε να με ακολουθήσει ως στο σπίτι μου, να μπει στα μουλωχτά από πίσω μου και να βρει την πολύποθητη ευκαιρία μέσα στο ασανσέρ, που δεν υπάρχει και τρόπος διαφυγής και αποφυγής.. Λίγο το ύψος του παραλίγο 2m, λίγο το μάτι που γυάλιζε, λίγο η αφαιρετικότητα του λόγου του και η ατάκα "έχεις φοβερό κορμί!(εδώ γελάμε...) σου πάει ό,τι και να φορέσεις(εδώ κλαίμε..γιατί συνειρμικά είχε στήσει μάτι και στο μαγαζι που δοκίμαζα)" μπορώ να πω ότι σκιάστηκα..Πάλι καλά που σηκώθηκε κι έφυγε από μόνος του, διάβασε - υποθέτω- τη φρίκη στα μάτια μου ή κατάλαβε ότι ανα πάσα στιγμή μπορεί να βγουν οι δικοί μου από το σπίτι..<br /><br />Όπως και να χει- έχουν σαλέψει ΛΕΩΩΩ ..Το καλοκαίρι και οι υψηλές θερμοκρασίες μήπως καίνε και τα εναπομείνοντα εγκεφαλικά κύτταρά τους?<br />Και λέω καλοκαίρι, γιατί μόνο τότε συμβαίνουν τα κουλά (βλ πακιστανό πέρσι)<br />Φέτος είχαμε και την ελληνική version, η οποία φάνηκε και ιδιαίτερα φιλόπατρις..<br /><br />Αυτά εν ολίγοις.. Άντε γεια!<br /><br />υγ..μήπως να προσλάβω κανά μπρατσαρά με δερμάτινα, να βρω πού μένει ο τυπάς και να του τον στείλω πακέτο την ώρα που θα μπαίνει στον ανελκυστήρα<br />να τον στριμώξει και να του πει "Είσαι όμορφο και άτριχο αγοράκι..Είσαι ακριβώς ό,τι ονειρευόμουν τόσο καιρό.." ..Αει σιχτίρ πια! Σιχάθηκα...</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-7250162935550373809?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-28078435217660149082007-06-25T02:50:00.000+03:002007-06-25T03:08:54.757+03:00<strong><span style="color:#663366;">Άνθρωποι..Άνθρωποι αχόρταγοι, αδηφάγοι, άπληστα όντα που δε σταματούν να θέλουν, να ζητούν, να αρπάζουν, να κλέβουν ο,τιδήποτε κι αν βρεθεί στο δρόμο τους..Από ένα τσιγάρο έως τη ψυχή του αδελφού τους.Κι όλο θέλουν ..κι όλο παίρνουν..</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">Κι αυτοί βρίσκονται σε πολλές θέσεις...και συνήθως όσο πιο αχόρταγος είναι κάποιος, τόσο πιο ψηλά θα τον βρεις να κάθεται..Έχει "φάει" και έχει κάτσει σε τόσες πλάτες που έχει γίνει τεράστιος κι απλησίαστος..Και εσύ που είσαι χαμηλά..βλέπεις την ασχήμια και την υπομένεις, ή μήπως δε τη βλέπεις?</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">Για κοίτα καλύτερα, γιατί αν δε τη βλέπεις μήπως την κουβαλάς κι εσύ μέσα σου?</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">Άπληστοι όλοι είμαστε ..</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">(και άπλυτοι και άπιστοι και ..και ..και...)</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-2807843521766014908?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-79972683175728073222007-06-16T22:05:00.000+03:002007-06-16T22:37:16.978+03:00<span style="color:#cc33cc;"><strong>Γύρισα εξαντλημένη αλλά με ένα συναίσθημα πληρότητας..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Μαγευτική πόλη? Ίσως.. Ο Δούναβης της προσδίδει κύρος, αριστοκρατία, φως και λάμψη.. Με τις γέφυρες φωτισμένες, το εντυπωσιακό κοινοβούλιο και το κάστρο, που υψώνεται στη Βούδα, να ξεχωρίζουν τη νύχτα στις όχθες του ποταμού νιώθαμε να πλέουμε κι εμείς με τα νερά του και να ταξιδεύουμε.. Η ομορφιά βέβαια της πόλης δεν έχει ακόμα ενισχυθεί..Υπάρχουν πολλά σημεία της, παλιά νεοκλασσικά κτίρια τα οποία είναι εγκαταλελειμμένα, λες και ο χρόνος έχει σταματήσει γι αυτά στην περίοδο του "υπαρκτού" σοσιαλισμού..Ακόμα και ο κόσμος σα να κρύβει ένα "μεγάλο μυστικό" , απόμακροι, ξεχασμένοι σε μια άλλη εποχή.. Σκληρή εργασία, χαμηλοί μισθοί και υψηλό κόστος ζωής.. Συναντήσαμε και μια Ουγγαρέζα που δούλευε κάθε μέρα 12 ώρες σε καφετέρια και μας είπε ότι παίρνει ελάχιστα, ωστόσο ήταν ο πιο χαρούμενος και δεκτικός άνθρωπος που συναντήσαμε..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λόγω της παρουσίασης/συνεδρίου γνωρίσαμε πολύ κόσμο, ξένους κι Έλληνες, και συνδυάσαμε τόσο την ενημέρωση όσο και τη διασκέδαση.. Παρόλο που η Βουδαπέστη δε φημίζεται για νυχτερινή ζωή όπως όλες σχεδόν οι πόλεις της Ευρώπης, με το αθάνατο ελληνικό μας πνεύμα, που ενισχύεται με ρυθμό ανάλογο της αποστάσεως από την πατρίδα, βρήκαμε τρόπους διαφυγής .. Γελάσαμε πολύ και απροσδόκητα περάσαμε τέλεια..Παιδιαρίσαμε, λοιπόν, και μου είπαν να μη ξεχνάω να δείχνω το τρελό παιδί μέσα μου και πιστεύω ότι θα ακολουθήσω τη συμβουλή.</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Φωτογραφίες σύντομα θέλω να πιστεύω θα ανέβουν..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-7997268317572807322?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-19778868387309165352007-06-07T21:40:00.000+03:002007-06-07T22:09:54.429+03:00<strong><span style="font-family:Times New Roman;font-size:85%;color:#330033;">Τι λένε για τις ψυχές..</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Times New Roman;font-size:85%;color:#330033;">Και έτσι απλά τελειώνεις..απλά..τόσο απλά, αλλά το απλό δε το χωράς δε σε χωράει, το θέλεις περίπλοκο γιατί έτσι συνηθίζεις..Μικρός νιώθεις στο χάος που περιπλέκεται και στα δίχτυα που έπλεξες και τα έστρωσες για να υποδεχτείς το Απλό...</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Times New Roman;font-size:85%;color:#330033;">Δε λένε τίποτα..έτσι απλά.. Γεια.. τα λέμε στο επόμενο..</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Times New Roman;font-size:85%;color:#330033;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:Times New Roman;font-size:85%;color:#330033;">Γεια</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Times New Roman;font-size:78%;color:#330033;">Γεια</span></strong><br /><span style="font-family:Times New Roman;font-size:78%;color:#330033;">γεια</span><br /><span style="font-family:Times New Roman;font-size:78%;color:#330033;">σ</span><br /><span style="font-family:Times New Roman;font-size:78%;color:#330033;">ο</span><br /><span style="font-family:Times New Roman;font-size:78%;color:#330033;">υ</span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-1977886838730916535?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-5992584418357705202007-05-19T19:04:00.000+03:002007-05-19T22:02:26.846+03:00<span style="color:#cc33cc;"><strong>..πολλές τελευταία! Μετά από το πείραμα με το κινητό για την απόδειξη του νόμου της βαρύτητας στο υγρό περιβάλλον..ακολούθησαν και άλλα παρόμοια πειράματα που είχαν ως μοναδικό και απώτερο σκοπό την τρανή απόδειξη ενός άλλου νόμου..του Μέρφι "Όταν κάτι πάει άσχημα όλα θα πάνε άσχημα".. </strong><br /><strong>Λες και μερικές φορές υπάρχει ένα μαύρο συννεφάκι που δημιουργείται πάνω από το κεφάλι σου και επεκτείνεται και στα κεφάλια αυτών που έρχονται σε επαφή μαζί σου..και όσο θετική ενέργεια και να διαθέσεις για να το διαλύσεις δεν αρκεί. Για αυτές μάλλον τις περιπτώσεις απλά έχει ανακαλυφθεί και χρησιμοποιείται ευρέως ο όρος "Γαμώ τη γκαντεμιά μου" κι έτσι μπορούν και πάλι να αντιμετωπιστούν με χιούμορ και χαμόγελα - αρκεί να υπάρχει θετική κατάληξη βεβαίως βεβαίως. Ας καταμετρήσουμε λοιπόν τα γεγονότα..</strong><br /><strong></strong><br /><strong>1. -Βλέπε προηγούμενο ποστ- Χάσιμο κινητού στα έγκατα της θαλάσσης με αποτέλεσμα να χάσω το πρωινό μου ξύπνημα με μουσική εκ ραδιοφώνου και να καταργήσω το νούμερο που είχα για 7 ολάκερα συναπτά έτη...Καλά δεν έγινε και τίποτα βέβαια τραγικό προχωράμε..</strong><br /><strong>2. Σκάσιμο σε λάστιχο μηχανής στην οποία επέβαινα ως συνεπιβάτης... Απλά έγινε ως δια μαγείας πίτα από ένα τοσοδούλικο καρφάκι. Τουλάχιστον παρακολούθησα τη διαδικασία επισκευής του λαστίχου επομένως για μένα ήταν περισσότερο μια "εκπαιδευτική" εμπειρία..δε μπορώ να πω το ίδιο βέβαια για τον οδηγό, ο οποίος φαντάζομαι ότι ήθελε να εκφραστεί περισσότερο μέσω των θρησκευτικών αυτών σκευών που χρησιμοποιούνται για να φωτίζουν τις εικόνες - ή κάτι τέτοιο- κοινώς διαδεδομένα ως Καντήλια..</strong><br /><strong>3.Συνηθισμένο πρωινό ξύπνημα, συνηθισμένη διαδρομή ως στη δουλειά.. Τυχαίνει καθυστέρηση του γαμω-τρόλλευ, τυχαίνει να αποφασίσω να πάω ως στην επόμενη στάση, τυχαίνει τότε να το δω να έρχεται φουριόζικο ,τελικά , λίγα μέτρα πριν το τερματισμό και αποφασίζω να βάλω τα μεγάλα μέσα και να επιταχύνω για τα τελευταία 50 μέτρα ώστε να σκίσω εγώ την κορδέλα...αντ αυτού όμως έσκισα το- αγαπημένο μου τονίζω- παντελόνι καθώς και το -ευαίσθητο σε τραυματισμούς - γόνατό μου. Και πριν προλάβω να αναπτερώσω - ούτε χρόνος dt δεν το περιγράφει- έχει πεταχτεί έξω από το ξενοδοχείο, που είχε θέα στο σημείο πτώσης μου, ένας μεσήλιξ να με παρακαλάει να μπω μέσα να ηρεμήσω, να πιω ένα καφέ, να περιποιηθ-ΟΥΜΕ το τραύμα,κτλ και ότι με έβλεπε που έπεσα, μπλα,μπλα.. Με το ζόρι συγκρατήθηκα μέσα στον πόνο μου και τη σύγχυσή μου να μη το διαολοστείλω πρωί πρωί- όχι για την προσφορά βοήθειας- αλλά για την επιμονή του και ΚΥΡΙΩΣ για το ότι αυτός με το τσακίρικο μυωπικό του μάτι πρέπει να με γκαντέμιασε και να φαγα τα μούτρα μου.. Από εδώ και πέρα τα πράγματα άρχισαν να σοβαρεύουν μιας και η πληγή με εμποδίζει ακόμα - και το μέλλον μου ως μπαλαρίνα διαγράφεται θολό..</strong><br /><strong></strong><br /><strong>4. Τελευταίο μάθημα ιστιοπλοΐας...Κοινή απόφαση όλων να ξεκινήσουμε πιο αργά για να γυρίσουμε αφού έχει βραδυάσει για να μελετήσουμε και τους φάρους- και καλά. Απόφαση εκπαιδευτή, ύστερα από προτροπή δική μου στο προηγούμενο μάθημα, να πάμε ως στην Αίγινα για να τσιμπήσουμε καμιά μαριδούλα -που ακόμα απωθημένη μας έχει μείνει- είτε είχε αέρα είτε όχι, θα ανάβαμε τη μηχανή όπως κι έγινε.. Κι ενώ το ταξίδι έβαινε καλώς, καθώς με είχε γλυκοπάρει ο ύπνος στο κατάστρωμα, με αποτέλεσμα να κάνω το γνωστό ημι-μάυρισμα (ή αλλιώς οικοδόμου-χέρια και μισά πόδια) και είχαμε σχεδόν φτάσει.. ακούμε τον εκπαιδευτή μας να φωνάζει από κάτω.."Έχουμε σοβαρό πρόβλημα..πολύ σοβαρό πρόβλημα" .. Πηγαινοερχόταν τρελά αγχωμένος και με σκισμένο το δάχτυλο του είχε γεμίσει με αίματα παντού.Σκέφτομαι- αφελώς -εκπαιδευτική άσκηση να μας προετοιμάσει για περιπτώσεις πανικού.. Τελικά ΜΕΓΑ λάθος - είχε σπάσει η σαλαμάστρα ..καταλάβατε τώρα δηλαδή ε? Ένα εξάρτημα που εμποδίζει να μπάζει νερά η μηχανή..τελοσπάντων..με αποτέλεσμα να βάζουμε νερά και να είμαστε με τις αντλίες να τρομπάρουμε τα νερά, με μπουκαλάκια και κουβάδες να τα αδειάζουμε..Απόδειξη:</strong><br /></span><br /><br /><br /><p align="center"><span style="color:#663366;"><img src="http://lh5.google.com/image/kostasxagoraris/Rk8r9-jSc4I/AAAAAAAAAt4/wTVExZgYzxM/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1154.jpg?imgmax=512" width="200" /><strong></strong></span></p><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Μετά από 2 ώρες βρέθηκε ένας χριστιανός - μπορεί και μωαμεθανός, βουδιστής, πεντηκοστιανός που δε μας νοιάζει στην προκειμένη περίπτωση- και βούτηξε με μάσκα και βούλωσε το σημείο,που είχε σπάσει, με πανιά και τσίχλα - όχι αυτή που μασάμε (έτσι νόμιζα στην αρχή-πάλι αφελώς). Μετά από αυτό φυσικά θελήσαμε να γυρίσουμε πίσω, χωρίς μηχανή βεβαίως και μόνο με πανιά - που προϋποθέτει βέβαια την ύπαρξη έστω πνοής αέρα..Αλλά η "καλή" μας τύχη δε μας ήθελε..Βέβαια κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και έκαναν το μπανάκι τους εκεί στα ανοιχτά μιας και κολυμπώντας πήγαιναν πιο γρήγορα από ότι το σκάφος..Τελικά ο εκπαιδευτής άφησε κατά μέρος την προσπάθεια και ήρθαν και μας ρυμούλκησαν μέχρι το Φάληρο, όπου πατήσαμε το πόδι μας στις 1.00 τα ξημερώματα. Πέρα από την ταλαιπωρία όμως απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα και την ηρεμία του νυχτερινού,λουσμένου από τα αθηναϊκά φώτα, Σαρωνικού - καθώς κι ένα παρτάκι στη Βάρκιζα που πήγαμε στο καπάκι.. </strong><br /></span><br /><br /><br /><br /><p align="center"><img src="http://lh4.google.com/image/kostasxagoraris/RjcP9PE0ffI/AAAAAAAAAqg/wgCOwxrJmPw/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1132.jpg?imgmax=512" width="300" border="0" /></p><span style="color:#993399;"><strong>Κάπου εδώ πάντως έχω αρχίσει να τη ψιλιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με τον όρο τύχη που με δέρνει..</strong><br /><strong></strong><br /><strong>5. Και αρχίζει να σοβαρεύει..Τετάρτη μαθαίνω τα δυσάρεστα για τη φίλη μου..την απέλυσαν και δεν είχε κλείσει ούτε μήνα στην καινούργια της δουλειά- στην οποία ήταν τρελά ευχαριστημένη..Αποφάσισαν τελικά ότι δεν ήθελαν κάποιον extra άνθρωπο στη θέση αυτή- νωρίς το σκέφτηκαν.. Όπως και να χει θετική σκέψη και όλα θα πάνε καλά τελικά..</strong><br /><strong></strong><br /><strong>6. Και πιο δυσάρεστο κι εύχομαι τελευταίο...Η δασκάλα χορού μου με ειδοποίησαν ότι αρρώστησε, ότι βρίσκεται στο νοσοκομείο για εξετάσεις και δε ξέρουν πότε θα επιστρέψει..Εδώ απλά εύχομαι να μην είναι τίποτα ή απλά να έχει συμβεί κάτι άλλο και η σχολή χορού να λέει ψέμματα..</strong><br /><br /></span><br /><p align="center"><img src="http://lh4.google.com/image/kostasxagoraris/Rk8sRujSc-I/AAAAAAAAAuo/lmlWuiGNl4k/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1160.jpg?imgmax=512" width="400" /></p><p align="left"><strong><span style="color:#cc33cc;">Ελπίζω μετά από αυτό το Post να ξορκίσω την τύχη όχι για να φερθεί καλύτερα σε μένα αλλά κυρίως στο οικείο -κι όχι μόνο- περιβάλλον..Γιατί τελικά όλα είναι ρευστά, γιατί μπορείς να είσαι αισιόδοξος, να προδιαθέτεις τους υπόλοιπους σε θετική σκέψη, να μη αφήνεις να σε επηρεάζουν τα γεγονότα..αλλά υπάρχουν κάποια που σε πιάνουν, δένεσαι κόμπος και δε μπορείς να βοηθήσεις.. </span></strong></p><p align="left"><strong><span style="color:#cc33cc;">Όπως και να χει..για τη δική σας προστασία κρατείστε τις σχετικές αποστάσεις- πάντα προληπτικά βέβαια.. :P</span></strong></p><p align="left"><strong><span style="font-size:78%;color:#cc33cc;"><span style="color:#663366;">υγ. Αφού διαβάσατε όλο το κείμενο έχετε αυτομάτως αποδεχθεί τους όρους και παραιτηθεί από το δικαίωμά σας να κατηγορήσετε ευθέως ή εμμέσως την υποφαινόμενη ,η οποία δε φέρει καμία απολύτως ευθύνη, για ότι πρόκειται να σας συμβεί.</span> </span></strong></p><p align="left"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong> </p><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-599258441835770520?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-18148796614875707362007-05-09T23:09:00.000+03:002007-05-09T23:35:31.939+03:00<strong><span style="color:#cc33cc;">αχ...ευχάριστη κούραση που σε πιάνει μια νύστα αλλά δε μπορείς να κοιμηθείς από την υπερένταση. Έχω τόσα να σκέφτομαι, να κάνω, να ζήσω..και ο χρόνος τρέχει και συ κυνηγός με τη σφεντόνα συνήθως και προσπαθείς να εξελιχθείς σε επαγγελματία με καραμπίνα, όπου θα μπορείς να διακρίνεις το σωστό θήραμα και τη κατάλληλη στιγμή.. Αλλά με το πρόσχημα του ερασιτέχνη προσπαθώ να αδράξω κάθε στιγμή και ίσως και να μην επιλέγω με τα σωστότερα κριτήρια..το θήραμα μου ο χρόνος, οι γνώσεις, η διασκέδαση, η καλή παρέα,ο χορός, τα ταξίδια, η επαφή..Κάπου όμως σε κάποια γωνία φοβάμαι μη χαθεί το παιχνίδι και μείνω μόνη με τη σφεντόνα μου σε μια ερημιά να κοιτάω τον άδειο ουρανό..Αλλά και πάλι ψηλά θα κοιτάω. </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Τα μαθήματα ιστιοπλοΐας τελειώνουν κιόλας αυτό το Σάββατο και παρόλο το άδοξο πνίξιμο του κινητού μου στη θάλασσα πιστεύω ότι δε θα χαρακτηριστώ θαλασσοπνίχτρα και ότι σύντομα θα μ εμπιστευτούν φίλοι και γνωστοί.. Όπως και να έχει ένα 3ημεράκι θα το κανονίσουμε - για την εμπειρία- όποτε εκεί θα τεσταριστούν οι αντοχές μου.. Κι αν τα φτύσω τουλάχιστον ένα χρωματάκι θα το χουμε πάρει στο μεταξύ:P Και για τον Ιούνη προβλέπεται ταξιδάκι Βουδαπέστη μεριά..για ένα σεμιναριάκι αλλά θα κάνουμε και το σχετικο tourist γύρο. </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Εκείνη τη διπλωματική να δούμε μόνο πότε θα την αρχίσουμε..Έχουμε χρόνο όμως..(ή μηπως όχι?)</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">ps. Το όνομα του σκάφους συμπτωματικά λέγεται carpe diem..τυχαίο?</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">ps2. Πέρασε κιόλας ο χειμώνας?!?Άντε καλό μας καλοκαίρι..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-1814879661487570736?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-31238199472322174282007-04-26T22:38:00.000+03:002007-04-27T00:14:32.132+03:00<strong><span style="color:#cc33cc;">..εξάντληση?Ίσως..Στο προηγούμενο post ευχήθηκα καλό σκ ε?Σε μένα πάντως δεν έπιασε η ευχή.. βρέθηκα με πονόλαιμο και δέκατα που κατέληξε σε συνάχι και κωφαμάρα...Έχει περάσει μια εβδομάδα και ο πονόλαιμος ακόμα να περάσει..Παρόλα αυτά δεν πτοήθηκα και συνέχισα να κινούμαι με τους ίδιους ρυθμούς (λες αυτό να φταίει για την ατελή ανάρρωσή μου?)<br />To Σάββατο πραγματοποιήσαμε το παρθενικό ιστιοπλοικό μας ταξίδι- καλά μη φανταστείς κανένα υπερατλαντικό ταξίδι..από Καλαμάκι ίσαμε τον Πειραιά, δηλαδή στη διαόλου τη μάνα.. Να φυσάγαμε όλοι μαζί πιο γρήγορα θα πήγαινε!! Αλλά νομίζω ότι μου αρέσει το άθλημα, έχω νομίζω το κατάλληλο ύφος καθώς και ένα ολόκληρο πλήρωμα στις υπηρεσίες μου μιας και είμαι το μοναδικό θυληκό πάνω στο deck..:)<br /><br /><br /></span></strong><br /><p align="center"><a href="http://lh3.google.com/image/kostasxagoraris/Rio7uB7Ie8I/AAAAAAAAAkM/9oE5TPXWQfk/Εικόνα078.jpg?imgmax=512" target="_blank"><strong><span style="color:#cc33cc;"><img src="http://lh3.google.com/image/kostasxagoraris/Rio7uB7Ie8I/AAAAAAAAAkM/9oE5TPXWQfk/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1078.jpg?imgmax=144" border="0" /></span></strong></a></p><p align="center"><strong><span style="color:#cc33cc;">"Όρτσα τα πανιά ναύτες.."</span></strong></p><p align="left"><strong><span style="color:#cc33cc;">Τριμάρισμα πανιών,μαντάρια,ξάρτια, τακ, τσίμα,σοφράνο, κτλ Ε όλο και κάτι έμαθα με μια φορά και μετά θα πάρουμε και το δίπλωμα και θα πηγαίνουμε βόλτες το καλοκαιράκι σε νησιά..Έτσι το φανταζόμουν αλλά τελικά έμαθα ότι για να σου νοικιάσουν χρειάζεται να έχεις εμπειρία και μερικά μαθήματα δε σε καλύπτουν -έχουν ένα μικρό point μιας που ούτε εγώ θα με εμπιστευόμουν. Κι έστω ότι αποφασίζεις να το πάρεις πιο ζεστά το θέμα και συμμετέχεις και σε αγώνες για να αποκτήσεις την εμπειρία- είναι πολύ πιθανό να σου βγει ο αδόξαστος καθώς και να μην ταιριάξεις με τα άτομα.. ΚΑΙ πες πάλι ότι ακολουθείς όλα τα βήματα και αποκτάς την πολυπόθητη εμπειρία, έχεις και στα χέρια σου το χαρτί με κοτσαρισμένο με μεγάλα γράμματα SKIPPER και αποφασίζεις να πας ταξίδι το καλοκαίρι..και τότε κάνεις την εξής απλή ερώτηση στον εαυτό σου (και στους άλλους) ΠΟΙΟΙ θα σε συνοδέψουν στην πρώτη σου απόπειρα "παλεύω μόνος με τα κύμματα ωσάν τον Βεσπούτσι"...Τελικά οι πρόθυμοι είναι πιο λίγοι από ότι φανταζόσουν - είτε επειδή σιχαίνονται τις συνθήκες είτε επειδή θεωρούν το ρισκο μεγάλο (άντε καλέ)- και από αυτούς οι μισοί δε θα μπορούν για τεχνικούς λόγους- άδεια, οικονομικά,κτλ- και με τους άλλους μισούς καταλήγεις ότι δε θα μπορέσεις να αντέξεις τη συμβίωση μαζί τους σε ένα περιορισμένο χώρο για πάνω από 2 μέρες -πόσο μάλλον για >7..Τα κουσούρια και οι παραξενιές ξαφνικά αποκτούν τρομακτικές διαστάσεις όσο στενεύει ο χώρος. Αν όχι λοιπόν φέτος σίγουρα κάποια χρονιά, μια επένδυση δηλαδή στο μέλλον..</span></strong></p><p align="left"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong> </p><p align="left"><strong><span style="color:#cc33cc;">Βρέθηκα και με φίλες για καφέ και παραλίγο να βάλω ρότα προς Βαρκελώνη τέλη Μαΐου..αλλά εντέλει μου το ακυρώσανε..κι είχα ανάγκη από ένα ταξιδάκι ρε γμτ..Όχι τίποτα άλλο γιατί με βλέπω να πήζω στη δουλειά το καλοκαίρι</span></strong></p><p align="left"><strong><span style="color:#cc33cc;">"Έχω πέσει σε μια δίνη, και όλα γυρίζουν τόσο γρήγορα που έχω χάσει το κέντρο.."</span></strong></p><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-3123819947232217428?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-68108617431391563892007-04-14T14:16:00.000+03:002007-04-14T14:51:04.993+03:00<strong><span style="color:#cc33cc;">Επιστρέψαμε και ανοίξαμε..Είχαμε πεταχτεί μέχρι το νησί για 4-5 μερούλες..ίσα ίσα που πήραμε μια ανάσα και φάγαμε ολίγον τον αγλαίορα (αλήθεια έτσι γράφεται..και τι σημαίνει άραγες?)<br />Βγήκαμε και ξενυχτήσαμε πολύ, χορέψαμε αρκετά και είδαμε την εκπληκτικότερη ανατολή..Ένας ουρανός ντεγκραντε με γαλάζιες,μωβ,μπλε,κόκκινες,άσπρες πινελιές και μια κάλμα θάλασσα απο κάτω να περιμένει να πάρει λίγο από το φως του ήλιου και να πετάξει το σκοτείνο της πέπλο- το μελαγχολικό..Η προσμονή της τόσο μεγάλη που οι γλάροι ανήσυχοι φτερούγιζαν σχηματίζοντας κύκλους στην επιφάνεια της, χωρις να τολμούν να την αγγίξουν.. Άφησα τη θέση μου και πήρα με βαριά καρδιά τα πόδια μου (και το αυτοκίνητο φυσικά) να ανέβω στο χωριό κι εκεί συνάντησα τον ήλιο φλογερό, στρογγυλό και κατακόκκινο σα ρόδι που μόλις είχε ξεπροβάλλει και χρωμάτιζε όλο τον ουρανό κόκκινο, το χρώμα της φωτιάς..<br /><br />Γνώριμα μέρη και πρόσωπα, αλλά τα έθιμα είναι που δε τα βαριόμαστε δίνουν νόημα στην εορταστική διάθεση σε ανίθεση με το τυπικό του θέματος.. Επέστρεψα με γεμισμένες μπαταρίες και με πολλή διάθεση. Ξεκινήσαμε επιτέλους και με τον αδελφό μαθήματα ιστιοπλοΐας, και είχαμε την πρώτη συνάντηση μας..Την επόμενη εβδομάδα θα πάμε και την πρώτη βόλτα με το σκάφος που εύχομαι να με πάρει με καλό μάτι και να μη τη βγάλω στην κουπαστή διπλωμένη στα δύο.. Θάλασσα είναι κι αν μάθει πόσο τη λατρεύω θα με λυπηθεί.. Λίγο η αναλογία ανδρων-γυναικών με απασχολεί βέβαια 10-1..μήπως υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος?<br /><br />Α κι έχω να σημειώσω ότι χθες ήταν μια φοβερή ανοιξιάτικη μέρα...τα δέντρα έχουν αρχίσει να βγάζουν τη χαρακτηριστική τους μυρωδιά που με τρελαίνει - πέρσι είχε συμβεί Μάη- είχε ήλιο, περπάτησα, πήγα για ψώνια, τέλειωσα με την απονεύρωση, πήγα στην τράπεζα, ήπια με φίλους και γέλασα πολύυυυ.. Βέβαια το μόνο μελανό σημείο είναι ο οικονομικός απολογισμός στο τέλος της ημέρας..360 ευρώ σε μια μέρα δεν είναι λίγα ε? Αν χρειαστεί ξανά οδοντίατρος θυμίστε μου να κάνω εξαγωγή- είναι πιο οικονομική:P<br /><br />Άντε καλο σκ...</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-6810861743139156389?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-59848084524174648202007-04-03T01:11:00.000+03:002007-04-03T02:49:50.806+03:00<span style="color:#993399;"><strong>Ζωή σα τριαντάφυλλο ή αλλιώς </strong></span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0450188/"><span style="color:#993399;"><strong>La Môme</strong></span></a><span style="color:#993399;"><strong>.. την είδα και σας την προτείνω ανεπιφύλακτα.. Φοβερή η ζωή της Edith Piaf, μοναδική και η ερμηνεία της </strong></span><a href="http://www.imdb.com/name/nm0182839/"><span style="color:#993399;"><strong>Marion Cotillard</strong></span></a><span style="color:#993399;"><strong> που την ενσαρκώνει..Τα τραγούδια της σε ταξιδεύουν και το δάκρυ κυλάει αβίαστα -κανενός εξαιρουμένου. Γι αυτό καλό είναι να έχετε προμηθευτεί τη Softex ολόκληρη.<br /><br /><br /><br /><br /></strong></span><p align="center"><span style="color:#993399;"><strong><img height="182" alt="La Mome" src="http://www.cinemovies.fr/images/data/films/Pfilm975043644885.jpg" width="189" border="0" /><br /><br /></strong></span></p><p align="center"><span style="color:#993399;"><strong><img alt="La Mome" src="http://www.cinemovies.fr/images/data/affiches/Paff99948050.jpg" border="0" /></strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong></strong></span> </p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Κι ως μικρή εκκολαπτόμενη γαλλιδούλα- που θα θελα να είμαι- je souhais une merveilleuse soiree.. </strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong></strong></span> </p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Non, rien de rien</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Non, je ne regrette rien</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Tout ça m'est bien égal</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Non, rien de rien</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Non, je ne regrette rien</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>C'est payé, balayé, oublié</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Je me fous du passé</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Avec mes souvenirs</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>J'ai allumé le feu</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Mes chagrins, mes plaisirs</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Je n'ai plus besoin d'eux</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Balayés mes amours</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Avec leurs trémolos</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Balayés pour toujours</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Je repars à zéro</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Non, rien de rien</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Non, je ne regrette rien</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Tout ça m'est bien égal</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Non, rien de rien</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Non, je ne regrette rien</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Car ma vie..Car mes joies..Aujourd'hui</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Ça commence avec toi...</strong></span></p><p align="left"><span style="color:#993399;"><strong>Δε θα πω περισσότερα, απλά δείτε την..</strong></span></p><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-5984808452417464820?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-53807253629220969692007-04-01T23:40:00.000+03:002007-04-02T00:15:28.547+03:00<span style="color:#663366;"><strong>Όταν όλα γύρω σου αλλάζουν κι εσύ μένεις ίδια..<br />Όταν τα λεπτά, οι στιγμές γίνονται πουλιά που ταξιδεύουν μακρυά..<br />Όταν τα μάτια υγραίνουν, τα τζάμια θολώνουν κι ένας κόμπος σε γεμίζει..<br />Όταν τα χρόνια που έζησες γίνονται μια τελεία και νιώθεις μικρός..<br />Όταν οι άνθρωποι "σου" απέπλευσαν από το λιμάνι..<br />Όταν σε εκνευρίζει το ενδιαφέρον τους αλλά το επιζητάς..<br />Όταν ψάχνεις για μια όποια αγκαλιά αλλά τελικά ζητάς ΤΗΝ αγκαλιά..<br />Όταν για όσους νοιάστηκες έχουν φύγει..<br />Όταν όσοι νοιάζονται τους απομακρύνεις..<br />Όταν δεν έχεις να δώσεις αλλά και δεν παίρνεις..<br />Όταν ξυπνάς με τον ήλιο και κοιμάσαι με τη θλίψη..<br />Όταν δε τραγουδάς γιατί ντρέπεσαι τη φωνή σου..<br />Όταν δε μπορεις να χαλαρώσεις,εστω κι αν έχεις πιει <br />Όταν η φωνή σου δε διεισδύει μέσα σου, μέσα τους..<br />Όταν οι απαντήσεις είναι συμβατικές..<br />Όταν ο έρωτας είναι συμβατικός..<br />Όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι στο χώρο σου..<br />Όταν φοβάσαι..<br />Όταν τα μάτια είναι γυάλινα και οι άνθρωποι δε νιώθουν<br />Όταν θες να βουλιάξεις σιγα σιγα στο καυτο νερο μέχρι να καλύψει κάθε κύτταρο σου, να σφαλίσει τα βλέφαρα σου..<br />Όταν η φλόγα του κεριου σου τρεμοπαίζει και συ κινείσαι στο ρυθμό της..<br />Όταν η απογοητευση σου χτυπάει την πόρτα επίμονα..<br />Όταν ακούς τα ίδια και τα ίδια τραγούδια..<br />Όταν θες να αδειάσεις, να ταξιδεψεις, να φυγεις..<br />Όταν νυστάζεις συνεχώς..<br /><br />..λες καληνύχτα και ελπίζεις στην καλή μέρα..<br /></strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-5380725362922096969?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-27551216466363645972007-03-26T23:45:00.000+03:002007-03-27T00:21:37.355+03:00<span style="color:#cc33cc;"><strong>Θέλω να σου γράψω για αυτά που είδα και δε ξέρω αν έζησα αλλά σίγουρα ήταν ένα full σκ με λίγο από όλα μέσα..<br />Ας αρχίσουμε μετά της Παρασκευής..Χαλαρό ποτάκι με κοπέλα από δουλειά και λίγη αναδρομή στο παρελθόν- που λόγω της ημέρας επιβαλλόταν..Ξάφνου τηλ από το πουθενά και τελικά βρίσκομαι να πίνω ποτάκι με την ομάδα του </strong></span><a href="http://siteseein.blogspot.com/"><span style="color:#cc33cc;"><strong>site seein'</strong></span></a><span style="color:#cc33cc;"><strong> στο Γκάζι- όλοι τους ένας κι ένας και συνθέτουν μια φοβερή ομάδα που πέρα από το μεράκι που διαθέτουν για το blog αποτελούν και καλή παρέα.Δεν πρόλαβα να εκμαιεύσω πολλές πληροφορίες μιας και οι ερωτήσεις επαναλαμβάνονταν * 5 κι ας όψεται και το πρωινο ξύπνημα... Εγερτήριο στις 7 (αν και το "7 ξυπνάμε" αρκετοί το παρέφρασαν "7 ξεκινάμε"..δε φταίω εγώ όμως:P) και ετοιμασίες για Παρνασσό, το 3ο σκ μέσα σε ένα μήνα που αποφασίζω να αποδράσω + άλλο ενα 3ημερο που κατέληξα στο Βόλο.. Σκοπός μου στη παρούσα φάση να εξοικειωθώ με το άθλημα του σκι και παρόλο τις αντίξοες συνθήκες -ομίχλη, έλλειψη χιονιού,κτλ- νομίζω ότι έχω βελτιωθεί.. Αλλά αρκετοί κακεντρεχείς προσπαθούν μάταια να αποδείξουν το αντίθετο, απλά σας παραθέτω το video-οποιαδήποτε ομοιότης με τη γραφούσα καθαρή σύμπτωσης- για να συνειδητοποίησετε το μέγεθος της ζήλειας τους..</strong></span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=nFFV7StMYMo"><span style="color:#cc33cc;"><strong>Τα ταλέντα εξάλλου δε κρύβονται..</strong></span></a><br /><object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nFFV7StMYMo"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/nFFV7StMYMo" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Άνοιξαν οι πνεύμονες, χέρια, πόδια, ώμοι σε διάφορες τούμπες, αλλά δεν πτοούμαστε..Η απόλαυση της αίσθησης του αέρα που σε χτυπάει στο πρόσωπο, η αδρεναλίνη της στιγμής που χάνεις τον έλεγχο, το χιόνι άσπρο και καυτό που καίει τα απροστάτευτα μέρη του σώματος, η δύναμη του ανθρώπου να συνεχίζει ακόμα κι όταν γύρω του τα πάντα λευκά, βουνό χιόνι και ομίχλη ένα σύμπλεγμα και η όραση σου σε προδίδει και αποφασίζεις να αφεθείς στην κλίση ακολουθώντας το ενστικτό..Ευχαριστώ που δεν έβλεπα αλλά ένιωθα..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Και μετά κλασσικά στην ταβέρνα του Δήμου στο Πολύδροσο- παϊδάκια γι αυτους που τα τιμάνε, κρασί, γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού - για μένα μήλο.. </strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Επιστροφή στας Αθήνας και ετοιμαζόμαστε για έξοδο- παρόλο την απίστευτη κούραση..Εδώ τα καταφέραμε την προηγούμενη Κυριακή με σκι + έξοδο+ πρωινό ξύπνημα εδώ θα κωλώσουμε.. (Βέβαια διαγράφουμε από τη μνήμη μας ,τη βιαιη έξοδο εκ της μεσαίας λωρίδας προς την αριστερή και την παρολίγο πρόσκρουση με το κιγκλιδωμα της λεωφόρου λόγω στιγμιαίας υπνηλίας, χαρακτηριζόμνη ως ατυχές συμβάν) .. Η κοπέλα που γιόρταζε θα μας έβγαζε στο αγαπημένο μας- γι αυτή την περίοδο- μαγαζί με latin ρυθμούς και αύθονο χορό.. Συνάντησα πολλά πρόσωπα παλιά και νέα καθώς και τη δ<span style="color:#f7f0e9;">ασκάλα</span> μου συνοδευόμενη με έναν μ..... που τους πάω και τους 2 αφάνταστα και πολύ χάρηκα που τους είδα μαζί, παρόλο που φοβήθηκαν που με είδαν ξέρουν ότι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από μένα, γιατί η χημεία των ανθρώπων μερικές φορές είναι πάνω από λόγια και πράξεις.</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Κυριακή είχα αποφασίσει να χαλαρώσω.. Μετά την προσγείωσή μου και την οριζοντο-ποιήση μου θεωρούσα αδύνατη την ανάσταση..Κι όμως η μυρωδιά από μπακαλαράκι σε συνδυασμό με τη φωνή της και τα χέρια της ξαδέλφης ήταν υπερ-αρκετά για να με οδηγήσουν στα τυφλά στο στρωμένο από ώρα οικογενειακό τραπέζι.. Πήραμε τις απαραίτητες δυνάμεις λοιπόν και ξάφνου μήνυμα από τη φίλη, με όλη την παλιά παρέα πάμε καφέ Μοναστηράκι..Μαζεύω τους δικούς μου και βρισκόμαστε κατα μεσής στην πλατεία Ψυρρή (αφού έχει προηγηθεί παρολίγον κλοπή πορτοφολακίουν εκ της χειραποσκευής μου με τσάκωμα στα πράσα-αλλά με πολύ ήπια αντίδραση εκ μέρους μου-μεγαλόψυχη γαρ) να λιαζόμαστε σα τα χταπόδια στα βράχια..και η παρέα εναλλασσόταν συνεχώς έρχονταν, έφευγαν πρόσωπα που έχουμε ζήσει πολλά και μου θυμίζουν πολλά και ένιωσα και πάλι οικεία..Πήγαμε για παγωτό και μετά για ποτό και φτάνοντας σπίτι συνειδητοποιώ ότι αύριο έχω πρωινή εργασία..κι άλλο κύμα χαράς, αναρωτιέμαι μόνο πότε θα τελειώσει όλο αυτό..αλλά μέχρι τότε..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-2755121646636364597?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-84773592100653599052007-03-21T00:59:00.000+02:002007-03-21T02:30:28.673+02:00<strong><span style="color:#cc66cc;">..λέξεις μου ζήτησε ο Zouri να σας πω και μιας έχω αποσυρθεί αρκετό καιρό είπα να το δοκιμάσω! Λοιπόν τι μπορεις να σχηματίσεις με αυτες τις ρημαδολέξεις: Πανιωνιος,αριστερα,εξεγερση,παραγαδι,μεγαλε Zouri.!!</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">Ήταν μια φορά, ένα αγόρι - ας τον πούμε Ιάσωνα μιας και μ αρέσει το όνομα, όχι αυτόν με το χρυσόμαλλο δέρας-αλλά είχε χρυσά μαλλιά σαν τις ακτίνες του ήλιου και φεγγοβολούσε. Οι γονείς του ήταν περηφάνοι για το γιοκα τους, ο οποίος εκτός από πανέμορφος ήταν και σπίρτο-στον αέρα πουλιά που λένε, από αυτά που πετάνε καλέ.. Έτρεφαν λοιπόν μεγάλες προσδοκίες - και λογικό- του στυλ: "Οταν μεγαλώσει θα γίνει μεγαλοδικηγόρος ή γιατρος κι όχι κανένας αποτυχημένος-αγγλιστί looser- ή κανένας ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου" , έλεγε και ξανάλεγε ο πατέρας του, που αν και ορκισμένος Ολυμπιακός, αποτελούσε υπόδειγμα αξιοπρέπειας και τιμιότητας στο νησί που μεγάλωσε, και δεν είχε δώσει ποτέ σε κανέναν αφορμή να τσακωθεί μαζί του..Ακόμα και με τη γυναίκα του παρόλο τη γκρίνια και τη μουρμούρα της "Τα ψώνια γιατί είναι ακόμα έξω από το ψυγείο?","Μη ροχαλίζεις δε μπορώ να κοιμηθώ","Αντε που θες να πας και για παραγάδι, κανένας ψαράς είσαι?Για γκομενιτσες πάτε..", "Δε σου είπα να πας αριστερά?Γιατί έστριψες δεξιά?" ποτέ δεν είχε χρειαστεί να κάνει την προσωπική του εξέγερση, γιατί πάντα έφερνε στο νου του τη μορφή του γιου του και ευθυς αμέσως όλες οι έγνοιες του διαλύονταν σα σύννεφα μετά από βροχή που τα διαλύει το ουράνιο τόξο.. </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">Μια μέρα όμως ο Ιάσωνας του σκάει το παραμύθι..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">"Το αποφάσισα θέλω να γίνω τερματοφύλακας!"</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">Τριπλό εγκεφαλικό ο πατέρας.."ΤΙΙΙ αγόρι μ'?" "Μα τι ιδεα 'ν' τούτη?ποιος σου την κάρφωσε, πες μου και θα τον σκίσω στα 2, τον άτιμο, τον μπάσταρδο, το τσογλαν' "</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">"Μην το βρίζεις πατέρα, είναι μεγάλη μορφή.." </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">"Μη συνεχίζεις με τον ελεεινό, τον τρισάθλιο, τον απατεώνα..Ποιος ξέρει πως σε ξεγέλασε, τι σου ταξε...Φαντάζομαι θα σου πιπλισε το μυαλό με δόξα, λέφτα και γυναίκες,ε? "</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">"Η αλήθεια είναι ότι τα χει όλα, αλλά δε χρειάστηκε να πει τίποτα..ξέρεις πρόκειται για τον Zouri"</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">"Eμ δε μ το λες από την αρχή...Τώρα είναι που δε θα τον λυπηθώ.." ούρλιαξε και πήρε την καραμπίνα του τρέχοντας έξω από το σπίτι "που θα πάει θα τον πετύχω και τότε.. θα τους τις ανάψω..μπαμ και κάτω!"</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">Ω μεγάλε Zouri τι σου ΄μελε να πάθεις, αλλά οι μεγάλες προσωπικότητες έχουν και τα ρίσκα τους.. (Αλλά από την άλλη ήρθε και η ώρα της δικαίωσης, να μάθεις να μη παρασύρεις άβγαλτα αγοράκια στα δικά σου βήματα...χα:))</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">Αυτά..άντε γράψαμε και μια βλακειούλα, χασαμε και λίγο χρόνο, τώρα που το ξαναδιαβάζω μλκ είναι αλλά αυτό μου βγήκε..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">Λέξεις που θέλω να διαβάσω: Μωβ, πανιά, χείλη,χορεύοντας, άρωμα</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">Προσκαλώ όλους από τη λίστα δεξιά αν τους εμπνέει να γράψουν κάτι..γιατί δε μ αρέσει να ψυχαναγκάζω -τς τς..Αντε καλό ξήμέρωμα</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-8477359210065359905?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-40527169131720446552007-03-20T00:27:00.000+02:002007-03-20T01:13:51.413+02:00<strong><span style="color:#663366;">-Πες μου μια σκέψη σου..Μίλα μου, πες επιτέλους κάτι! Τίποτα? </span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-Να κάτι..</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-Όχι το κάτι δεν είναι αρκετό. Θέλω να σ ακούσω γαμώτο, να λες, να ταξιδευεις, να ζεις, να παθιάζεσαι, να κλαις, να γινεις σκουπίδι, να πεφτεις,να πιάνεσαι από τις άκρες των μαλλιών,να αφεθείς και να αφήσεις, να ανοίξεις και εκεί κάπου στον αέρα με γεύση κατακάθι γλυκο πικρό με δυο παγάκια, εκεί που το μυαλό χάνει τον ορίζοντα μέσα σου, θα τον βρεις..</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-Ποιον?</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-Τον εαυτό σου, ξύπνα..</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-Όνειρο?</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-Όχι εφιάλτης με δόρατα και αίματα, ό,τι σε κάνει να τρομάζεις για να βάλεις τις φωνές..να ουρλιάξεις και να παλέψεις..</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-...</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-Μίλα μου...Μ ακούς?Εγω ειμαι πάντα στο πίσω μερος της σκηνής και φουσκώνω μπαλόνια για την παράσταση που είσαι πρωταγωνίστρια, μη ξεχνιέσαι, είναι αυτοσχέδια, μην αγχώνεσαι..Να πάρε το μπαλόνι και πέτα ψηλά για όσο αντέχεις, κι αν πέσεις θα σε πιάσω..Άντε βγες το κοινό περιμένει. Κι ας είναι άδεια η πλατεία, γεμισέ τη με τις σκέψεις σου και για χειροκρότημα θα σου χορέψω κλακέτες και για λουλούδια πολύχρωμες σαπουνόφουσκες που αιωρουνται για λίγο στον αέρα και για φιλί μια βουτιά στο βυθό.....</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">Αντε λοιπόν μην αργείς, νιώσε.</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">-Σε λίγο..</span></strong><br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-4052716913172044655?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-21945285365483626482007-02-06T00:42:00.000+02:002007-02-07T23:28:37.089+02:00<strong><span style="color:#cc66cc;">Πήρα ένα ζευγάρι κόκκινες γόβες, δεν είναι το κόκκινο το χτυπητό, αλλά έχει 10 πόντους τακούνι.. Δε ξέρω γιατί, αλλά τις ήθελα, χωρίς να ξέρω αν θα τις φορέσω κι αν ταιριάζουν με τα ρούχα μου..Και τις πήρα και είμαι χαρούμενη και τις φόρεσα ..ίσως τελικά να μην ήταν άσχημη η επιλογή μου ..αν και αρχικά η αντίδραση της μάνας μου με αποκαρδίωσε.."Ωραίες...στις απόκριες θα τις βάλεις?".. Ξέρει όμως πώς να σου τονώνει το ηθικό και να λέει την κατάλληλη στιγμή τα κατάλληλα λόγια..χα!<br /><br />Τελευταία ψωνίζω πολύ, πάντα μου άρεσε το ωραίο στυλ, το ωραίο ντύσιμο που πάντα φοβόμουν ότι δεν είχα, κι ακόμα το ψάχνω..Τώρα όμως έχω την πολυτέλεια να δοκιμάζω και ίσως την εμπειρία να απορρίπτω από την αρχή ό,τι δε μου πάει. Δε σπαταλάω όμως χρόνο, δε μπορώ να πηγαίνω εξορμήσεις στα μαγαζιά, έχω κάποια συγκεκριμένα που τα επισκέφτομαι συχνά..αν και παρόλο που έχω γίνει πελάτισσα πλέον, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ή μάλλον δεν τηρούν τους πελατειακούς κανόνες..Τουτέστιν δεν κάνουν καλύτερες τιμές, σε εποχές αιχμής δε μου δίνουν μεγάλη σημασία και τέλος μου έκαναν λιγότερη έκπτωση από ότι μου είπαν ότι θα έκαναν στην περίοδο των εκπτώσεων. Αλλά ρε γαμώτο έχουν μεγάλη ποικιλλία ρούχων και η υπεύθυνη σε κόβει με το μάτι, το νούμερο σου, τι σου πάει και τι όχι..<br /><br />Αποτυχημένη αγορά φετινή, ένα κολάν..το διαισθανόμουν την ώρα που το αγόραζα! Έχω συνδέσει και την έννοια του κολάν με τα παιδικά μου χρόνια (βλέπε δημοτικό), όπου φορούσα μαύρο ή μπορντώ κολάν και μακριές φούτερ μπλούζες με σχέδια μπροστά. Κι αυτή ήταν η ένδυση μου στα περιβόητα πάρτυ της έκτης όπου τα κοριτσάκια περίμεναν από τα αγοράκια να τους ζητήσουν να χορέψουν blues-scorpions win of change μεγάλη επιτυχία της εποχής,κτλ Χορεύαμε και techno - because the night belongs to lovers χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ακριβώς την έννοια των λέξεων, αλλά νιώθαμε έντονα, ζούσαμε, ρουφούσαμε... Με θυμάμαι να κάθομαι και να περιεργάζομαι το ντύσιμο μου και να σκέφτομαι πόσο ανάρμοστο ήταν με την περίσταση..κι από τότε τα μίσησα τα κολάν και τα φούτερ. Ώρες ώρες νιώθω το ίδιο κοριτσάκι που κάθεται και παρατηρεί και περιμένει να τη χορέψουν..μόνο που τότε δεν ερχόταν κανένας κι απλά ένιωθε..Τώρα νιώθει?</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-2194528536548362648?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-51692287364647727732007-02-04T15:52:00.000+02:002007-02-05T00:34:35.430+02:00<span style="color:#993399;"><strong>Τρέξιμο πολύ, δουλειά πολλή, άγχος λίγο αλλά έρχεται και περιμένει στη γωνία για να ορμήσει και αυτό σα χείμαρρος και να τα παρασύρει όλα.</strong></span><br /><span style="color:#993399;"><strong>Κουβάλησα το βάρος μου και βρέθηκα σε ένα σκαμπό, να ανάβω ένα καφέ με στεγνή και γλυκόπικρη γεύση, να πίνω κάτι γλυκόξινο και να προσπαθώ να σκεφτώ τη διαφορετικότητα της στιγμής. Ένα κερί πάνω στη μπάρα έλιωνε , πλησιάζοντας το τέλος του, προσπαθούσε να κάψει ότι είχε απομείνει και φαινόταν πολύ..Το πρόδωσε όμως η ίδια του η θέρμη και κύλησε στο πλάι, άνοιξε ένα ρυάκι και σα να το μαχαίρωσαν άρχισε να ρέει καυτό, κόκκινο το αίμα του και αυτό να χάνει τις δυνάμεις του..Ένα ένα τα αιμοσφαίρια το εγκατέλειπαν, η δύναμη του κόκκινου, η ζεστή του λάβα..έκαψε κι έσβησε, όπως όλα. Το αίμα πάγωσε, έγινε σχήμα και ξεκόλλησε. Σα τα σύννεφα που ταξιδεύουν και όταν ακαριαία σταματούν πάνω από τη σκέψη μας αποκτούν σχήμα, ανάλογα τη διάθεση. Είχα δει κάποτε μια τσάντα, ένα κροκόδειλο..χθες είδα ενα ανθρωποφάγο μανιτάρι. </strong></span><br /><span style="color:#993399;"><strong>Μέσα από τις γρίλιες με παρακολουθούσαν 2 μάτια, σαγηνευτικά και πανέμορφα..Μια γυναίκα στεκόταν απεικονισμένη σε μια αφίσα, αλλά φαίνονταν τόσο ζωντανά τα μάτια, ενέπνεαν κάτι.. Θέλω να σβήσω μέσα τους, να περιπλανηθώ και να χαθώ στο βάθος..ποιο βάθος, το δικό μου,το δικό σου,το δικό του. Περιπλανώμενη να γίνω, να περνώ σαν αέρας από μέσα, σαν πέπλο από μετάξι ,να χαιδεύω, να αγγίζω, αναδιπλώνομαι και ταξιδεύω..</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-5169228736464772773?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-36882052309548032602007-01-13T20:20:00.000+02:002007-01-20T19:33:44.510+02:00Γελάμε,χαμογελάμε,αφαιρούμαστε, σκεφτόμαστε, νιώθουμε, ζούμε,πληγωνόμαστε,κλαίμε,γελάμε..Αλλή μια από τα ίδια, πάμε πάλι από την αρχή! Δώσε κι άλλο, το αντέχουμε, πόσοι από εμάς και για πόσο? Είδα κάποιον να καταρρέει, πουλούσε μαρκαδόρους στο τρόλλευ, μαυροφορεμένος με γένια πολλά, δε μπορούσε να σταθεί όρθιος από την ανάγκη για μεθαδόνη-ή για ηρωίνη τελικα?..Έδειχνε τα χτυπημένα από πολλαπλά tattoo χέρια του πώς δε χτυπάει πια ενέσεις.. Έλεγε, έκλαιγε, καθόταν, παρακαλούσε να τον πιστέψουμε, δεν έφευγε.. Μάτια συμπόνιας πολλά, μάτια αδιαφορίας πολλά. Θέλεις να πιστέψεις, αλλά δε μπορείς, ή μάλλον δε θέλεις να πιστέψεις ότι υπάρχει δόση αλήθειας, κι ότι είναι τόσο σκληρή.<br />Βάζω τα ακουστικά μου και φεύγω, δε με νοιάζει, προσπερνάω, υπάρχω, γελάω αλλά δεν υπάρχω..Άνθρωποι τρέχουν να νιώσουν,να δεθουν, να αγαπηθούν.. Μου λείπει ένας καφές ζεστός, ένα τσιγάρο και καλή κουβεντούλα. Κοιτάω γύρω μου, όλοι στο ίδιο παιχνίδι, όλοι κι όλα γι αυτούς..Διαβάζω γύρω μου, άνθρωποι έξυπνοι, αστείοι, ευγενικοί και μόνοι τους..Ακούω για σχέσεις, για ψέμματα,για υποκρισία..Παντού τείχη που πρέπει να γκρεμίσεις και τελικά υψώνεις το δικό σου, αλλά γύρω γύρω βουνά και πάνω από το κεφάλι ξάστερος ουρανός..<br />Μωβ λουλούδια σπαρμένα σε έναν λόφο απέραντο,βουτάς από ψηλά και βλέπεις μόνο μωβ..Πέφτεις με φόρα,κατρακυλάς, ξαπλώνεις, σε αγκαλιάζουν, ένα πέπλο διάφανο καλύπτει τα μάτια, κι είναι όλα μωβ, ούτε μαύρα, ούτε κόκκινα, ούτε άσπρα..Ένα παλιο τραμ περνάει απο κάτω και άνθρωποι θαυμάζουν την κόκκινη, την άσπρη , τη μαύρη πλαγιά..ΜΑ είναι μωβ..<div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-3688205230954803260?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-78246496971114085932007-01-06T00:15:00.000+02:002007-01-06T01:22:17.653+02:00<div align="center"><a href="http://bp0.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7OvZhDSQI/AAAAAAAAAAs/weLHwCn47pA/s1600-h/trikala-078.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016674348635998466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7OvZhDSQI/AAAAAAAAAAs/weLHwCn47pA/s400/trikala-078.gif" border="0" /></a><span style="color:#cc33cc;"><strong> Λίγο φως</strong></span><br /><div align="center"><a href="http://bp3.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7OqJhDSPI/AAAAAAAAAAk/6CresZeV_MM/s1600-h/trikala-065.gif"><span style="color:#cc33cc;"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016674258441685234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7OqJhDSPI/AAAAAAAAAAk/6CresZeV_MM/s400/trikala-065.gif" border="0" /></strong></span></a><span style="color:#cc33cc;"><strong> Λίγο χιόνι<br /><br /></strong></span><a href="http://bp2.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7Ol5hDSOI/AAAAAAAAAAc/bYeP_H_oUWY/s1600-h/trikala-053.gif"><span style="color:#cc33cc;"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016674185427241186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7Ol5hDSOI/AAAAAAAAAAc/bYeP_H_oUWY/s400/trikala-053.gif" border="0" /></strong></span></a><span style="color:#cc33cc;"><strong> Λίγο νερό<br /><br /><br /></strong></span><div><a href="http://bp3.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7OfJhDSNI/AAAAAAAAAAU/4yUG4Tx60Hg/s1600-h/trikala-034.gif"><span style="color:#cc33cc;"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016674069463124178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7OfJhDSNI/AAAAAAAAAAU/4yUG4Tx60Hg/s400/trikala-034.gif" border="0" /></strong></span></a><span style="color:#cc33cc;"><strong> Λίγο οξυγόνο<br /><br /><br /><br /></strong></span><div><a href="http://bp3.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7OaJhDSMI/AAAAAAAAAAM/C3-TML1vPOk/s1600-h/trikala-033.gif"><span style="color:#cc33cc;"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016673983563778242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_HWTJrEm4tCA/RZ7OaJhDSMI/AAAAAAAAAAM/C3-TML1vPOk/s400/trikala-033.gif" border="0" /></strong></span></a><span style="color:#cc33cc;"><strong><br /><br />Λίγο από όλα κι είμαι εντάξει..<br /><br /></strong></span><div></div></div></div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-7824649697111408593?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-9905954600375456042007-01-04T23:06:00.000+02:002007-01-04T23:19:30.807+02:00<strong><span style="color:#330033;">Η Μίνι μου απεβίωσε..Έκλεισε τα ματάκια της και πάει, ας πάει λοιπόν στον παράδεισο των hamsters - αν υπάρχει- κι ας γνωρίσει εκεί τον έρωτά της, μιας και η αφεντικίνα της την κράτησε μακρυά από την επίγεια ηδονή..Ας βρει εκεί αγάπη, μιας και η αφεντικίνα της δεν της έδωσε αρκετή. Ας βρει σκοτάδι που της αρέσει, άπλετο χώρο για να τρέξει, μια ζεστή αγκαλιά και φροντίδα..</span></strong><br /><strong><span style="color:#330033;">Εγώ πάλι ας καώ στα Τάρταρα για την αδιαφορία μου, για τη σκληρότητά μου, για όλα..Μια κουβέντα στο τηλέφωνο κι ούτε ενας σπασμός, ούτε ένα τσίμπημα..Δεν την είδα.</span></strong><br /><strong><span style="color:#330033;">Καληνυχτα στη Μίνι μου,</span></strong><br /><strong><span style="color:#330033;">άλλο ένα κεφάλαιο έκλεισε.</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-990595460037545604?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-52902955912970498272006-12-31T18:04:00.000+02:002006-12-31T20:04:34.295+02:00<span style="color:#cc33cc;"><strong>Είχα πάει μια μίνι εκδρομούλα στα Τρίκαλα Ορεινής Κορινθίας..Αν και στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν είχε προβλεφθεί χιόνι, εκεί είχε αρκετό ώστε να παίξουμε πάλι σα μικρά παιδιά, να σκαρφαλώσουμε, να βγάλουμε φωτογραφίες με βροχή το χιόνι, να εισπνεύσουμε ζωντάνια.. Αναγκαστήκαμε και βάλαμε αλυσίδες γιατί θελήσαμε να το παίξουμε μικροί εξερευνητές, με αποτέλεσμα για 50 μόνο ανηφορικά παγωμένα μέτρα να παιδευόμαστε πάνω από 1 ώρα και με αποκορύφωμα να βλέπουμε το αυτοκίνητο να τσουλάει,να φεύγει και να μας παίρνει σβάρνα.. Πάλι καλά βρέθηκα μόνο με μια τεράστια μελανιά από την πόρτα.. Βέβαια μετά γελάγαμε και πίναμε πάντζο-τσίπουρο ζεστό με ζάχαρη και μπαχαρικά, απλά καταπληκτικό-στην ταβερνούλα πιο δίπλα και ο καθένας διηγόταν την ιστορία από τη δική του οπτική γωνία.. Το βράδυ κάτσαμε στη σοφίτα μας που είχε παράθυρο στα αστέρια και παίζαμε χαρτιά, μαξιλαροπόλεμο και γελάγαμε.. Και εκεί μου πέρασε σα σκέψη. Πάει ένας χρόνος από την προηγούμενη αντίστοιχη εκδρομή στα Μετέωρα-Καλαμπάκα, με την ίδια σύνθεση παρέας εκτός ενός, με την ίδια διάθεση, με την ίδια τρέλα και γέλιο, λίγο πριν μπει το 2006.. Πώς πέρασε ένας χρόνος όμως, και για πόσα χρόνια ακόμα θα έχουμε τη δυνατότητα να φεύγουμε, να είμαστε ανέμελοι και χαρούμενοι. Για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει να ζω, να εισπνέω, να αγαπάω..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Μέσα στο χρόνο που πέρασε, βγήκαν πολλά πρόσωπα, μπήκαν ελάχιστοι και κάποιοι μπαινοβγαίνουν συνεχώς..Είδα πρόσωπα που είχα να συναντήσω 6-8 χρόνια, γνώρισα ανθρώπους καινούργιους, όμορφους, ευχάριστους, ενδιαφέροντες, μέσα από τα blogs, μέσα από τη νέα δουλειά, ήρθα πιο κοντά με άλλα άτομα, απομακρύνθηκα από κάποια άλλα. Άρχισα, όμως μέσα από αυτή τη διαδικασία να βρίσκω τον εαυτό μου, που τον είχα αμελήσει, να θυμάμαι πώς είναι να γράφεις, να αποτυπώνεις τις σκέψεις σου..και να εισπράττεις αυτή την ποικιλία, την πληθώρα διαφορετικών σκέψεων και κουλτούρων..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Φοβάμαι όμως,ενδόμυχα φοβάμαι μήπως τελικά αντι να βρω την άκρη μου, τελικά χαθώ περισσότερο μέσα μου, φοβάμαι μήπως χάσω κι άλλες σταθερές αξίες, μηπως βρεθώ σε ένα πλοίο χωρίς προορισμό και χωρίς καπετάνιο..Θέλω λίγο γη να αράξω..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Εύχομαι το 2006 να πάρει ολόνων μας τις λύπες και το 2007 να μας φέρει καθημερινές χαρές, θάλασσα για να ταξιδεύουμε και γη για να αράζουμε..Φιλια σε όλους</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-5290295591297049827?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1165964111783381382006-12-12T23:39:00.000+02:002006-12-13T00:57:52.303+02:00<strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Όνειρο ή εφιάλτης, όλοι μας βλέπουμε από ένα..κι όχι μόνο ένα. Ο ύπνος μας κάνεις κύκλους, όπως και η ζωή μας εξάλλου..Άλλα οι δίκοι του κύκλοι είναι πιο σύντομοι και συγκεκριμένα διαρκούν 2 ώρες μόνο. Στη φάση των 2 ωρών έχουμε δει μια σειρά επεισοδίων από όνειρα που συνδέονται κάπως μεταξύ τους, τότε ακριβώς που βρισκόμαστε σε λήθαργο είναι και η πιο δύσκολη ώρα να ξυπνήσουμε..Στο τέλος κάθε 2ωρου, πάλι, μας είναι αρκετά εύκολο, γι αυτό και έχω συνειδητοποιήσει ότι μπορώ να κοιμάμαι 6 ή 8 ώρες (μερικές φορές και 10!!-άγιες μέρες;P) Αν προσπαθήσω να ξυπνήσω στις 7 , θα πρέπει να υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος ή ένας δυνάστης (μερικές φορές αποκαλείται κι εργοδότης) Δυστυχώς όσα όνειρα και να δούμε, όσες ιστορίες και να σχηματίσουμε με την άπειρη φαντασία του υποσυνειδήτου, δεν απομένει παρά μόνο η εικόνα του τελευταίου μας ονείρου, πριν ξυπνήσουμε, δηλαδή αυτό που διαδραματίζεται στο τελευταίο 2ωρο..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Από μικρή μου άρεσαν τα παιχνίδια που παίζει το μυαλό μας, πόσο μάλλον όταν δε το ελέγχουμε..Είναι αχαλίνωτο, το αφήνεις να καλπάσει, περίεργος για την κατάληξή του και προσπαθείς να θυμηθείς την πορεία του..να χαράξεις στο συνειδητό σου το παιχνίδι που διάλεξε για σήμερα το μαύρο κουτί του μυαλού σου, που τα καταγράφει όλα. Όλοι μας έχουμε να διηγηθούμε όμορφα, περίεργα,ερωτικά, φοβισμένα, εφιαλτικά ακόμα και σπλάτερ(!!:)) όνειρα. Κάποια από αυτά σου μένουν ανεξίτηλα κι αν τα διηγηθείς σε κάποιον τρίτο είναι σχεδόν σίγουρο ότι δύσκολα θα τα ξεχάσεις. Πολλές ήταν οι φορές όμως που είχα την αίσθηση απλά ότι είδα κάτι πολύ όμορφο ή περίεργο και έσπαγα κυριολεκτικά το κεφάλι μου να θυμηθώ έστω μια εικόνα, ώστε να ξετύλιγε πιο εύκολα το κουβάρι...μα κατέληγα τελικά να νιώθω ότι κυνηγάω την άκρη ενός νήματος που αυτό ανέπτυσσε μεγαλύτερη ταχύτητα από μενα και απέμενα να κοιτάω ένα μαύρο θόλο με μια κουκίδα στη μέση.Απίστευτο και συνάμμα εκνευριστικό αίσθημα. </span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Αποφάσισα, λοιπόν, μια περίοδο με το που ξυπνάω να επιδιώκω να θυμηθώ το όνειρό μου..Ομολογώ ότι στην αρχή ήταν δύσκολο, μετά από λίγη εξάσκηση όμως κατέληξα να θυμάμαι όλοκληρες ιστορίες - και τις πιο πολλές φορές για αγρίους- ανούσιες ίσως, αλλά πολλές από αυτές ήταν τόσο πλούσιες σε υλικό που ξεπερνούσαν τα όρια κάθε ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Στην αρχή είχε πλάκα να τις διηγούμε, μετά από λίγο βαρέθηκα, όπως γίνεται με τα περισσότερα στη ζωή μας. Κάποια από αυτά είχαν κάποιο νόημα, ή μπορούσαν να εξηγηθούν λόγω των ερεθισμάτων της προηγούμενης μέρας, και τότε είχε ενδιαφέρον να βρίσκω τα κομμάτια του παζλ και να τα βάζω στη σωστή θέση..Κάποια άλλα απλά τα βίωσα τόσο βαθιά κι έντονα που ξεπερνούν ίσως και την πραγματικότητα..Κάποτε μου είπαν ότι αυτό είναι τραγικό, εγώ πάλι το θεωρώ φυσικό, αλλιώς γιατί θα το αποκαλούσαμε όνειρο αν δε ξεπέρναγε τις διαστάσεις μας, δεν έσπαγε τα τείχη του μυαλού μας και δε μας έδινε το ερέθισμα να το πραγματοποιήσουμε?</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Θυμάμαι το πρώτο έντονο όνειρο στην ηλικία των 16..Ήμουν υποτίθεται ο Super Mario και βρισκόμουν μέσα στο παιχνίδι (Nintendo ήταν ή κάνω λάθος?)..Όλα γύρω μου ήταν τρισδιάστατα αλλά ψεύτικα, σαν εικονική πραγματικότητα, ήμουν σαν τον ήρωα του Matrix δηλαδή που ένιωθε ότι βρίσκεται σε υπολογιστή (μπροστά από την εποχή μου δηλαδή:)). Έτρεχα τόσο γρήγορα σαν τον Mario και με ακολουθούσαν και άλλα πλασματάκια , που προσπαθούσα να τα οδηγήσω σε ένα ασφαλές μέρος..Έτρεχα όπως στο παιχνίδι , τρώγοντας τα διάφορα που πεταγόντουσαν μπροστά μου (μανιταράκια ήταν?) ανεβοκατέβαινα λόφους, βουνά, πεδιάδες, διέσχισα μεγάλες αποστάσεις και ξαφνικά βρίσκω μια σπηλιά..Σκέφτομαι ότι μπορούμε να περάσουμε μέσα από αυτή και να βγούμε από την άλλη μεριά του βουνού..Έχω μείνει τελευταία και αφήνω όλα τα πλασματάκια να περάσουν μποστά μου, θέλοντας να βεβαιωθώ ότι είναι ασφαλή και μπαίνω κι εγώ στον πρώτο θάλαμο, πλέον όμως σαν κοπέλα..Έμπαινε ένα αμυδρό φως ακόμα από την είσοδο της σπηλιάς και ξαφνικά νιώθω την παρουσία κάποιου άλλου στον ίδιο μισοσκόταδο..ξεχνάω τα πάντα , και απλά νιώθω, δε βλέπω, απλά νιώθω,δεν ακούω, απλά νιώθω, αισθάνομαι περίεργα γιατί πρέπει να περάσω απο μπροστά του..Είναι καποιος το νιώθω, αλλά δεν έχει πρόσωπο, είναι σκοτάδι..Διστακτικά προσπαθώ να προχωρήσω και να μην τον αγγίξω, ή μήπως θέλω ?Πριν τη σκέψη, πριν το άγγιγμα, πριν..τον ένιωσα. Έκλεισα τα μάτια και ήταν μέσα μου, γύρω μου, με άρπαξε και μου χάρισε το πιο βαθύ φιλί, το πρώτο μου φιλί..Ξύπνησα τρέμοντας, προσπαθούσα να θυμηθώ ένα πρόσωπο αλλά δεν υπήρχε, ήταν απλά μέσα μου.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Και τότε μόνο ήξερα ότι ήθελα να ξαναζήσω το ίδιο, την ίδια αίσθηση, και το έκανα και ήταν το ίδιο σχεδόν καταπληκτικό</span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">ΚΑι τώρα μπορώ να ευχηθώ γλυκά σας όνειρα ..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116596411178338138?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1165277283390314132006-12-05T01:36:00.000+02:002006-12-05T02:08:03.936+02:00<strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου..Απλά είχα καιρό να γράψω. Από την άλλη έτσι είμαι τελευταία, όλα συγκεχυμένα και η σκέψη δε μπορεί να συγκεντρωθεί..Όποτε πάω να κάνω μια θετική σκέψη πιάνω τον εαυτό μου να με επαναφέρει στη μαύρη διάσταση των πραγμάτων. Και αντίθετα πιο έντονο το φαινόμενο της αποφυγής σκέψης λυπητερών δρωμένων..Είναι περίοδος άρνησης και φυσικής άμυνας ή όχι..Είναι η πρώτη φορά που δε μπορώ να με ερμηνεύσω, να με εξηγήσω και αφού δε μπορώ εγώ κανείς άλλος επίσης! Σαν το ημίτονο νιώθω, άλλοτε πάνω και άλλοτε κάτω από τον άξονα χ αλλά πάντα στο σύνολο 0(μηδέν). Από την άλλη τι έχει το μηδέν μια χαρά νούμερο στρογγυλό, ισορροπίας, είναι ίσως το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς..Η ζωή τελικά κάνει κύκλους, κι επανέρχεσαι στο ίδιο σημείο, αλλά αυτήν τη φορά έχω επανέλθει με μια μικρή δόση εμπειρίας και γνώσης του σημείου..Δε με φοβίζει όπως πρώτα, αλλά υπάρχουν στιγμές που με φοβίζει ο εαυτός μου..</span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Πήγα Βόλο και λίγο Πήλιο- Μηλιές και Μακρυνίτσα..Λάτρεψα τα τσιπουράδικα στην παραλία του Βόλου, με τους απίστευτα φτηνούς και χορταστικούς μεζέδες, και τους πιο ευγενικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει..Λάτρεψα το Art Cafe στην Μακρυνίτσα, που ήταν ένα μικρό δωμάτιο με πέντε τραπεζάκια, ένα τζάκι κι ένα παράθυρο να κορνιζάρει τη δύση του ηλίου πίσω από τα βουνά, 2 καρέκλες κρεμασμένες από το ταβάνι και μια κούκλα κρυμμένη στο φωτιστικό και να κάνει αισθητή την παρουσία της μόνο μέσα από έναν χρυσό καθρέφτη..Αγόρασα κάστανα με σοκολάτα για τη μητέρα μου, τσιπουράκια ατομικά για το γραφείο και για μένα και μια μινιατούρα αγγελάκι με πούπουλα για φτερά - που δε ξέρω ακόμα σε ποιον θα το δώσω..</span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Έχω απίστευτη διάθεση να γελάσω και να κλάψω, αλλά μερικές φορές η σιωπή υπερτερεί και τα σβήνει όλα.</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116527728339031413?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1164752292236413132006-11-29T00:14:00.000+02:002006-11-29T00:18:57.616+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Photo-0057.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Photo-0057.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;color:#cc33cc;"><strong>Ύστερα από αίτημα της αγαπητής Cherry σας παρουσίαζω την αγαπητή Mini, αποθανατισμένη τη στιγμή που επιδίδεται σε ασκήσεις ισορροπίας με τα 2 διαγώνια πόδια της πάνω στη ρόδα...Απολαύστε την!</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116475229223641313?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1163972458907952872006-11-19T23:05:00.000+02:002006-11-19T23:47:54.430+02:00<strong><span style="color:#cc33cc;">Έχω δεθεί κόμπος..Περιμένω να ρθει η ώρα να λυθώ. Το μόνο καταφύγιο μου ήσουν εσύ και πλέον ούτε σε σένα δε μπορώ να εξομολογηθώ, να καταγράψω, να διαβάσεις τη σκέψη μου..Η πιο κρυφή μου σκέψη θα μείνει κλειδωμένη καλά, γιατί δεν υπάρχει πια χώρος για αυτή, δεν υπάρχει χρόνος και υπάρχει μόνος φόβος. </span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Ήθελα να σου μιλήσω για τις ευχάριστες εικόνες μου, για την οικογένεια μου, για το τραπέζι σήμερα σε ένα σπίτι με θέα τη θάλασσα απο μπροστά και το πράσινο βουνό απο πίσω, για το κούτσουρο που σιγόκαιγε στο τζάκι, για τα φύλλα από ορτανσία με γύψο και χρυσόσκονη πασπαλισμένη με κολλημένα πάνω τους ένα κόκκινο λουλούδι και ένα κόκκινο κερί σε σχήμα καρδιάς, για τα χαρούμενα πρόσωπα των αγαπημένων μου, για το ολόμαυρο Κοκεράκι 6 μηνών εν ονόματει Μίνι - σα το Hamsterακι μου- πoυ όλοι το χαιδεύαμε εκτός από τη Ρ. επειδή τα φοβάται, για το φαγητό που ήταν θαλασσινά και ξέρεις ότι δε μ αρέσουν, για το πουράκι με γεύση κονιάκ που έκανα επειδή ζήλεψα τους άντρες που κάπνιζαν, για το λαδάκι με άρωμα κανέλα που έβαλα να καίγεται και μοσχοβόλησε ο χώρος, για τις φωνές και τα γέλια μας, για τους γονείς μας που πήγαν βόλτα ενώ εμείς τους περιμέναμε στο σπίτι,για τον αραβικό καφέ με κάρδαμο που δοκίμασα, για τα χρόνια που πέρασαν και τα πρόσωπα που άλλαξαν και προστέθηκαν, για όλες τις αναμνήσεις μου, για τις στιγμές αυτές που είναι η μόνη σταθερά μου, όταν γύρω μου όλα αλλάζουν, περιστρέφονται, χάνονται..Έχω καρφώσει ένα ραβδί στο χώμα και κρατιέμαι με όλη μου τη δύναμη, όσο κι αν ο άνεμος λυσσομανάει ,με στριφογυρίζει και δεν πατάω πια στη γη..Έχω όμως το πρόσωπο μου στραμμένο προς αυτή και ξεκλέβω λίγο από τη ζεστασιά και σιγουριά της κάτι μέρες σαν τις Κυριακές..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116397245890795287?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1163448797010897942006-11-13T21:39:00.000+02:002006-11-14T01:46:40.986+02:00<span style="color:#993399;"><strong>Βαθιά ανάσα..στητό σώμα και πάμε..Αργά,γρήγορα,γρήγορα,αργά..Κεφάλι έξω αριστερά ..χέρια να αγκαλιάζουν χωρίς να πέφτουν..καλή αντίσταση και στήριγμα από το μπράτσο..Ένα, δύο, τρία ,τέσσερα.. Βήματα, γόνατα που λυγίζουν, θέση ποδιών, κίνηση γοφών, μέση που λικνίζεται στις λάτιν νότες, κεφάλι που τινάζεται στο τανγκό, σώμα ρυθμικό, ακολουθεί τον καβαλιέρο, τον άντρα, αυτός που είναι ο ρόλος του να σε καθοδηγεί..όπως στην παραδοσιακή του μορφή. </strong></span><br /><span style="color:#993399;"><strong>Χορός που ζωντανεύει τις διψασμένες ψυχές, χορός αισθησιακός, χορός διασκεδαστικός, ξεσηκωτικός, αναζωογωνητικός, αργός, λυπητερός, χορός..έκφραση της ψυχής και καθρέφτης της το σώμα.</strong></span><br /><span style="color:#993399;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#993399;"><strong>Θα θέλαμε να εκφραστούμε, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο, δεν είναι πάντα ευφικτό..Σκέψεις κι αναστολές μας συγκρατούν..Έχουμε μάθει και η ζωή μας έχει υπογραμμίσει τα λάθη μας και κάθε μας κίνηση συνοδεύεται από μια αλληλουχία εσωτερικών διαβουλεύσεων.. Η επόμενη κίνηση μας σα σε παρτίδα σκάκι, μπορεί να φέρει το πολυπόθητο ματ.. ή το αντίστροφο αποτέλεσμα. Και νιώθεις πιόνι στο ίδιο παιχνίδι που έστησες για σένα με αντίπαλο τον εαυτό σου..και νικητής δε φαίνεται να υπάρχει. Δε μπορεί, λες , θα το νιώσανε κι άλλοι. Κι όλο φεύγεις το τέλος πριν να δεις..</strong></span><br /><span style="color:#993399;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#993399;"><strong>Πόσο συχνά νιώθουμε ότι δε θα υπάρξει ο άνθρωπος που θα μας συμπληρώσει ή χειρότερα δε θα βρούμε το άνθρωπο που θα τον αγαπήσουμε με όλο μας το είναι και πόσο συχνά λέμε στο εαυτό μας το όμορφο παραμύθι "όχι υπάρχει, τον έχω βρει" ή "κάπου εκεί περιμένει να με βρει"..Πόσο απαισιόδοξοι ή αντίστοιχα αισιόδοξοι είμαστε..΄Ολα παιχνίδια του μυαλού είναι και μεις προσπαθούμε να λύσουμε το μυστήριο, να παίξουμε μια παρτίδα και να ρίξουμε τα ζάρια.. και καλή τύχη!</strong></span><br /><strong><span style="color:#993399;">Όσα, όλα, κάποια, εκείνα κι αυτά..δεν έχει σημασία, θα τα θυμάμαι, θέλω να ..αλλά δε μπορώ ακόμα..σε λίγο, μπορεί αύριο..δε θέλω δάκρυα, άξιζε πολλά περισσότερα, άξιζε χαμόγελα και πίστη. Αυτό ..να θυμάμαι. .. να σαι καλά..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116344879701089794?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1162596903430803442006-11-03T23:48:00.000+02:002006-11-04T01:52:17.086+02:00<span style="font-family:georgia;"><span style="color:#993399;"><strong>Μπήκε χειμώνας, κρύο έξω, ζέστη μέσα..μπαίνεις μέσα και μουδιάζουν τα χείλια σου καθώς επανέρχονται στη θερμοκρασία, τα νιώθεις πιο ζωντανά, σαν κάποιος να τα φίλησε. Έξω κρύο και έκρυψε τους ανθρώπους. 11.30 Παρασκευή βράδυ και περπατώ σε δρόμους άδειους και κρύους, ούτε κόσμος, ούτε αυτοκίνητα, σαν να έχουν εκκενώσει την πόλη, λόγω επερχόμενης καταστροφής.. Ένας συναγερμός χτυπάει από μακρυά και καθώς προχωράω δυναμώνει, σα σειρήνα πολέμου. Ποιός τον κύρηξε?Κανένας δε με ειδοποίησε.. Ένα παιδί περνάει από δίπλα μου, ξανακοιτάω, παιδί? Μόνο του, με ένα σάκο στην πλάτη, ένα σκούφο στα μαλλιά και ένα υπόστρωμα στο χέρι.. σαν αυτά που χρησιμοποιούμε στις κατασκηνώσεις..Από που ξέφυγε, τι ψάχνει, έμαθε για τον πόλεμο,το σκάσε από το σπίτι ή το έδιωξαν..Ξαναγυρνάω πίσω από τον ώμο μου και βλέπω και κάτι άλλους τύπους να το κοιτάνε παράξενα..Παιδί χαμένο, και μεις πιο χαμένοι που δε βρήκαμε το θάρρος να ρωτήσουμε πού πάει..</strong></span></span><br /><span style="font-family:georgia;"><br /><span style="color:#993399;"><strong>11.15 και βγήκα από το σινεμά με ένα αίσθημα ικανοποίησης, σαν να είχα το βουτήξει όλα μου τα δάχτυλα μέσα στο βάζο με το γλυκό και να τα ξερο-έγλυφα.. Καιρό είχα να ευχαριστηθώ ταινία "Τα παιδιά των ανθρώπων"(</strong></span></span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0206634/"><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Children of Men</strong></span></a><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#993399;"><strong>)- υπέροχη σκηνή με το μωρό και τους στρατιώτες- υπέροχος ο ηθοποιός αυτός-που μου διαφεύγει το όνομα. Κάτσε να κάνω ένα ρεσερτς...Α ναι Clive Owen! Έβαλα και το λινκ..Και σαν Ελλάδα εκεί βαδίζουμε!Στην εξαφάνιση κάθε παιδιού και μωρού.. Στον κύκλο μου (συγγενείς και μη) δεν υπάρχουν μικρά παιδιά.Ρώτησα και κάποιον από το γραφείο το πρωι,που έχει ένα μικρό, σε τι ποσοστο οι φίλοι του είναι γονείς..απελπισία με έπιασε! Είμαστε ευθυνόφοβοι ή υπερβολικά υπεύθυνοι?</strong></span> </span><br /><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#993399;"><strong>Διάλειμμα 10.10 βγαίνω για ένα πουράκι με γεύση κονιάκ, γλυκαίνω λίγο τη γλώσσα μου με 10 τζούρες- είχα ξεχάσει πώς είναι να καπνίζεις στο διάλειμμα αν και θα προτιμούσα ένα φουαγιέ θεατρού και να βλέπω γύρω μου φάτσες ψευτο-αληθινό-κουλτούρας ..Το σβήνω βιαστικά, ούτε το 1/4 δεν πρόλαβα..</strong></span> </span><br /><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#993399;"><strong>Φτάνω έξω από το σινεμά, βλέπω τι ταινίες παίζουν, χμμχ οι άλλες έχουν ήδη αρχίσει, αυτή ξεκινάει σε μισή ώρα, χμ αυτή εδώ που αρχίζει 21.10 για να δω ώρα?ουπς ακριβώς...Λες να μπω, λες να φανώ παράξενη..Μπα έχει κόσμο, θα χωθώ στο πλήθος, ας με κεράσω και κάτι μιας και μου χει σπάσει η μύτη..Ωραία μπροστά αρκετά και τριγύρω κι άλλοι μόνοι τους..Τελικά το σινεμά είναι μοναχικό άθλημα, γιατί πάμε με παρέα?</strong></span> </span><br /><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#993399;"><strong>Το γραφείο άδειασε νωρίς, όλο και κάπου έχουν να πάνε..Σχηματίζω κάποια νούμερα, όπως και χθες, ..Τίποτα.. Κι όμως δε θέλω να γυρίσω, γυρνάω έτσι στους δρόμους..Πού έχει κάποιο μαγαζί που να μπορείς να πιεις με την ησυχία σου, μόνος σου ένα ποτό χωρίς να σε κοιτάνε περίεργα, χωρίς να σου την πέσουν και χωρίς να σου δώσουν γενικότερα σημασία.. Θέλω να νιώσω ξένη μέσα σε ξένους..Γιατί οι άντρες να το κάνουν πιο εύκολα από τις γυναίκες, είναι δηλαδή πιο κοινωνικά αποδεκτό? Δηλαδή το "όχι συνοδεύομαι" είναι πιο ισχυρό επιχείρημα από το "όχι είμαι μόνη"?..Θυμάμαι ένα που είχαμε πάει παλιά με τον Αντρέα και το Γιάννη, ήσυχο ήταν.. Κάγκελα κλειστά, ταμπελίτσα "ανοίγουμε στις 10" κοιτάω το ρολόι 8.30..Οι φλέβες μου ζητάνε πιο απεγνωσμένα το αλκοολ, χτυπάει το αίμα κόκκινο..Κατεβαίνω από το λεωφορείο..ένας μαύρος νόμισε ότι τον άγγιξα- του δείχνω τη σακούλα και χαμογελάει απορημένος. Παλιά κοιτούσαμε οι γυναίκες απορημένες.. Πλησιάζω το ήσυχο τεοπωλείο μου, το δικό μου μαγαζί, τις πιο όμορφες στιγμές μου..Κοιτάω πίσω από τα κουρτινάκια..Οι ραπτομηχανές Singer έχουν κόσμο, και η ώρα είναι 21.00 και κανένας δεν κάθεται στο πιάνο, κανείς δεν κρατάει καμιά κιθάρα, πάνε οι ωραίες εποχές..</strong></span><br /><span style="color:#993399;"><strong>Παρακατώ άλλο ένα μαγαζάκι κλειστό..Η γλώσσα μου και η ψυχή μου έχουν ξεραθεί..Τελευταία επιλογή εκείνο το ψαγμένο σκοτεινό ποτοπωλείο εποχής 50-60 που το χει ένας περίεργος ψωνισμένος τύπος..Τότε είχαμε κάτσει σε ένα διθέσιο καναπεδάκι και ήμασταν ακόμα στα μέλια μας, φιλιόμασταν χωρίς να είμαστε προκλητικοί-έτσι πίστευα- και ο τύπος μας την είπε "Δεν είμαστε τέτοιο μαγαζί" και κάτι του στυλ "Σας βλέπουν".. Κοιτάω παραξενεμένη γύρω μου, τελευταίο τραπέζι πίσω και οι μόνοι που μας βλέπουν οι πλάτες των μπροστινών και το μπαρ-όπου καθόταν ο ίδιος..</strong></span> </span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Κοίταω μέσα από τη βιτρίνα, σκοτάδι κι απέχθεια για τον ίδιο τύπο που κάθεται εκεί..Ουφ δε ρίχνω και μια ματιά και στις ταινίες δίπλα? Σήμερα έτσι κι αλλιώς δε το βλέπω να πίνω..</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116259690343080344?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1162500400818248142006-11-02T22:16:00.000+02:002006-11-02T22:46:40.846+02:00..μέσα στους δρόμους, μέσα στο πλήθος. Τρέχω στους δρόμους, ψάχνω στο πλήθος..<br /><br />το ξέρω ότι είσαι κάπου..<div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116250040081824814?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1161901981999347422006-10-27T01:32:00.000+03:002006-10-27T01:33:02.026+03:00<span style="font-family:georgia;color:#663366;"><strong>Κλείνω το μάτι συχνά..Όχι σε κάποιον, αλλά ο φακός έχει θολώσει πολύ, χρειάζεται άλλαγμα. Να βρω τους βαθμούς μου και να παραγγείλω. Όχι όμως στο συνοικιακό, γιατί ο Π. άνοιξε μαγαζί και πρέπει να του κάνουμε κίνηση. Ο Π. επίσης μου έχει πει να περάσω για καφέ. Θα πάρω τους μηνιαίους. Με βόλεψαν στο αριστερό. Τα μάτια εξάλλου χρειάζονται προσοχή, είναι η μόνη ανοιχτή πληγή του ανθρώπινου σώματος..έτσι μου είπαν. Γι αυτό ίσως δακρύζουν τόσο εύκολα, δε νιώθουν όσο χρειάζεται. Μάτια περίεργα που γυαλίζουν και τα φοβάσαι , ένας άνθρωπος που μιλάει μόνος του στο λεωφορείο, κοιτάζεται στο τζάμι και μιλάει στην αντανάκλασή του..κάτι ψιθυρίζει στη διπλανή του ακατανόητες, μικρές λέξεις, και τα μάτια του νομίζεις ότι θα εκραγούν και θα πεταχτούν χείμαρροι ή φωτιές..Τόσο θλιμμένη φιγούρα , σκέτη θολούρα. Ένα γελάκι πονηρό και ξανά ένα αχανές βλέμμα. Τι έχεις κάνει στον εαυτό σου?<br />Μάτια που διασταυρώνονται, ανοιχτά, διαπεραστικά, μάτια που μένουν μέσα σου. Κατοικούν, κοιμούνται και ξυπνούν.. σα τις αρκούδες σε χειμερία νάρκη. Αρκούδα πρέπει να γίνω, που δεν θυμάται χειμώνα, μόνο άνοιξη και καλοκαίρι.. Να θυμηθώ να ευχηθώ στο λυχνάρι, αν το βρω ποτέ, ή μάλλον να ευχηθώ αιώνια αγάπη..Αλλά τι ξέρουν τα τζίνια από αγάπη..<br />Ένα δωμάτιο με στιβαγμένα έπιπλα, σκονισμένοι πίνακες, καρέκλες και τραπεζάκια εποχής 70,ένα δαχτυλίδι ακανόνιστο, μαύρο, μπουκάλια παντού, ένα βιβλίο με ποιήματα, γεμάτα και μισογεμάτα μπουκάλια, μια τσάντα λιλά και μία άσπρη, μπουκάλια από κρασί λευκά και κόκκινα, ένα μασάζ, ένα γαλλικό bordeau, μία μυρωδία Yves Rocher με καραμελένια γεύση, πασμίνες και ρούχα, ένας αναπτήρας για το τσιγάρο που έχω κόψει – ή έτσι λέω- ,ένα σπασμένο και ένα ζευγάρι σκουλαρίκια, ένα βολιώτικο μπρελόκ, φούξια εσώρουχα, βαλιτσάκι με χρώματα, μια τρίλιζα «για τις ώρες που βαριέμαι στο γραφείο» κι όλα μέσα σε σακουλίτσες, φιογκάκια και πολύχρωμα χαρτιά.. Μικρά και μεγάλα, και πίσω από όλα άνθρωποι, αγαπημένοι, γλυκύτατοι, δικοί μου, Μεγάλοι άνθρωποι..<br />Χαμόγελα, αυτό αγαπάω. Τα χαμόγελα στους ανθρώπους, το πιο όμορφο δώρο που μου έκαναν.. Έχω ζαλιστεί χωρίς να πιω, θα είναι από την κούραση, θα είναι από το τέλος μιας ημέρας, μιας εποχής. Κάποιοι ήταν μαζί μου και χαμογέλασαν, κάποιοι πάλι όχι. Το βιβλίο έχει πολλές σελίδες..Η πένα είναι καλογυαλισμένη με μπόλικο μελάνι και η σελίδα έτοιμη να αλλάξει, αρκεί να βρει το θάρρος ο συγγραφέας, που ο οίστρος του χρειάζεται μια μικρή ώθηση.<br />Ένα τακούνι έφυγε, ένα κορίτσι πήγε κουτσαίνοντας στη δουλειά. Ένας άνθρωπος έφυγε, ένα κορίτσι μπορεί να πάρει τη θέση του στη δουλειά. Κάτι έφυγε, το κορίτσι δεν κουτσαίνει, κάτι έφυγε αλλά δεν παίρνει τη θέση του..<br />Μπορεί ένα κόμμα, μια άνω τελεία μπορεί και μια τελεία. </strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116190198199934742?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1161291934015246782006-10-20T00:29:00.000+03:002006-10-20T00:08:17.813+03:00<span style="font-family:georgia;"><span style="color:#663366;"><strong>..είναι σήμερα! Δεν είναι ότι έχω γενέθλια αλλά έχω συνδέσει πολύ καλές μνήμες γύρω απο τη μέρα αυτή. Η διαθεσή συνήθως βρίσκεται στο αποκορύφωμα και φέτος είναι μια από τις καλύτερς χρονιές και περιόδους τα τελευταία χρόνια.. Βέβαια πάντα υπάρχουν τα μαύρα στίγματα αλλά και χωρίς αυτά δε θα λεγόταν ζωή αλλά όνειρο. </strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Σήμερα θα μας πάνε και εταιρική εκδρομούλα στην Πάρνηθα με στόχο τη σύσφιξη "σχέσεων" (δε ξέρω αλλά αυτή η σύσφιξη μου κάνει κάτι σε ανόρθωση γλουτών χεχε), επομένως μου ρθε κουτί.. Έχω και ετοιμασίες και άγχος, προσμονή και χαρά...Αλλά δεν είμαι μόνο εγώ που προσμένω κάτι. Ο πατέρας μου θα ζήσει αύριο το όνειρο 35 χρόνων, θα υλοποίησει επιτέλους ένα ταξίδι επιστροφής, ενα ταξίδι που περίμενε ολάκερη τη ζωή του! Η δική του αγωνία πρέπει να έχει φτάσει στο κατακόρυφο, ανυπομονεί να πετάξει, να φύγει, να φτάσει..στη χώρα που τον μεγάλωσε, στους φίλους που έχει να δει 35+ χρόνια,στη δεύτερη "πατρίδα" του, για το μέρος που μας μιλούσε αρκετά αλλά ένιωθε πιο πολλά, για τις μέρες των παιδικών του χρόνων, για τη ζωή του ως φοιτητής, για να τιμήσει την ανάμνηση και την αγάπη του..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Απο μια μεριά θα θελα να μαι κει όταν θα φτάσουν στη Βραζιλία, να δω τον πατέρα μου να συγκινείται, να δω τις συσπάσεις του προσώπου του που μόνο τις φαντάζομαι , γιατί δε θυμάμαι να τον έχω δει να δακρύζει, γιατί ο πατέρας ήταν άντρας και οι άντρες τότε δεν έκλαιγαν - ή μηπως έκλαιγαν τα βράδυα για να μην τους ακούμε.. Μπορεί να μη του το χω πει ποτέ δε θυμάμαι, είναι κάποια πράγματα που εννοούνται και δε βρίσκεις ποτέ το θάρρος να τα πεις.. Απλα επιθυμούσα να είχα προλάβει να του κάνω εγώ αυτό το δώρο, το δώρο της επιστροφής στις ρίζες σου, γιατί πλέον έτσι τις νιώθει κι ας μη το παραδεχθεί ποτέ. Εγώ βλέπω τη σπίθα στα μάτια του. Το δικαιούται. Κόπιασε όλα αυτά τα χρόνια, έκανε θυσίες, τις οποίες έχω καταπατήσει πολλάκις και ντρέπομαι. Εύχομαι να ναι αυτό που φανταζόταν και ονειρευόταν όλα αυτά τα χρόνια, και αύριο είναι πιο πολύ, από όλα τα χρόνια, δική μου μέρα επειδή είναι Η δική του μέρα..</strong></span><br /><strong><span style="color:#663366;"></span></strong><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Τι συναισθηματισμός είναι αυτός που με έπιασε παναθέμα με.. :P Μήπως θα πρεπε να το κάνω λίγο πιο χαρουμενο μιας και γιορτάζουμε?!</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Λοιπόν ως καλή οικοδέσποινα: Μπείτε, καθίστε - ή μείνετε όρθιοι-, σερβιριστείτε μόνοι σας, έχει κάτι lactakia στο μπολ, η μητέρα έχει φροντίσει για εδέσματα αλμυράν, ποτά μπόλικα, και γω θα βρίσκομαι δίπλα στο dj γι αυτό φωνάξτε dυνατά γιατί δε θα ακούω με τόσο δυνατά τη μουσική..:)</strong></span></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116129193401524678?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1161083162223101542006-10-17T11:46:00.000+03:002006-10-17T14:32:36.506+03:00<strong><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;">Τι όμορφη μέρα!! Όχι δεν είμαι τρελή..Λίγα συννεφάκια, λίγο ψοφόκρυο και μια μικρή μουνταμάρα δε θα φανούν αρκετά να αλλάξουν τη διάθεσή μου... Το μόνο που με ενοχλεί είναι ότι είμαι μόνη μου σε ένα δωμάτιο με servers (δλδ computers) και παρέα έχω τις οθόνες..Αλλά από την άλλη έχω την ηρεμία μου,βλέπω τον κήπο και τα σύννεφα να ταξιδεύουν και συνοδεύει μουσικούλα από ράδιο.. Δεν είναι θαυμάσιο πώς κάποιοι άγνωστοι σε σένα, που απλά κάνουν "πρόγραμμα" επηρεάζουν τη ψυχολογία σου για την υπόλοιπη μέρα? Τον τελευταίο μήνα ξυπνάω χαρούμενη. Με 2 ακουστικά κι ένα χαμόγελο οδηγούμαι στη δουλειά όπως όταν πήγαιναμε με το σχολείο εκδρομή, όπου κουβαλούσαμε walkman, κασέτες με ξένες μπαλάντες-scorpions wind of change, nightmare,πυξ λαξ, κτασιμιχαίους, σιδηρόπουλο-να μ αγαπάς. Κολλούσαμε τα προσωπάκια μας στα τζάμια του πούλμαν και παρατηρούσαμε τον κόσμο να κινείται γύρω από εμάς, έξω από εμάς κι αναρωτιόμασταν γιατί να είναι τόσο σοβαροί όλοι, γιατί οι μεγάλοι δε γελάνε.. Κάναμε γκριμάτσες και κοροιδεύαμε τους περαστικούς και αναρωτιόμασταν πώς θα γίνουμε εμείς όταν μεγαλώσουμε, όταν θα είμαστε ελεύθεροι σε αυτόν τον έξω κόσμο..Και μετά μας άφηναν "ελεύθερα" σε ένα πάρκο/γήπεδο. Τα αγοράκια έπαιζαν ποδόσφαιρο και μπάσκετ, κάποια αθλητικά κορίτσια λίγο βόλλευ και μπάσκετ και τα υπόλοιπα καθόμασταν κάτω από δέντρα σε παγκάκια και μιλάγαμε, συμπληρώναμε λευκώματα, παιζάμε δε θυμάμαι όμως τι και λυπάμαι γι αυτό..Λυπάμαι που δε θυμάμαι πολλά από την παιδική μου ηλικία, γιατί παντά προσμονούσα να μεγαλώσω - να είμαι ελεύθερη- να βγαίνω όποτε θέλω-να μην αναφέρω σε κανέναν τίποτα.. και τώρα που "μεγάλωσα" αναπολώ όταν ήμουν μικρή και ήμουν ελεύθερη, έκανα βλακείες,είχα το άλλοθι, έτρεχα και δεν έδινα λογαριασμό,υποχρέωση άγνωστη λέξη.. Πόσο πιο ελεύθεροι είμαστε τελικά? Μήπως αυτό που έχουμε κατακτήσει είναι μια ελευθεριότητα- μη πραγματικότητα? Μικρή σκεφτόμουν ότι στα 25 μου θα είμαι γυναίκα, πετυχημένη στη δουλειά της, μάλλον σε σχέση (ακόμα τότε δε μπορούσα να φανταστώ πώς θα ήταν) και μάλλον γοητευτική και όμορφη και σίγουρα αδύνατη.. Αλλά ο άνθρωπος που φανταζόμουν ήταν ένας ξένος και τώρα χαμογελάω με την αφέλεια μου γιατί είμαι ο ίδιος άνθρωπος με τις ίδιες αδυναμίες και τις ίδιες δυνάμεις, με την ίδια ψυχή- ό,τι κι αν είναι αυτό-με τον ίδιο τρόπο σκέψης και μπορεί να μην είμαι η "γυναίκα" που θα θελα, αλλά είμαι το παιδί που πάντα θα έχω μέσα μου- κι ας μη το βλέπουν οι άλλοι- και για αυτό πιο πολύ από όλα είμαι χαρούμενη. Γιατί πάντα θα κοιτάω έξω από το παράθυρο και θα σκέφτομαι γιατί όλοι να είναι τόσο σκυθρωποί , κι όταν θα έχω τις μαύρες μου θα βρίσκω κάποιον και κάτι να μου τις βάφει άσπρες, και όταν τσαντίζομαι θα σκέφτομαι ότι αύριο θα είναι καλύτερα, κι όταν θα νευριάζω πολύ χωρίς λόγο και με λόγο και θα νιώθω τύψεις, θα έρχονται πάντα κάποιοι που αποδεικνύουν τη στοργή τους και την κατανόησή τους κι σ αφήνουν να συνειδητοποιήσεις το μεγαλείο της οικογένειας..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116108316222310154?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1160604259849712552006-10-12T00:26:00.000+03:002006-10-12T01:08:42.590+03:00<span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Τις τελευταίες μέρες ένας συνάδελφος σιγοτραγουδάει το ΣΩΣΕ ΜΕ</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Βέβαια με μια μικρή παραλλαγή δηλητήριο=διυλιστήριο.. Και έψαξα και βρήκα και τους άλλους στίχους<br /><br />Μουσική – Στίχοι: Νίκος Καρβέλας<br /><br />Σου το ‘χα πει,<br />πως αν τύχει κι εσύ να με προδώσεις,<br />καλύτερα να με σκοτώσεις,<br />δε θα ‘θελα να ζω.<br /><br />Τώρα μου λες,<br />πως η αγάπη που μου ‘χες πια τελειώνει<br />σαν το χιόνι που λίγο-λίγο λιώνει,<br />μα σε παρακαλώ...<br /><br />Σώσε με,<br />δώσ’ μου να πιω το δηλητήριο,<br />θα ‘ναι η ζωή μου ένα μαρτύριο,<br />τώρα που πια δε μ’ αγαπάς.<br /><br />Φύγε, λοιπόν,<br />και δεν έχω ελπίδα πια καμία,<br />στου έρωτα την τρικυμία<br />μονάχη θα χαθώ.<br /><br />Φύγε, λοιπόν,<br />και πίσω μην ξαναγυρίσεις<br />μα κάνε κάτι πριν μ’ αφήσεις<br />για χάρη στο ζητώ...<br /><br />Σώσε με,<br />δώσ’ μου να πιω το δηλητήριο,<br />θα ‘ναι η ζωή μου ένα μαρτύριο,<br />τώρα που πια δε μ’ αγαπάς.<br /></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>της Ρίτα Σακελλαρίου λέει..Τώρα τι κουλός συνδυασμός είναι αυτός Καρβέλα + Σακελαρίου..Επίσης το κομμάτι δεν το έχω ακούσει παραμόνο από το μουρμούρισμα του ευγενούς συναδέλφου. </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Άλλο άσχετο που άκουσα μέσα στο τρένο "πώς λέγεται ο τραβεστί Γαλάτης? ΣυγγρούΦιξ" χα μαλακία</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Άσχετο που διάβασα σε κάποιο blog που δε θυμάμαι "το πιο σύντομο ανέκδοτο: Ο σύντροφος Γκλέτσος με τη συντρόφισσα Μενεγάκη".. καλό και "πραγματικό"</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Επίσης διάβασα ότι οΤοξότης είναι πολύ άπιστο ζώδιο, ότι θα πεθάνω 85 χρονών, ότι πρέπει να δαμάσω το Λέοντα-τον αδάμαστο-,είδα ένα βίντεο όπου κάποιου το αυτοκίνητο πλακώθηκε από νταλίκα/φορτηγό η οποία είχε πέσει στο πλάι κι ενώ ίσα ίσα που φαινόταν ότι υπήρχε τουτου, τελικά ο άνθρωπος βγήκε ανέπαφος, χωρίς καμιά γρατζουνιά... Τέλος πλήρωσα 3 ευρώ για μια αραβική με τυρί,σαλάτα,ντομάτα,πιπεριά + φέτα σε συνοικιακό καφέ(0,80 λεπτά=270 δραχμές ένα κομμάτι φέτα?ποιος να το λεγε!), 6 ευρώ για μια μπύρα MacFarland 60 ευρώ στο γιατρό - ο οποίος δε μου έκοψε κι απόδειξη και ντράπηκα να ζητήσω(γιατί άραγε?)- και κάτι ψιλά σε εισιτήρια..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Κι αύριο ξεκινάει μια καινούργια μέρα , θα διαβάσω + ακούσω χιλιάδες λέξεις , θα δω εκατοντάδες εικόνες που σε μια εβδομάδα θα τις έχω αποβάλλει ως άχρηστες πληροφορίες και σκουπίδια, whats the point..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Και ο χρόνος κυλάει χωρίς να το αντιληφθούμε, κυλάει σχεδόν ανέπαφα, γλιστράει πάνω μας και στάζει από τις σόλες των παπουτσιών μας και προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε τις σταγόνες σε ένα ποτήρι μήπως και μας ξεδιψάσει . Εμάς που ζούμε σε μια έρημο αλλά επιζούμε σε μια ζούγκλα..μόνοι μέσα στη μοναξιά μας και μαζί στην αέναη πάλη με το χρόνο. </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Κουράζεται το μυαλό και το βλέμμα να παρακολουθεί, να αγωνίζεται.. Σε ενα νησί να ξαποστάσει, με παρέα τους γλάρους και τα κοχύλια.. Και μαζεύεις σταγόνες για να γεμίσεις τη θάλασσα σου.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116060425984971255?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1160419329334543892006-10-09T21:01:00.000+03:002006-10-09T21:55:46.256+03:00<span style="color:#cc33cc;"><span style="font-family:georgia;"><strong>Τελικά είμαι αναβλητική της πουτάνας..Όλο έλεγα να κάνω κάτι, κι όλο έλεγα έχω καιρό και τελικά δεν πρόλαβα.. Μήπως υποσυνείδητα όμως δεν ήθελα και να το πραγματοποιήσω? Ώρες ώρες είμαι τόσο αναποφάσιστη και απλά θα ήθελα ένα σπρωξιματάκι..Από την άλλη το υπερβολικό σπρώξιμο μπορεί να λειτουργήσει ανάποδα και να αντιδράσω..Επομένως ποια είναι η χρυσή τομή? Είμαστε τελικά τρελές οι γυναικές..Ενώ μπορεί να σκεφτόμαστε ότι δε χρειαζόμαστε κάτι ή κάποιον, αν μας το στερήσουν τρελαινόμαστε. Αλλά έτσι δεν είναι και οι άντρες? Απλά είναι εγωιστικό το θέμα..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;"><strong>Αυτά τα ολίγα βαθυστόχαστα.. Ας πιάσω τώρα κάτι πιο light. Χθες είχα βγει ξεχωριστά στο καπάκι με 2 κοπέλες για καφέ. Αυτό που αποκόμισα είναι ότι δε μπορούμε να λέμε μεγάλες κουβέντες. Η μία παλαιότερα κατέκρινε τη ζωή στην επαρχία και έλεγε ότι δε θα μπορούσε ποτέ να ζήσει εκτός Αθηνών και χθες καθόταν απέναντι μου και μου διηγόταν ότι είναι με κάποιον εδώ και 2 μήνες, που μένει στην πόλη με το καλό λάδι και αρχίζει απο Κ (ποια να ναι άραγε) και του δήλωσε ότι θα μπορούσε να πάει να ζήσει κάτω..Έμεινα λίγο κάγκελο αλλά το ξεπέρασα γιατί γνωρίζω ότι αυτά είναι λόγια του αέρα περισσότερο.. Η άλλη κοπέλα μου διηγήθηκε το story μιας γνωστής της που ήταν χρόνια με κάποιον και συγκατοικούσαν και ήταν αγαπήμενοι, αλλά δεν ήθελε να ακούσει για γάμο και παιδιά, το διαδήλωνε ότι ειναι κατά και εναντίον και καθέτως και οριζοντίως, τόσο απόλυτη που όταν πήραν δάνειο να αγοράσουν σπίτι, τον πάνω όροφο τον έγραψαν στο όνομα το δικό της και τον κάτω στο δικό του και ξεπλήρωναν ξεχωριστά..Επίσης επέμενε ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι για αυτήν κι οχι ο δημόσιος...Τη συναντάει μετά απο 3 χρόνια η φίλη μου και της ανακοινώνει ότι όχι μόνο μπήκε στο δημόσιο αλλά κι ότι παντρεύτηκε! Έπεσε φυσικά από τα σύννεφα..</strong></span> </span><br /><span style="color:#cc33cc;"><br /><span style="font-family:georgia;"><strong>Αλλά τελικά κατά πόσο οι αρχικές επιθυμίες και τα ονειρά μας έχουν σχέση την υπόλοιπη ζωή μας ? Μήπως όταν ονειρευόμαστε δε γνωρίζουμε όλους τους παράγοντες και τις μεταβλητές που μας επηρεάζουν ή δε τους λαμβάνουμε σωστά υπόψη με αποτέλεσμα οι στόχοι μας να αποκλείουν κατά πολύ ίσαμε 180 μοίρες από τον τελικό μας προορισμό και την πραγματικότητα..? Τα θέλω μας εντέλει πού ακριβώς θεμελιώνονται, απλά στην αίσθηση των παιδικών μας χρόνων και στα πιο πρόσφατα εμπειρικά μας συναισθήματα ?! Και πότε η λογική και η πραγματικότητα μας χτυπάει το κουδούνι ώστε να εισβάλλουν στα ονειρά μας? Μέχρι πότε μπορούμε να είμαστε παιδιά?</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;"><strong>Πολλές ερώτησεις για σήμερα..homework και αύριο τις απαντήσεις στο τετράδιο σας με καθαρά γράμματα (πάλι καλά που δε βλέπετε τα δικά μου-ορνιθοσκαλίσματα)</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;"><strong>Αααα και προβλέπεται να λατρεύω το tango και waltz..έχουν ένα αέρααα αχ άλλο να το περιγράφω και άλλο να το βλέπεις+να το νιώθεις!</strong></span></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116041932933454389?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1160091748754124122006-10-06T02:50:00.000+03:002006-10-06T03:19:49.753+03:00<span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong><br />σε παραμέλησα το ξέρω..και θες κι εσύ τη φροντίδα σου, το proderm και τα σχετικά..Αλλά ήθελα ένα είδους αποτοξίνωση, να αποτινάξω τη μαυρίλα από πάνω& μέσα μου χωρίς να τα γράψω και αποκτήσουν ουσία, γιατί ως γνωστόν αν δεν τα καταονομάσεις και τα γράψεις σε μια κόλλα χαρτί(ή webiki στην περίπτωση) γίνονται νερό που κυλάει και ξεχνιούνται πιο εύκολα ή μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ..<br />Σήμερα θα σου πω για τους ανθρώπους..όλων των ειδών. Όλοι είμαστε καλοί, όλοι είμαστε κακοί, ανάλογα τη φάση, ανάλογα την οπτική γωνία..Ξέρω να συναντώ ανθρώπους, να μιλάω, να επικοινωνώ, να προσαρμόζομαι, να ανήκω σε μια ομάδα.. Μ αρέσουν οι άνθρωποι, όλων των ειδών - έτσι πίστευα μεχρί που συναντάς στην πορεία σου χαρακτηριστικά ανθρώπων που δε σου αρέσουν άρα αυτομάτως παύει να σε ενδιαφέρει ο άνθρωπος. Αλλά ως ον περίεργο I like to επεξεργάζομαι ακόμα και αυτούς.<br />Χρειάζεται προσπάθεια για να καταλάβεις κάποιον και να συνυπάρξεις..Δε ξέρω κανέναν που δεν κόπιασε, που δεν πληγώθηκε, που δεν απογοητεύτηκε αλλά αυτό μέσα στο παιχνίδι δεν είναι?Τι κάνει κάποιον όμως να εμπιστευτεί πάλι μια νέα σχέση/φιλία/άνθρωπο?<br /><br />Τα τείχη έχουν υψωθεί και δε βρίσκονται εργάτες να σκάψουν με τις αξίνες τους...<br />Τα λόγια είναι λόγια και η μουσική παίζει το δικό της ρυθμό, μελωδία μεθυστική που σε χορεύει στις νότες της. Δύο ακουστικά η παρέα μου, μου μιλάνε και κρύβουν τις άλλες λέξεις. Λέξεις γλυκές και βάρβαρες που ξεχύθηκαν μέσα από πόνο και γεννήθηκαν από ματωμένες πληγές και κάτι σου θυμίζουν.<br /><br />Ημερολογιάκι μου τώρα οι 2 μας, δε ξέρω για πόσο, μέχρι να σε βαρεθώ και σένα, μέχρι να βαρεθώ τις μοναχικές βραδινές ώρες, τις ώρες που με βρίσκω. Δεν έχει νόημα τίποτα από όσα σου γράφω, απλά για να θυμάσαι, για να θυμάμαι, πώς θα ρθουν κι άλλα. Δύσκολα?Δε ξέρω αλλά έχω συνηθίσει... Ο διακόπτης είναι σε ετοιμότητα on-off έτσι απλά. Σκληρό? Ίσως..αλλά πιο σκληρό για μένα και για σένα<br />Μπλογκουλινάκι μου σε φιλώ. Θέλω να φανείς δυνατό, αλλά δε σε φοβάμαι<br />Με αγάπη το μυξιάρικο χαμένο κορμί<br />Μ<br /><span style="color:#cc33cc;">υγ. Είμαι καλά+ ξεκίνησα και latin χορούς και είμαι χαρούμενη -tyfla na exei i Shakira diladi ena prama:) Χαμογελάτε το πρωί, χαμογελάτε το μεσημέρι και το βράδυ και θα δείτε ότι θα σας το ανταποδώσουν</span><span style="color:#cc33cc;">. Εγώ χαμογελάω σε όλη την κοινότητα και ξέρω ότι τα λόγια είναι λόγια Πάρτε και περσινές photos.</span></strong></span><span style="color:#cc33cc;"><strong><br /></strong></span><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Psatha.jpg"><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#cc33cc;"><strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Psatha.jpg" border="0" /></strong></span></span></a><span style="color:#cc33cc;"><strong><br />Ψάθα-θέλω να γίνω ήλιος<br /></strong></span></p><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Mpaleto.jpg"><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#cc33cc;"><strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Mpaleto.jpg" border="0" /></strong></span></span></a><span style="color:#cc33cc;"><strong><br /><br />Λίμνη των Κύκνων -θέλω να γίνω κύκνος<br /></strong></span></p><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>Και μια φετινή<br /></strong></span><p align="center"><span style="color:#cc33cc;"><strong> <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 174px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px; TEXT-ALIGN: center" height="201" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/me.jpg" width="278" border="0" /><br /><br />Χαμόγελο- θέλω να γίνω,I want to be, je voudrais que je etais, ich mochte ..οχι μάλλον δε θέλω ε?</strong></span></p><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-116009174875412412?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1158536951658905682006-09-18T01:27:00.000+03:002006-09-18T03:35:21.490+03:00<span style="font-family:georgia;"><span style="color:#cc33cc;"><strong>Χάθηκα.. Κανούργια δουλειά, νέα δεδομένα και πρόσωπα, ανάγκη για εξοικείωση και προσαρμογή, άγχος για καλή πρώτη εντύπωση τόσο επαγγελματικά όσο και κοινωνικά. Μελέτη, εργασία και χαρά. Είχα ξεχάσει το συναίσθημα αυτό...της παραγωγικότητας, του ενθουσιασμού για τη δουλειά, της εκτίμησης της αξίας σου. Φυσικά είναι αρχή και αυτά θα ξεθωριάσουν με τον καιρό, αλλά αυτή τη στιγμή θέλω να το απολαύσω..ξυπνάω και φεύγω χαρούμενη, απομακρύνοντας εκείνο το παλαιότερο βλέμμα "ποιος ηλίθιος άναψε τα φώτα" ή "γιατί ΓΜω το .. να πρέπει να δουλεύουμε?"</strong><br /><strong></strong><br /><strong>Μέσα σε όλα αυτά διαβάζω και για τα μαθήματα, της πλάκας βέβαια διάβασμα, αλλά όταν απαιτείται βάζεις το κεφάλι κάτω, όπως αυτό το σκ.. "Χρηματοοικονομική ανάλυση" και κάτι τύποι σαν κι εμάς , τα οικονομικά δεν τα πολυχωνεύουμε..κάτι μερίσματα,κάτι μετοχές και αποδόσεις λες και εμείς θα κάνουμε την τεχνική ανάλυση στην χρηματιστηριακή αγορά.. </strong><br /><strong>Και κάπου ανάμεσα στις σημειώσεις και τις ασκήσεις παίζει και μια τηλεόραση ακούγεται και ένα ραδιόφωνο, χτυπάει και κανά τηλέφωνο.. Στο πρώτο βλέπω να παίζει σε όλα τα κανάλια για συνολική διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και τους τομείς.. "Μας είπαν κάτι καινούργιο τώρα, λες και δε το ξέρουμε" και φυσικά δεν αντιμετωπίζεται , γιατί αν πιστεύαμε σε μια ριζική αλλαγή αυτός θα μας έκανε ουτοπιστές ή απλά ρομαντικούς? Η αλλαγή στηρίζεται στο ήθος των ανθρώπων (κατα πόσο είναι επιρρεπείς στο έγκλημα με σποπό το προσωπικό κέρδος) πρώτον και δεύτερον στις ανάγκες τις υλικές/καταναλωτικές που σου έχει επιβάλλει το σύστημα (δηλαδή άλλοι άνθρωποι που αποσκοπούν επίσης στο κέρδος) Και καταλήουμε σε ένα φαύλο κύκλο γιατί για να ωφεληθεί κάποιος θα ωθήσει τον άλλο να επιδιώξει περισσότερο κέρδος και συνεχίζεται η αλυσίδα. Η αλυσίδα σπάει μόνο με ανθρώπους που ακόμα αντιστέκονται, πόσοι όμως είναι αυτοί..και από τι εξαρτάται ο βαθμός "ήθους" και ευαισθησίας, από την παιδεία που λαμβάνουν?Ίσως αλλά δυστυχώς σε αυτόν τον τομέα δεν επηρεάζουν μόνο γονείς και σχολεία αλλά και άλλοι παράγοντες όπως τα ΜΜΕ και κυρίως η τηλεόραση, που αποτελεί πλεόν τον κυρίαρχο τρόπο απασχόλησης/ψυχαγωγίας ενός μέσου παιδιού και φυσικά η τηλεόραση αποσκοπεί στο κέρδος..Αλλά και παλαιότερα που δεν υπήρχε και τα παιδιά εκείνα μεγάλωσαν σε πιο "υγιείς" συνθήκες, αυτά δεν είναι τώρα που σαν ενήλικες "διαφθείρονται" , παίρνουν μίζες, λαδώνονται κι όλα τα σχετικά? Τι ακριβώς έγινε με αυτή τη γενιά ή μήπως τελικά όλοι όσοι αποκτούν εξουσία διαφθείρονται γιατί έχουν τη λογική του ρουσφετιού "το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα 2 το πρόσωπο.." αν με βοηθήσεις θα σε βοηθήσω και φυσικά οι χάρες πάνε κι έρχονται. Και οι περισσότεροι Έλληνες έχουν βολευτεί έστω μια φορά στη ζωή τους από αυτές τις χάρες, είτε στρατός λέγεται αυτό, είτε δημόσιο νοσοκομείο, είτε θέση δημοσίου..Όπως και να χει όλοι μας το συντηρούμε αυτό το σύστημα, γιατί? Γιατί μας βολεύει..όχι πάντα, αλλα ίσως και να μας ευνοήσει και μας τους κακομοίρηδες και όταν δε μας ευνοεί βγαίνουμε στις τηλεοράσεις και διαμαρτυρόμαστε και κατεβαίνουμε και σε απεργίες, κτλ</strong><br /><strong>Αυτά μόνο από την τηλεόραση και μετά ακούω και στο ραδιόφωνο έναν κρατούμενο των νέων φυλακών Τρικάλων ο οποίος είχε πάρει 10ήμερη άδεια και έδινε συνέντευξη για τις νέες φυλακές, οι οποίες τα περιέγραψε σα ψυχιατρικές κλινικές, όπου δεν έρχεσαι σε επαφή με τους φύλακες αυτοί σε βλέπουν εσύ όχι, δεν έχουν καμία απασχόληση,ούτε εργαστήρια, ούτε βιβλιοθήκη παρα μόνο 2 τηλεοράσεις στους κοινόχρηστους χώρους και χορηγούν στην πλειοψηφία ψυχοφάρμακα χωρίς να τα χρειάζονται.. Και χτίζονται άλλες 17 τέτοιες φυλακές σε όλη την Ελλάδα. Χαρακτηριστικά είπε "Τον περισσότερο χρόνο καταλήγουμε να σκεφτόμαστε πώς να κάνουμε κακό στους εαυτούς μας και στους γύρω μας" Αν αυτό είναι σωφρονιστικό σύστημα εγώ είμαι ο Πάπας..</strong><br /><strong>Χτυπάνε και τα τηλέφωνα .. Μια γνωστή που είχα να ακούσω πάνω από 2 χρόνια..Δεν είχε κανέναν άλλον να πάρει τηλέφωνο, να μιλήσει σε κάποιον, να μοιραστεί το παράπονό της. Όλοι μας μπορεί να έχουμε περάσει αυτή τη φάση γι αυτό την άκουσα, γιατί δυστυχώς όταν είμαστε στεναχωρημένοι λυπόμαστε τον εαυτό μας και όταν είμαστε αδύναμοι, χρειαζόμαστε κάποιον και να μας συμπονέσει αλλά και να μας δώσει τη δύναμη που ξεχάσαμε ότι κρύβουμε μέσα μας..Γιατί όταν στεναχωριόμαστε, δε σκεφτόμαστε λογικά, βυθιζόμαστε πιο πολύ στη λύπη μας, και υπάρχουν φορές που νιώθεις τη σκέψη σου να χάνεται, ξεφεύγεις από τα όρια του κατανοητού και σε φοβάσαι.</strong><br /><strong>Και μέσα σε όλα αυτά βλέπω τυχαία και το τέλος μιας αγαπημένης μου ταίνιας που στηρίζεται στο Πεπρωμένο και το ρομαντισμό "Serendipity" και αναρωτιέμαι ... Τα τελευταία χρόνια, σταδιακά, έχω γίνει πολύ ρεαλίστρια έως απελπιστικά ίσως ρεαλίστρια. Δεν πιστεύω εύκολα λόγια και καταστάσεις. Το προηγούμενο Σάββατο παντρεύτηκε η αδελφή της φίλης μου κι ήταν ο τρόπος που την κοιτούσε, ο τρόπος που του τραγούδαγε και όπως χορεύανε αγκαλιασμένοι ξύπνησε μια ανάμνηση κρυφή μέσα μου. Ρομαντικές σαχλαμαρίτσες που σαν παιδί καθόμουν και ονειρευόμουν και σκάλιζα στο γλυπτό της φαντασίας μου..και απογοητεύτηκα με τη σημερινή μου διάσταση. Τι είναι προτιμότερο όμως? Kαι ακόμα δεν έχω καταλήξει αν υπάρχει πεπρωμένο και την ακριβή του έννοια.. Ο ρεαλισμός μου εναντιώνεται κάθετα αλλά η ξεχασμένη ρομαντική υπόστασή μου το αντιμετωπίζει καμπυλόγραμμα κι επιθυμεί να το δεχθεί.. Ακόμα κι εδώ όμως χρησιμοποίω όρους ορθολογικούς, μαθηματικούς..</strong></span></span><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#cc33cc;"><strong></strong><br /><strong>Κι επειδή μπορεί να κάνω πολύ καιρό πάλι να γράψω..σας χαιρετώ προσωρινά. </strong><br /><strong>Δε χάνομαι, απλά κάνω διάλειμματα.</strong></span></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115853695165890568?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1157500351843975552006-09-06T02:26:00.000+03:002006-09-06T03:34:39.713+03:00<span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Είναι φορές που ο ήλιος καίει τη σάρκα σου, η αλμύρα δεν αφήνει να ανοίξεις τα μάτια σου και ένα εκτυφλωτικό φως έχει μπει στα βλέφαρα σου..<br /></strong></span><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Mpalo.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Mpalo.jpg" border="0" /></strong></span></a></p><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Είναι φορές που ο ήχος από τα κύμματα δεν είναι αρκετός, τα βότσαλα παίζουν πόλεμο με το νερό κι εύχεσαι ο αέρας να μη σταματήσει ποτέ.. </strong></span><br /><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Apothikes1.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Apothikes1.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong><br />Είναι κάποιες φορές που τα πρόσωπα που συναντάς είναι λίγα αλλά για σένα τόσο πολλά, τα παιδικά χαμόγελα που σε κερδίζουν, τα χαμόγελα των ανθρώπων που ζωντανεύουν στις παιδικές σου μνήμες και κάποια άλλα άγνωστα χαμόγελα, απρόσμενα κι αναπάντεχα.. </strong></span><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Paidia.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Paidia.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong><div align="justify"><br />Είναι φορές που το χάδι στο σκύλο δε φτάνει, η γάτα ζητάει όλη σου την προσοχή, οι χήνες απλά τροφή και εσύ παίζεις απλά μαζί τους και τους κλείνεις το μάτι..</div><div align="justify"></div><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Kirki.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Kirki.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Xionati.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Xionati.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Xines.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Xines.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Xines2.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Xines2.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><br /><br /><div align="justify"><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Είναι φορές που δε θες να επιστρέψεις, να χαθείς σε μια γαλαζοπράσινη θάλασσα, να σε καταπιεί κι αυτός να είναι ο πιο γλυκός θάνατος..<br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Apothikes2.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Apothikes2.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong><span style="font-family:georgia;">Ο ήλιος έδυσε για άλλη μια μέρα, αλλά κάθε πότε κοιτάς τον ήλιο? Κόκκινο βαθύ χύθηκε στους ουρανούς χθες..και λες ο ήλιος θα ματώνει για τη φυγή σου..</strong></span></span></strong></span></div><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Elafon.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Elafon.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><div align="justify"><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong></strong></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Γυρνώ και φέρνω άμμο μέσα στα παπούτσια μου, θάλασσα στο μαγιό μου, βότσαλο που μάζεψα, γλυκάκια από το νησί, ήρεμο πρόσωπο και ένα χαμόγελο γαλήνιο..Το απλό είναι και το πιο όμορφο..</strong></span></strong></span></div><br /><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Smile.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Smile.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115750035184397555?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1156803515035631682006-08-29T00:42:00.000+03:002006-08-29T01:18:35.060+03:00<span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Φεύγω again..αυτές οι τάσεις φυγής...Δεν την άντεξα την Αθήνα και δε με άντεξε. Θα κάνω αλλη μια τελευταία προσπάθεια να χαλαρώσω. Παλιά ήταν τόσο εύκολο ή απλά καθημερινότητα..Ξυπνάγαμε πρωί, τρέχαμε με λεωφορεία και αυτοκίνητα στη σχολή και αράζαμε σε ένα κυλικείο για να πιούμε τον πρώτο καφέ μας "μέχρι να ανοίξει το μάτι μας" και να χουμε διάθεση για μάθημα..Και το μάτι μας άνοιγε αλλά διαφορετικά, βλέπαμε τα "θέματα" που μας απασχολούσαν κατα καιρούς, μιλάγαμε με ένα-δυο αξιόλογα άτομα και με χιλια δυο άλλα μη αξιόλογα αλλά τουλάχιστον είχαν πλάκα βρε αδελφέ και περνούσε ο χρόνος χωρίς να το νιώθουμε, στο προσωπικό μας καφενείο είχαμε τους άτυπους κανόνες μας και όλα λειτουργούσαν ρολόι..Ένα ρολόι χωρίς δείκτες και όπου ο χρόνος δε μας απασχολούσε! Πατούσαμε για το γαμώτο σε κάποιο αμφιθέατρο και στα πρώτα 10 λεπτά είχαμε ξενερώσει και τρυπώναμε στο πρώτο αμξάκι που έβγαινε εκτός για καμιά καφετέρια με τάβλι και επιτραπέζια..είχε φτάσει η ώρα για το δεύτερο καφέ..Σκοτώναμε το χρόνο με τις βλακείες μας και τις καταστροφές μας και κάναμε και κανα απογευματινό εργαστήριο μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουμε στον εαυτό μας την παρουσία μας στο χώρο της σχολής Έπειτα από την κοπιαστική αυτή μέρα αν ήμασταν τυχεροί βγάζαμε τα στοιχειώδη έξοδα μας (καφέδες φυσικά) με κάποιο part-time στυλ 131 σε βραδυνό ωράριο πού έπιανε και περισσότερα και δεν είχε και τόση δουλειά.. Στος τέλος της ήμερας επιστρέφαμε στο σπίτι μας κι αν είχαμε ακόμα διάθεση κι αντοχές κανονίζαμε για ποτό ή σινεμά και ο χρόνος δεν είχε σημασία παρα μόνο στην περίοδο της εξεταστικής.. Ίσως από την ανενεργεία και τις καταχρήσεις εκείνες τις περιόδους να κάηκαν πολλά εγκεφαλικά κύτταρα αλλά και πάλι δε θα άλλαζα τίποτα, το μόνο που θέλω πίσω είναι τον πέμπτο χρόνο σχολής..βιάστηκα να δουλέψω και τώρα μου λείπει πιο πολύ..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Και μετά τις διακοπές έρχεται ίσως η τελευταία εξεταστική έρχεται μια νέα δουλειά έρχονται νέα πρόσωπα και φεύγουν όλα τα παλιά..ανάμεσα τους θα φύγουν και μερικά άσχημα και μερικά όμορφα..Όσο για το blogging παραμένει κάπου μετέωρο..Αρκεί ο ρημαδοχρόνος να χωρέσει παντού και πιο πολύ στις καρδιές μας..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Καλές μου υπόλοιπες διακοπές/διάβασμα..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Θα σας βλέπω..</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115680351503563168?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1156801012267151172006-08-28T23:38:00.001+03:002006-08-29T00:40:41.486+03:00<strong><span style="font-family:georgia;color:#663366;">"Σήμερα κοίταξα έξω από το παράθυρο, αλήθεια πόσος καιρός πέρασε από την τελευταία φορά..Δε θυμάμαι. Ίσως πέρσι το καλοκαίρι, ίσως και πριν 2 χρόνια..Πότε ήταν πριν 2 χρόνια? Ο χρόνος..διάχυτος, συγκεχυμένος..Δεν υπάρχει πια χρόνος για μένα. Ο ίδιος είναι πάντα, τα ίδια είναι πάντα..από τότε που έφυγε ο .. είναι τα ίδια.. Το κρεβάτι ίσως να άλλαξε.μπα όχι! Και πριν φύγει, μόνη μου κοιμόμουν..στο ίδιο κρεβάτι, στην ίδια στάση. Τι άλλαξε τότε..μόνο η κοπέλα που έρχεται και καθαρίζει αλλάζει.. Α άλλαξε και η κοπέλα στο φούρνο..Εγώ άλλαξα? Ισως..γιατί αλλιώς να φύγει?..Δεν πρέπει να κοιμάμαι πολύ, αλλα τι είναι πολύ..πολύ σε σχέση με τί..δε μετράω ώρες,μέρες..Ξυπνάω και είναι βράδυ, σηκώνομαι και προσπαθώ να στηριχτώ στο καροτσάκι.. ακόμα και τώρα δε μπορώ να το συνηθίσω χτυπάω με τις ρόδες του όλες τις πόρτες..Όταν ήταν εδώ ο..ναι ο..Γιατί τον θυμάσαι ακόμα?..πάει τελείωσε, σε παράτησε χώνεψε το επιτέλους..Σε παράτησε επειδή είσαι πια ανάπηρη ναι παράδεξου το! Είσαι ανίκανη! Σε χώρισε γιατί βρήκε μια όμορφη και δεν τον έχει ανάγκη να της φέρνει το φαι στο κρεβάτι..Την παντρεύτηκε και είναι ευτυχισμένος, και για σένα δεν είναι πια τίποτα..ένας άγνωστος! Μα δε μπορει κάποτε με αγάπησε κι εμένα, κάποτε ήμασταν εμείς ..Μην το πεις.. Όταν ακόμα περπατούσες βλαμμένη..Μετά έγινες ένα σκουπίδι που οι μισοί το κοίταζαν με οίκτο και οι άλλοι μισοί με αηδία και αδιαφορία..Μακάρι να είχα οίκτο...Κακομοίρα ούτε αυτό έχεις..Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και αυτο-λυπάσαι γιατί κανείς αλλός δε σε βλέπει για να σε λυπηθεί.. Η μόνη μου παρέα είσαι εσύ..Το ξέρω. Δε βγαίνεις από το σπίτι μου κι έχεις γίνει φάντασμα..Τα παιδάκια θα σε φοβόντουσαν αν σε έβλεπαν, αλλά ούτε εσύ θέλεις να τα βλέπεις, τα μισείς, γιατί ποτέ δεν απέκτησες ένα..Θέλω να φωνάξω, να ουρλιάξω αλλά το κάνω τόσα χρόνια και κουράστηκα πια..Και τι κάνεις λοιπόν κάθεσαι και κλαίγεσαι..Κάθομαι και κοιτάω τον τοιχο προσπαθώντας να τον τρυπήσω με τη σκέψη μου, βλέπω παράθυρα κλειστά και φαντάζομαι τι κρύβουν απο πίσω, μια εικόνα με χρώματα που κάποτε θύμιζε ευτυχία, ένα ξεχαρβαλωμένο κουτί με αναμνήσεις που καίγεται κάθε φορά που τα αγγίζω κι ένα καλώδιο κάτω από τα πόδια μου που γίνεται θηλιά μου..Ξέχνα τα όλα αυτά, τρελή θα γίνεις, ήδη λαμπυρίζει το βλέμμα σου και δεν είναι από δάκρυα..Όχι από δάκρυα στέρεψα είναι η λάμψη μιας άλλης ζωής που ξεφυτρώνει από τα μάτια και την πηγή της τη βρίσκει στις στιγμές που δεν έζησα.. Ξέχνα τα όλα αυτά, δεν έχεις ζωή, είσαι φυλακισμένη σε 4 τοίχους..Οι τοίχοι δύναται να ζωντανέψουν, μερικές φορές αναπνέουν τους ακούω τα βράδυα -ή τις μέρες δε θυμάμαι-στο σκοτάδι και γίνονται συντροφιά..Αφουγκράζομαι την πνοή τους, τόσο ζεστή, με γαργαλάει ,νιώθω να με χαιδεύει..έτσι να ναι ακόμα το χάδι?Μην αυταπατάσαι δεν υπάρχει άλλος στο δωμάτιο..Υπάρχει, υπάρχεις εσύ, εσύ με αγαπάς? Όχι σε μισώ..Καλύτερο από την αδιαφορία δε νομίζεις? Ναι γι αυτό υπάρχω ακόμα.."</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115680101226715117?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1156338649561722632006-08-23T13:46:00.000+03:002006-08-23T16:11:03.246+03:00<strong><span style="font-family:georgia;color:#663366;">..2 βαλίτσες με περιμένουν μισάνοιχτες και με άρωμα διακοπών πλημμυρισμένες. Αλλά είναι η πρώτη φορά που έθεσα σε λειτουργία την επιχείρηση εκκένωση ευθύς αμέσως, και από την άλλη το μυαλό δε μπορεί, δε θέλει αλλά και δε χρειάζεται στο κάτω κάτω της γραφής να δουλέψει. Τρίτη μέρα στο γραφείο και ο κόσμος λείπει, τα γραφεία άδεια και σκοτεινά θυμίζουν λίγο εγκατάλειψη..στην αρχή βλέπεις κάποια φωτισμένα χαμόγελα ανθρώπων που πέρασαν καλά,γέμισαν και έφεραν τον ήλιο μαζί τους, έπειτα ακούς ένα ψέλλισμα, έναν απόηχο "καλό χειμώνα" κι αναρωτιέσαι αν είναι ευχή ή κατάρα ή ακόμα χειρότερα ακούς ένα "και του χρόνου" και εκεί συντελείται ομαδικό χαρακίρι-- μουδιάζεις ολόκληρος και σκέφτεσαι "ένας ολόκληρος χρόνος πάλι ρε πούστη μου" </span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#663366;">Αυτή τη φορά όμως γύρισα χαλαρή - ακόμα- σκεφτόμενη ότι μου υπολείπεται άδεια που κάποτε -ευελπιστώ σύντομα- θα την πάρω. Οι ρυθμοί αργοί, παραπαίω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας αλλά κάτι με καίει.. Δεν ήταν ούτε ο ήλιος της Κρήτης που με έκαψε ούτε η ρακί της..κάτι απροσδιόριστο. Γύρισα πιο ανήσυχη από ότι έφυγα, πώς γίνεται αυτό?Γίνεται.. Δεν έλιωσα κάτω από τον ήλιο αρκετά φαίνεται να με χτυπήσει τόσο ώστε να μη σκέφτομαι..το ριμάδι λειτουργεί ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες (μα πού είναι επιτελούς αυτό το σουιτς οφ) για αυτό και το έπνιξα λίγο με την επιστροφή μου. </span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#663366;">Θέλω να θυμάμαι τα όμορφα που είδα γι αυτο θα τα αποτυπώσω κάποια άλλη στιγμή για να ξορκίσω τα άσχημα.. </span></strong><br /><strong><span style="font-family:georgia;color:#663366;">Όση όμορφια και να δεις όμως αν δε τη νιώθεις..Η ομορφιά είναι μέσα μας λένε, ίσως και να χουν δίκιο..</span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115633864956172263?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1154731115177461112006-08-05T01:02:00.000+03:002006-08-05T01:48:51.916+03:00<table border="0" style="color:#ffffff;"><tbody><tr><td><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;">Πάω, φεύγω , αποχωρώ,αδειούμααααιιι- το μαγαζί κλείνει ωστόσο δεχόμαστε επισκέψεις και το κλείσιμο ραντεβού γίνεται κατόπι τηλεφωνικής συνενοήσεως, λόγω όμως έλλειψεως προσωπικού και γραμματέα/παιδί για όλες τις δουλειές αφήστε το μηνυμά σας μετά το χαρακτηριστικό ήχο.. Σας βάζουμε αρχικά στην αναμονή-κατάψυξη- ακούγωντας λίγο θάλασσα ή Σπανουδάκη ή U2 ή depeche mode ή Πρωτοψάλτη ή Μητροπάνο ή Βανδή ή έστω ότι γουστάρει ο καθένας..<br /><br /><br /></span></strong><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Chania_009.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Chania_009.jpg" border="0" /></span></strong></a><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><br /></span></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Chania_010.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Chania_010.jpg" border="0" /></span></strong></a><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><br /><br /><br /></span></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/Chania_006.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/Chania_006.jpg" border="0" /></span></strong></a><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"> Να ο προορισμός μου λοιπόν...Επιτέλους αρχίζει να κυκλοφορεί κάποιο aίμα στο μουδιασμένο μου κορμί και μυαλό.. Υπόσχομαι να μη με πειράξουν πολλά πράγματα, να γυρίσω ανανεωμένη με γεμισμένες τις αντλίες μου με οξυγόνο, με πολλές εικόνες, με πολλές ιστορίες για να έχω να θυμάμαι, με το αίσθημα ελευθερίας που έχω ξεχάσει, με τη ζωή στα χέρια μου, πιο αποφασιστική και ίσως μια νέα αρχή είναι προ των πυλών..Είμαι πολύ καλά κι έχουν βοηθήσει, έχετε βοηθήσει, έχει βοηθήσει αλλά κι εγώ μάλλον έβαλα το χεράκι μου:P<br />Θέλω να δω, να ξεκουραστώ, να χορέψω, να λιώσω στον ήλιο, να πιω μέχρι θανάτου, να αράξω στην άκρη ενός γυαλού μέχρι να βυθιστεί ο ήλιος, να ξεφύγω, να μείνω, να είμαι χωρίς, να είμαι με, να νιώσω, να αισθανθώ, να ζήσω..Κι αν δε γίνουν δεν πειράζει και πάλι θα χω να θυμάμαι..<br />Φιλιά σε όλους φίλους/γνωστούς και λοιπούς συμπλογκερς..<br />πσ κι έχω βάλει και 2ο πλυντήριο και περιμένω..<br />πσ2 γιατί κάθε φορά που πάω να κάνω πάμπλις παίζει το "One" e?<br />πσ3 Έτσι θα θελα να μαι..</span></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/fairy-memory.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/fairy-memory.jpg" border="0" /></span></strong></a></p><p><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;">Αλλά ας αρκεστούμε στην πραγματικότητα<br /></span></strong></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/ikona127.jpg"><strong><span style="font-family:georgia;color:#cc66cc;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/ikona127.jpg" border="0" /></span></strong></a><span style="color:#cc66cc;"><strong><span style="font-family:georgia;"><br />καλές σας διακοπές σε όλους..<br />Μπιιιιιιιιιιιππ...</span></strong> </span></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115473111517746111?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1154644943636114052006-08-04T01:34:00.000+03:002006-08-04T01:42:46.533+03:00<span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Χθες γυρνούσα από Μαρούσι και λόγω έλλειψης κασετοφώνου σε όλη τη διαδρομή διαπίστωσα ότι ακουγονται τζιτζίκια..πολλά τζιτζίκια..χιλιάδες τζιτζίκια, παντού ..Τζι Τζι Τζι Τζι..Βράδυ μεσάνυχτα και να ακούς τόσα τζιτζίκια μου φάνηκε παράξενο, είναι φυσιολογικό? Στο χωριό , θυμάμαι ότι τη μέρα μόνο τζιτζικιάζουν και το βράδυ ακουγα μόνο κανά τρυζόνι, γκιώνη ή κάτι τέτοιο.. Λες τα τζιτζίκια να τρελάθηκαν? Και με το που μπήκα στην περιοχή που μένω, ούτε ένα, ούτε για δείγμα...Να φανταστείς άκουσα στην Πανεπιστημίου και ούτε ένα κοντά στο σπίτι μου.. Τι έγινε ρε παιδιά? (αλά Σπύρος Παπαδόπουλος-Απαράδεκτοι)<br /><br />Τζιτζικιάστε μωρέ-τζιτζικιάστε όσο θέλετε- δε με νοιάζει θα φύγω και γω- 2 μέρες τόσες έμειναν..</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115464494363611405?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1154474368151162282006-08-02T01:18:00.000+03:002006-08-02T02:27:28.840+03:00<span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Πέρασα 3-4 μερούλες με καλή παρέα, είδα φίλες, γέλασα, πήγα στη θάλασσα, σοβαρεύτηκα, γνώρισα κόσμο.. κι αμέσως εξαφανίστηκαν τα σύννεφα, έλαμψε και πάλι το χαμόγελο και ο ήλιος.</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Σήμερα κατέβηκα με μια φίλη παραλιακή στο Kitchen Bar - από τις λίγες φορές που κατεβαίνω προς τα κάτω..Φάγαμε, είπαμε τα νέα μας, ένα μήνυμα 4 σελίδων μας έφτιαξε τη διάθεση και συνειδητοποιήσαμε πόσο μας λείπει αυτή η επικοινωνία..Θυμήθηκα αυτό που οι άνθρωποι ξεχνούν να κάνουν, να μιλούν, να εκφράζουν ΟΣΑ σκέφτονται χωρίς αναστολές και επίσης να ακούν, να αφουγκράζονται χωρίς κατακρίσεις..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Την ώρα που φευγαμε, κάνουμε μια στάση στο λειντις ρουμ - το πα ευγενικά- όπου κατασκηνώσαμε κανα δεκάλεπτο και βγήκαμε από την πίσω πόρτα...Αφού έχουμε περπατήσει καμιά 200 μέτρα προς το αυτοκίνητο μας φωνάζει κάποιος - γύρω στα 30/35- από πίσω..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>"Κοπέλες, συγγνώμη, μήπως καθόσασταν στο Kitchen ?"</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>(κοιταζόμαστε, αστραπίαια σκέψη κάτι θα ξέχασα στο τραπέζι κι έτρεξε ο τύπος να μας το φέρει..)"Ναι ..."</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>"Ίσως να σας φανεί παράξενο ή υπερβολικό.." κομπιάζει λίγο φαίνεται πολύ αγχωμένος- (σκέφτομαι τώρα θα μας ζητήσει καμιά χάρη..)</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>"Αλλά σε είδα να κάθεσαι ...., είμαι με μια παρέα παραδίπλα..... ε και μου άρεσες.." κομπιάζει πάλι</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>(....!!!!!!!...........) ψιλοχαμογελώντας "Καταρχάς σε ποια απευθύνεσαι?" ( δε φταίω κοιτούσε και τις 2 μας..:P)</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>"Σε σένα" - δείχνοντας εμένα - "σε είδα και...δε ξέρω αν θα ήθελες ίσως.." - </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>"Με τιμά πολύ αυτό, σ ευχαριστώ , αλλά δεν είμαι μόνη.." δεν προλαβαίνω να τελειώσω</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>"Είσαι πολύ ευγενική, καληνύχτα, γεια σας"</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>(???!??!?!?!? ) να κλάψω ή να γελάσω? </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Η αλήθεια είναι αναρωτιέμαι ακόμα που βρήκε τόσο θάρρος, μας κυνήγησε κι έξω από το μαγαζί και από τον ύφος και το στυλάκι του καταλαβαίνω ότι χρειάστηκε πολλά κότσια αυτό που έκανε ...και μόνο την κίνηση την εκτιμώ αφάνταστα..Πλεον σπάνια συναντάς τέτοιους ανθρώπους, χωρίς να φοράνε το ρούχο "και να μη μου κάτσεις δεν πειράζει, εγώ έχω άλλες 10 που με περιμένουν σπίτι μου" άσε που οι ντροπάλοι συνήθως και σχεδόν πάντα παραμένουν κλειστοί στο καβούκι τους.. κι όσο οι φίλοι τους, τους παρακινούν τόσο αυτοί κολώνουν κι όσο αποφασισμένοι δείχνουν τόσο λιγοψυχούν..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Όπως και να χει έπαιξε κι έχασε - σόρρυ αλλά η φίλη ήταν έλευθερη, δε ξέρω βέβαια αν θα ενδιαφερόταν- αλλά η αντίδραση των κοπελιών μου έκανε εντύπωση.. </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>"Σε τιμά??εγώ δε θα το λεγα ποτέ αυτό.." και η άλλη "Μήπως είναι κανένας παρανοικος, προσέξτε τώρα με το αυτοκίνητο, κλειδώστε"</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Τι να πω..ίσως κάποια στιγμή θα το εκτιμήσουν κι αυτές.. </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>ΥΓ Αντι-mariR1: Μεταξύ μας ήταν και λίγο κατεστραμμένος/καμμένος..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>ΥΓ2 mariR1: Κι εσύ τι είσαι?:P</strong></span><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">ΥΓ3 Δε λες πάλι καλά που δε είπε τίποτα για 100 ευρώ?! χαχ</span></strong><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>listening U2 "Is it getting better</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Or do you feel the same</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Will it make it easier on you</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Now you got someone to blame</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>You say</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One love</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One life</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>When its one need</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>In the night</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Its one love</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>We get to share it</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>It leaves you baby</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>If you dont care for it</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Did I disappoint you?</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Or leave a bad taste in your mouth? </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>You act like you never had love</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>And you want me to go without</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Well its too late</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Tonight </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>To drag tha past out</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Into the light</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Were one</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>But were not the same</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>We get to carry each other</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Carry each other</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Have you come here for forgiveness</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Have you come tor raise the dead</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Havew you come here to play jesus</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>To the lepers in your head</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Did I ask too much</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>More than a lot</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>You gave me nothing</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Now its all I got</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Were one</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>But were not the same</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>We hurt each other</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Then we do it again</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>You say</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Love is a temple</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Love a higher law</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Love is a temple</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Love the higher law</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>You ask me to enter</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>But then you make me crawl</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>And I cant be holding on</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>To what you got</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>When all you got is hurt</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One love</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One blood</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One life</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>You got to do what you should</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One life</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>With each other</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Sisters Brothers</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One life</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>But were not the same</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>We get to carry each other</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Carry each other</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>One"</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115447436815116228?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1154039438459264352006-07-28T00:11:00.000+03:002006-07-28T01:47:06.603+03:00<span style="font-family:georgia;"><strong><span style="color:#cc33cc;">Σήμερα μου τηλεφωνεί η ξαδέλφη μου..¨Το βραδάκι θα περάσω από την περιοχή σου, που έχετε το πανηγύρι, να σου αφήσω και την πρόσκληση της Άννας ¨ (παρένθεση Άννα=φίλη μας από το χωριό που παντρεύεται τον 7 χρόνων έρωτά της)</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">"Οχ ναι αύριο του Αγ.Παντελεήμωνα.. ωραία θα κάνω κι εγώ καμιά βόλτα μπας και ξεσκάσω"</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">20.45 Βαδίζω ανάμεσα στις παράγκες και προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί της να συναντηθούμε</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">20.47 Μήνυμα "Δεν έχω μπαταρία σε λίγο περνάω από το σπίτι σου θα σου χτυπήσω να κατέβεις"</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Οχ όχι από το σπίτι! αμέσως τηλέφωνο -που δε το σηκώνει-πάλι!!!ΓΜΤ με τα μηνύματα σας- ανάγκαζομαι να στείλω με ταχύτητα φωτός ειδοποίηση ότι είμαι ΗΔΗ στο πανηγύρι και να συναντηθούμε γωνία Ταδε με τάδε σε 2μινιουτς..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Στήνομαι στη γωνία..Κεντρικός δρόμος με φοβερή κυκλοφορία - είπαμε είχε πανηγύρι όπου μαζεύεται και η κουτσή Μαρία ..λογικό να μου πεις αφού κουτσοί/στραβοί δε λένε στον αγιο (μεγάλη η χάρη του mixesw) Παντελεήμωνα? ? Με το απλανές βλέμμα της πάπιας και του χάνου -συνδυασμός τρελός- ψάχνω απεγνωσμένα τα μαλλιά της ξαδέλφης (φουντωτά/θαμνωειδή ξεχωρίζουν από μακρυά-κατάλληλα γι αυτές τις περιπτώσεις- χάνει η μάνα το παιδί..) ..Κόσμος περνάει από διπλά μου εγώ παραμένω χαμένη με ένα κεφάλι καζάνι από τη δουλειά- μια τρελή υπνηλία να με διακατέχει - τα μάτια κρεμασμένα- τα μαλλιά ανακατωμένα κι ένα γαμοτηλέφωνο στο χέρι να μου λέει "Ο γαμω-χρήστης που γαμω-καλείτε το χει πιθανώς γαμω-απενεργοποιημένο..αλλά συνεχίστε τη γαμω-προσπάθεια σας"..Μια μηχανή ανέβηκε στο πεζοδρόμιο, παραλίγο να με πατήσει- τουλάχιστον μου ζήτησε συγγνώμη ..Περνάει κι ένας τύπος- Πακιστανός μάλλον - και με ακουμπάει.. </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Χμμ γυρνάω να δω είχε απομακρυνθεί..Καταλάθος σκέφτομαι..τόσος πανικός εκεί θα κολλήσουμε. Εξάλλου οι Πακιστανοί-άκακα παιδιά-την πραμάτεια τους έχουν φέρει- κοτζάμ πανηγύρι- για μας νομίζεις ότι γίνεται?Γι αυτούς..να βγάλουν καμιά δεκάρα οι καημένοι..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Η απόγνωση και η αναμονή έχει αρχίσει να σχηματίζεται στο πρόσωπο μου και διακρίνω τον Πακιστανό να κάνει κάτι νοήματα- σε μένα τα κάνει?(με κεφάλι πάπιας-χανου να διαγράφει 360 μοίρες γύρω από τον κεντρικό μου άξονα)εμένα κοιτάει ή μου φαίνεται? Συνεχίζω το ρόλο της πάπιας παύλα κινέζου αυτή τη φορά-άλλος τρελός συνδυασμός..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Ο τύπος μετακομίζει δίπλα μου σε χρόνο dt, λες και έβγαλα ταμπέλα "Ευκαιρούμε..Ανοιχτό,κτλ" κάτι σε σπαστά ελληνικά έλεγε..δε δίνω σημασία αλλά σα να πήρε το αυτί μου "ευρώ"..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Λες ο καημένος να θέλει τίποτα να μου πουλήσει τίποτα κλεμμένο και τον παρεξήγησα-αγαθή σκέψη-, αλλά από την άλλη δε μ αρέσει ο τρόπος που κοιτάει-πολύ ξελιγωμένα βρε παιδ μ ! Αρπάζει τ αυτί "100 ευρώ" ή κάτι τέτοιο.. Τι υπονοεί ο ποιητής?? Εγώ, είπαμε, στο ρόλο της κινέζας- του στυλ δεν αγοράζω σου λέω- και ξαφνικά με ξανα-ακουμπάει...ΑΑΑΑ!! Αυτο ήταν.. Με βλέμμα που βγάζει φωτιες κι έτοιμη να του επιτεθώ "ΠΑΡΑΤΑ ΜΑΣ"- θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω βαριά διάλεκτο - αλλα 1ον είμαι ευγενικό κορίτσι -λέμε τώρα 2ον με κοιτούσαν οι γύρω μου παράξενα 3ον δε μ αρέσει να βρίζω άγνωστο κόσμο (γνωστό όμως μια χαρά:P)</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Μετακομίζω πεζοδρόμιο, από πίσω ο τύπος, πηγαίνω προς το σπίτι απο δίπλα ο τύπος να συνεχίζει το χαβά του, να κάνω ελιγμούς και απότομες μεταβολές δως του τρέξιμο απο πίσω ο τυπάκος..Ακόμα ψύχραιμη εγώ..Να καταλάβαινα και τι έλεγε καλά θα ήταν..κάτι για καφέδες άκουσα, κάτι για 50 ευρώ και 2 φορές(δηλαδή την μία την είχαμε σίγουρη και πάμε για τη 2η??) , με το πιο απότομο ύφος που έχω πάρει στη ζωή μου "Δε θέλω ρε φίλε! παράτα με, δεν καταλαβαίνεις?" - προφανώς όχι ..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Τελίκα κατάφερα να γλυτώσω από το στενό κορσέ μπαίνοντας στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, όπου ο ψιλικατζής+γείτονας βγήκε έξω και ο θρασύδειλος Πακιστανός τελικά την έκανε Λούις.. Και νευριάσα γιατί</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">1.Δε μου αρέσει να βάζω άλλους να ξελασπώνουν αντι για μένα και είναι ίσως η πρώτη φορά που χρειάστηκε..ίσως ήμουν κι αρκετά κουρασμένη να ασχοληθώ παραπάνω</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">2. Δεν έβρισα τελικά &amp; ω τι κρίμα χρειαζόμουν ένα σάκο του μποξ..</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">3. Δεν πήγα τελικά στο πανηγύρι εξαιτίας του, να χαζέψω τα χαζό-φτηνό-γυαλιστερό-μπιχλιμπίδια</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">4. 100 ευρώ μόνο??!!Και μετά γιατί τα έριξε στα 50?Νόμιζα ότι άξιζα παραπάνω:P Εκτός αν υπονοούσε εγώ να τον πληρώσω, αλλά αυτή η εκδοχή διαγράφεται πάραυτα- μοιάζω εγώ απελπισμένη?!</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Ο φίλος μου με ρώτησε γιατί δε του ριξα μία τσαντιά..(πολύ σα καρτούν ακούστηκε αυτό)</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">"Και να ακουμπήσει η τσάντα πάνω του?Τι λες τώρα χρυσέ μου.."</span></strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115403943845926435?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com81tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1153866014363675302006-07-26T00:31:00.000+03:002006-07-26T01:29:06.800+03:00<span style="font-family:georgia;color:#993399;">Ένα σκυλί ετοιμοθάνατο κι ένας γεράκος που ζητούσε ελεημοσύνη, κατά τα άλλα μέσα καλοκαιριού..</span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;">Μου έλειψε η θάλασσα και έχω σκύψει το κεφάλι πάνω από ένα σωρό απο υποχρεώσεις..-τι αηδιαστική λέξη αλήθεια..Περιμένω την απελευθέρωση από τα δεσμά μου, όπως περιμένει ο διψασμένος στην έρημο το νερό, κάθε μέρα που περνάει γίνεται και πιο βασανιστική μιας και το άγχος συσσωρεύεται γύρω από την παράδοση της δουλειάς μου στην εκπνοή του χρόνου..Κάνω αγώνα δρόμου και τρέχω εγώ με αντίπαλο τον εαυτό μου.. Και όσο πιέζομαι τόσο δε μπορώ να λειτουργήσω, είναι το ριμάδι το αντιδραστικό σύστημα, που βλέπει ήλιο και ερωτευμενάκια και του σβουρίζει. Θέλω να βροντήξω πόρτες..η ειδικότητά μου εξάλλου..Κάθε φορά που θύμωνα με κάποιον πολύ, προκειμένου να μην τον/την ακούω άλλο και να κλείσει εκεί το θέμα, κλεινόμουν σε ένα δωμάτιο βροντώντας με όλη μου τη δύναμη την πόρτα πίσω μου, σα να θελα να απομακρύνω από μένα όλα αυτά που συνέβαιναν, να τα εξοστρακίσω..Μερικές φορές όταν φοβόμουν κλεινόμουν και στη ντούλαπα,-ωραία αίσθηση- η απόλυτη απομόνωση, το απόλυτο σκοτάδι. Βέβαια όταν δεν έβρισκα πόρτα ξεσπούσα σε άλλα αντικείμενα, για κακή τύχη των γονέων . Η αλήθεια είναι ότι με λυτρώνει, μεταθέτω όλη την κακή ενέργεια σε ένα υλικό και μετά σχεδόν στιγμιαία ηρεμώ είτε ξεσπώντας σε κλάμματα είτε συνειδητοποιώντας ότι δεν άξιζε όλη αυτή η φασαρία.. Βέβαια μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι πρώτον δεν είναι όλοι άνθρωποι συνηθισμένοι σε τέτοιες αντιδράσεις-θεωρώντας τις ακραίες και δεύτερον η δύναμη μου ως ενήλικας αυξήθηκε με αποτέλεσμα να έχουμε απώλειες 2 τζάμια κι ένα κινητό (δικό μου πάντα). Κι επίσης διπίστωσα ότι το αντικείμενο πρεπει να βρίσκεται σε σταθερή,ακλώνητη θέση ή να εκτοξεύεται πάντα προς τοίχο -προς θέου, που λέει ο λόγος πάντα, όχι προς άνθρωπο-μη θρηνούμε και θύματα..Και δε λέει πλέον να κρύβομαι σε ντουλάπες-δε με χωράνε πια..Όπως και να χει αυτή τη φορά δε θέλω να βροντήξω από θυμό, αλλά απο αγανάκτηση κι από ανάγκη για αλλαγή..Αλλά όταν κλείνεις μια πόρτα πρέπει να ανοίγει και μια άλλη, αλλιώς περιμένεις στο διάδρομο και δε λέει, έχει και χαμηλό φωτισμό. Εκτός αν βγεις εντελώς εκτός σπιτιού, επομένως εκεί αν δεν έχεις προορισμό χάνεσαι και πρέπει να ζητάς οδηγίες, χάρτες κι όσο να ναι ρισκάρεις, η ασφάλεια του σπιτιού έχει άλλη χάρη αλλά και το άγνωστο?</span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;">Μου λείπει η θάλασσα, κι αυτό ίσως λειτουργήσει θετικά..Θα φύγω και θα έχω μεγαλύτερη αίσθηση ότι ξεφεύγω, θα χαλαρώσω όταν θα το έχω περισσότερο ανάγκη, θα πάω διακοπές και θα το εκτιμήσω.. Επομένως ας δούμε και τη θετική πλευρά, είναι ακριβώς δίπλα βέβαια με την αρνητική αλλά δεν παίζει ρόλο. Πάντως κάποιος πρέπει να με μάτιαξε δε μπορεί, εκεί που έλεγαν όλοι τι χαρούμενο κορίτσι.. :P Η πλακά είναι ότι περιμένεις να σε στηρίξουν/ακούσουν άτομα που έχεις περάσει ώρες μαζί τους αναλύοντας διεξοδικά τα μοναδικά τους προβλήματα κι όταν έρθει η δικη σου ώρα σου δίνουν λακωνικές απαντήσεις. Ε όχι θέλω κι εγώ την (ψυχ-)ανάλυσή μου..</span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;">Και είναι κι άλλα, αλλά δεν έχω χρόνο, πλέον κοιμάμαι και με χρονομετρητή για να έχω clearmind-mixesw.. Ο χρόνος είναι ο πολύτιμος εχθρός μας και δεν καταλαβαίνω πώε περνάει ο ..</span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115386601436367530?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1153576966545978382006-07-22T16:00:00.000+03:002006-07-22T17:16:07.770+03:00<span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Γιατί σήμερα πήγα στο κομμωτήριο, γιατί ξύπνησα στις 13.00, γιατί χθες πήγα για ποτάκι με τη φίλη μου, γιατί δούλεψα, τσαντίστηκα,στεναχωρήθηκα για τη δουλειά, χαλάρωσα με τα ψώνια κι ένιωσα καλύτερα..γιατί πάντα υπάρχει το καλύτερα, γιατί πάντα μπορώ να νιώσω καλά αν θέλω, αλλά γιατί προπάντων είμαι εδώ! Όχι στο Λίβανο ή στο Ιράκ ή οπουδήποτε άλλου δέχθηκαν εισβολή..</strong></span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Γιατί χθες ήταν μια χώρα, κάπου στη Μέση Ανατολή..Σήμερα είναι μια χώρα που έχω ακούσει για αυτή, έχω δει φωτογραφίες, έχω γνωρίσει ανθρώπους, και είναι ζεστοί, ευγενικοί, καλόκαρδοι, όμορφοι άνθρωποι με αξιοπρέπεια..Παρόλο που έχουν περάσει πάρα πολλά, κάποιοι κατάφεραν κι ήρθαν στη χώρα μας κι έχουν απωθήσει το παρελθόν από τη μνήμη τους, γιατί ο πόλεμος πονάει, χαράζει τη ψυχή σου ανεξίτηλα, για πάντα.. Από μικρά παιδιά μαθαίνανε στο σχολείο για όπλα και τον πόλεμο, όταν εμείς παίζαμε με μπάλα και σχοινάκια αυτοί είχαν όπλα..γιατί ο εμφύλιος ήταν πραγματικότητα και τα στρατόπεδα διαφορετικά, εχθρικά κι έπρεπε να ξέρουν να προστατεύουν τον εαυτό τους.. Κι ήμουν χαρούμενη που τα πράγματα είναι καλύτερα στη χώρα τους, γιατί οι μανάδες του και τα αδέλφια τους ζούσαν ακόμα.. </strong></span><br /><strong><span style="color:#993399;"></span></strong><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Πλέον είναι ξαδελφός μου, δε τον ξέρω καλά, γιατί δε μιλάει για τη χώρα του, για το παρελθόν του, φοβάται μην το δούμε σαν ξένο, αλλά εγώ ποτέ δεν τον είδα έτσι..γιατί στα μάτια του υπάρχει μια σκιά. Είναι ξανθός με άσπρο δέρμα, και τα μάτια του δυο μάυρα κουμπιά που γυαλίζουν τόσο πολύ, που νομίζεις ότι όλο του το είναι έχει συγκεντρωθεί σε αυτά και προσπαθεί να βγει έξω..Μου έκανε εντύπωση και μου κάνει ακόμα, ένα τόσο ευγενικό άτομο..δε μπορεί να έχει σκοτώσει κάποτε στα 19 του.. Αλλά ο θάνατος που έχει δει έχει η γίνει η σκιά του, έχει γίνει το απόμακρο βλέμμα του..</strong></span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Σήμερα άκουσα , ότι έκαναν εισβολή, ότι πέθανε ένα ζευγάρι και τραυματίστηκαν τα 4 παιδιά τους την ώρα που ήταν στο αυτοκίνητό τους και προσπαθούσαν να διαφύγουν..ότι η Αμερική στέλνει όπλα στο Ισραήλ να συνεχίσει την κτηνωδία, ότι κατέστρεψαν 55 γέφυρες, όλα τα αεροδρόμια, το σταθμό παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, διοχέτευσης νερού, κεραιές τηλεπικοινωνίων ακόμα και τα νοσοκομεία τους..Έλεος!Έλεος!Δεν υπάρχει έλεος?!Γιατί τα έχουν βάλει με τους άμαχους..πού θα σταματήσει?Όταν δε θα χουν να φάνε,να πιουν,να μαγειρέψουν και παραδώσουν τη χώρα τους? Αυτό δεν ήθελαν πάντα οι Εβραίοι, να επεκταθούν? Και δε μιλάω για το σύνολό τους, γιατί έχω γνωρίσει και Ισραηλινούς και είναι άνθρωποι σαν κι εμάς..Απλά στα μάτια τους δεν υπάρχει η γυαλάδα, αλλά συναντάς πιο συχνά τη ψυχρή λογική του συμφέροντος.. </strong></span><br /><strong><span style="color:#993399;"></span></strong><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Δεν τα βάζω με τους Ισραηλι</strong></span><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>νούς, τα βάζω με όλον τον κόσμο-και με μένα- που μένουν αμέτοχοι στη μέγιστη κτηνωδία των εποχών, αυτό που περίμεναν τόσες δεκαετίες οι Ισραηλινοί να συμβεί, συνέβει, η αφορμή.. και όλες οι χώρες παίρνουν μέτρα κατά την "τρομοκρατία" -λέξη καραμέλα που γλυκαίνει τις πράξεις μας- ή μένουν αμέτοχες?Γιατί?Γιατί κοιτούν την πάρτυ τους, γιατί όλοι κοιτάμε την πάρτυ μας..Και κάποιοι στέλνουν ένα απελπισμένο μήνυμα από το διαδίκτυο, ένα τεράστιο <span style="color:#cc0000;">ΓΙΑΤΙ</span> σε όλες τις χώρες.. Νιώθω τόσο ψυχρή είναι η παγωμάρα που επικρατεί, που κανείς δε το συζητάει, που όλοι κάνουμε τις πάπιες...<span style="color:#cc0000;">Σκατά στον ΟΗΕ</span>!Τι σκατά κάνει? Δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης καμίας οργάνωσης αν δε μπορούν να σταματήσουν τις κτηνωδίες των ανθρώπων..</strong></span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Άκουσα τώρα στο ραδιόφωνο ότι η Εκκλησία στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια στο Λίβανο..διαφημιστικό σποτάκι του στυλ "Κοιτάξτε τι καλοί που είμαστε..αμέσως τους σκεφτήκαμε".. Σκατά και στην Αλληλεγγύη γιατί δεν υπάρχει τρόπος να το σταματήσουν κι αμφιβάλλω αν υπάρχει τρόπος να φτάσει η βοήθεια στα σωστά χέρια στο σωστό χρόνο..Όλοι προσπαθούμε να δειχθούμε ακόμα και στη βοήθεια που δίνουμε!</strong></span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Λοιπόν για όλα αυτά θέλω να γίνει κάτι..ας αρχίσει απλά με πορείες, με διαδηλώσεις, να επεκταθεί παντού σε όλες τις χώρες στενός κορσές να πάρουν άλλη θέση..Ας γίνει ακραίο, ας μαζευτούμε 10.000- 100.000-1.000.000 άνθρωποι να πάμε στο Λίβανο και να μπουμε μπροστά στα τανκς, γίνεται? Όλα γίνονται αν υπάρχει διάθεση για βοήθεια..αλλά πόσοι διαθέτουν?</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong><span style="color:#cc0000;">Θέλω να δράσω</span> κάπως..αλλά πώς?Γιατί αύριο μπορεί να είναι η χώρα μας, γιατί αύριο ίσως να μη μπορώ να χαμογελάω..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Βρέθηκαν 600.000.000 να πουν ότι θα πηδήξουν μια συγκεκριμένη ημερομηνία μια συγκεκριμένη ώρα, για να κουνηθεί και καλά απειροελάχιστα ο πλανήτης.. Δε μπορεί να βρεθεί το 1/6000 από αυτούς να συμφωνήσει να κάνει κάτι υπερβολικά δραστικό αλλά για έναν αληθινό σκοπό, για να σώσει ανθρώπους, για να σταματήσει το μίσος, η μισαλλαδοξία, για να δείξει σε όλους τους "μεγάλους" τι σημαίνει ανθρωπιά?<span style="color:#000099;">Ανθρωπιά</span>, <span style="color:#006600;">ειρήνη </span>που έχει ξεχαστεί η αξία της, που εγώ τη θεωρώ δεδόμενη, γιατί δεν έζησα καμιά αντιπαλότητα, καμιά διαμάχη</strong></span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Αλλιώς δωστε μου <span style="color:#ff0000;">ιδέες</span>..Πώς μπορεί να σταματήσει..μυαλά έχουμε, διάθεση έχουμε, ας τα βάλουμε κάτω..</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115357696654597838?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1153442637938674642006-07-21T02:38:00.000+03:002006-07-21T03:49:23.646+03:00<span style="font-family:arial;"><strong><span style="color:#663366;">Τα φαντάσματα κοιμούνται?Και πότε ξυπνούν? Όταν τα καλέσεις ή όποτε αποφασίσουν να σε φοβίσουν?</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">Τα φαντάσματα υπάρχουν..είναι διάφανη, αέρινα, σκιερά και μερικές φορές ζωντανά. Σε πνίγουν στον ύπνο σου και ξυπνάς λαχανιασμένος.. Κι όταν τα κοιμήσεις με νανουρίσματα, σαν τα μωρά κι αυτά, δε διαρκεί ο ύπνος τους.. και σε κυνηγούν παντού. Ειδικά τα βράδυα που σε βρίσκουν πιο ευάλωτο, χτυπούν σε βάθος και ριμάζουν ένα ένα από τα κομμάτια σου, που τόσο καιρό έχτιζες.. Και είναι φορές, που διαρκούν πολύ, και δεν πιστεύεις πια σε φαντάσματα και γελάς με τον παλιό σου εαυτό. Έχεις μεγαλώσει για παιδικά παραμύθια, για ιστορίες φόβου και αγάπης, όλα είναι τώρα σωστά!Όχι πριν..Τα έδιωξες ή έφυγαν, δεν έχει σημασία, κι όταν σε επισκεφτούν και πάλι θα γελάσεις ανόητα!"Τα φαντάσματα δεν υπάρχουν!Δεν είμαι πια παιδί!"</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">Και ποιος δε θέλει να ξαναγίνει παιδί? Αλλά αυτή τη φορά χωρίς το φόβο τη νύχτα, και όταν θα ξαπλώνει να παίζει με τα φαντάσματα κυνηγητό/κρυφτό/τυφλόμυγα.. να τα αγαπάει και να τον αγαπούν. Έτσι μόνο τα διώχνεις από τους εφιάλτες σου ...ή μηπως απλά τα ξυπνάς?</span></strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115344263793867464?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1153180939310389782006-07-18T01:24:00.000+03:002006-07-18T03:02:19.653+03:00<strong><span style="color:#663366;">Μαύρο σύννεφο σε μια σουρεάλ ημέρα..Κάποιος μου κλεψε το χαμόγελο..Κυνηγήστε τον.Φερτε το πίσω. Μια σκια νομίζω ότι ήταν.Σκιά του παρελθόντος.Σκιά που σκιάζει μέσα μου..</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">Σήμερα άκουσα τραγούδια ξεχασμένα-γράφω για να θυμάμαι. Τραγούδι που άκουγα στο δημοτικό και με είχε μαγέψει η μελωδία και πάντα νόμιζα ότι ήταν ρομαντικό , σήμερα άκουσα τα λόγια του μετά από τόσα χρόνια..και απέκτησε ακόμα μεγαλύτερο νόημα</span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Artist: </span></strong><a href="http://www.lyrics007.com/Phil%20Collins%20Lyrics.html"><strong><span style="color:#cc33cc;">Phil Collins </span></strong></a><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Song: Another Day In Paradise </span></strong><br /><u></u><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">She calls out to the man on the street</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"> "Sir, can you help me? </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">It's cold and I've nowhere to sleep,</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"> Is there somewhere you can tell me?"</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"> He walks on, doesn't look back</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"> He pretends he can't hear her </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Starts to whistle as he crosses the street </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Seems embarrassed to be there</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"> Oh think twice, it's another day for You and me in paradise </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Oh think twice, it's just another day for you, You and me in paradise </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">She calls out to the man on the street </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">He can see she's been crying</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"> She's got blisters on the soles of her feet </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Can't walk but she's trying </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Oh think twice... Oh lord, is there nothing more anybody can do </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Oh lord, there must be something you can say </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">You can tell from the lines on her face </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">You can see that she's been there </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Probably been moved on from every place </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">'Cos she didn't fit in there </span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">Oh think twice... </span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#663366;">Σήμερα άκουσα πολλά.. </span></strong><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115318093931038978?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1153014236274763372006-07-16T03:29:00.000+03:002006-07-16T04:47:58.263+03:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#663366;"><strong>Μιλάμε, αλλά πόσο..τραγουδάμε, ζούμε, αγαπάμε αλλά πόσο? Σ αγαπώ αλλά πόσο?<br />Σκέφτομαι, κινούμαι, συζητάω, υπάρχω αλλά για πόσο? Σ αγαπάω νομίζω ή είναι αλήθεια..<br />Τρυπιέμαι, ρουφάω μνήμες, μυρωδιές, λέξεις, εικόνες αλλά πόσες? κι όλα γυρίζουν γύρω σου ή ακόμα αγαπάω..<br />Τραβάω, διασκεδάζω,... πιο πέρα, θολούρα και υπάρχεις τι άλλο θες?Σ αγαπάω..<br />Ρώταω, τι θα πει, τι θα γίνει, τι περιμένω...μπορείς..<br />Δεν υπάρχει, δε ζω, λείπει, σκέφτεσαι, κάτι, όλα, εσύ, αγαπάω, σκέψου, μέχρι, πότε, φοβάμαι, γιατί, κι όμως ..<br />Τρέλα ίσως, κάποτε σταματήσει, αλλά θα έχει ζήσει, θα φωτίσει, στο σκοτάδι εσύ, μόνο εσύ μέχρι τώρα, αλήθεια..<br />Τι κι αν..αλλά..Σ αγαπάω, με λυτρώνει, αναπνέω ακόμα..<br />ΝΑ το φωνάξω, δε μπορώ..Αγάπη είναι..<br />Αύριο πάλι!</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115301423627476337?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1152744960989602642006-07-13T01:28:00.000+03:002006-07-13T02:13:28.743+03:00<span style="font-family:georgia;color:#663366;">Μια βαλίτσα ανοιγμένη στο πάτωμα του δωματίου, μερικά ρούχα τραβηγμένα έξω, όλα τα υπόλοιπα ακόμα καταχωνιασμένα , περιμένουν μία από τις επόμενες μέρες να αεριστούν, όταν η ιδιοκτήτρια ή κρίνει ότι η ενδυματολογική της προτίμηση περιλαμβάνει κάποια από αυτά ή όταν συγκεντρώσει δυνάμεις, θάρρος και πολύ κουράγιο να συμμαζέψει τα υπόλοιπα, καθώς οι μέρες της ΕΓ (Επέλασης Γονέων) πλησιάζουν και δεν έχει ανάγκη τη μουρμούρα και γι αυτό.. Δίπλα στη βαλίτσα μια σακούλα που περιέχει τα παπούτσια και τις σαγιονάρες, που είχε πρόθεση να πάρει στο ταξίδι της, αλλά πάνω στη βιασύνη του τελευταίου λεπτού και λόγω έλλειψης φωτός (ηλεκτρικού-είχε καεί η λάμπα- και φυσικού-ήταν βράδυ) τα άφησε να κείτονται κι αυτά στο πάτωμα, θυμίζοντας της πόσο απρόσεχτη μπορεί να γίνει, αλλά και πόσο <strong>μη</strong> απαραίτητα τελικά της είναι, όπως και πολλά άλλα που είχε πάρει μαζί της , αφού μια χαρά τη βόλεψε και το σανδαλάκι για 2 μέρες..Παραδίπλα άλλη μια σακούλα με τα αντικείμενα του μπάνιου, αυτή όμως άδειασε σχεδόν αμέσως...τα χρειάστηκε σχεδόν άμεσα με την επιστροφή της, μόνο που έχει πασαλειφθεί λίγο με μια κρέμα σώματος και μυρίζει ακόμα ωραία, πράσινο τσάι.. Το μαγιό φούξια εξέχει από τη βαλίτσα για να της τραβάει την προσοχή, σα σημαία θάλασσας ή γεύση καλοκαιρινών διακοπών. Πιο κάτω δίπλα στο κρεβάτι της (ημίδιπλο φετινό απόκτημα με ανατομικό στρωματάκι για τους πόνους της πλάτης- άρχισαν φαίνεται τα αρθριτικά..) ένα σωρό από χαρτιά, διαχρονική αξία, από όσο θυμάται τον εαυτό της.. Στην αρχή ήταν βιβλία σχολείου, μετά σημειώσεις και ασκήσεις μαθηματικών και φυσικής , μετά πάλι βιβλία αλλά της Σχολής και άντε πάλι σημειώσεις- αυτή τη φορά όχι δικές της, αλλά άλλων που παρακολουθούσαν- και ασκήσεις και δώς του ξενύχτια... με τα χαρτιά να πετάγονται από το κρεβάτι στο πάτωμα απαξιωτικά, το τελευταίο λεπτό πριν τον ύπνο παραδίδοντας τη θέση τους στο ταλαιπωρημένο της κορμί..ενίοτε μερικά χαρτιά έμεναν και δίπλα ή πάνω της να της κρατούν συντροφιά. Τώρα τελευταία όμως τα χαρτιά έχουν αντικατασταθεί από διάφορες περίεργες εκτυπώσεις, περιέχουν ποικίλλη ύλη, ιστορίες, αναλύσεις, συγγράματα, συζητήσεις, προσωπικές εξομολογήσεις και συγκεντρώνουν διάφορες ζωές και ιδέες ανθρώπων μέσα στον ίδιο σωρό.. Χαρτιά που περιέχουν ημερολόγια και της θυμίζουν πόσο μοιάζουμε τελικά αλλά και πόσο διαφορετικοί είμαστε. Αυτή είναι η συντροφιά της αυτές τις ώρες πια, αλλά τώρα δε τα ρίχνει αλλά τα τοποθετεί το ένα πάνω στο άλλο..</span><br /><span style="color:#663366;">Αλλά πάντα έρχεται η γλυκιά ώρα του ύπνου τη στιγμή που κλείνουν τα βλέφαρα και παραδίδεται στα ταξίδια των ονείρων της και θα θελε να κρατούσε μια φορά για να δεις το τέλος..</span><br /><span style="color:#663366;">Καληνύχτα σας</span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115274496098960264?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1152653940461910002006-07-11T23:49:00.000+03:002006-07-12T00:40:44.020+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/????????????(38).0.jpg"><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2838%29.0.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong><br />Το σκ ήρθε κι έσβησε..Το ταξίδι μου θα είναι από εκείνα τα αλησμόνητα, οι φωτογραφίες ήταν περιττές, αφού τα αποτύπωσα όλα στο φιλμ της μνήμης μου . Το έζησα σαν παρόν δεν ήθελα να το σκέφτομαι σαν παρελθόν, και οι φωτογραφίες θυμίζουν λίγο από παρελθόν. Η αλήθεια είναι ότι δε μπορώ να περιγράψω το νησί γιατί πλημμυρίζω από συναισθήματα και το μόνο που μένει σαν απόηχος όταν οι εικόνες σβήνουν είναι η αγάπη.</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Νομίζω ότι συγκρίνεται με το πρώτο μας καλοκαίρι στην Ιεράπετρα..Ή μάλλον δε συγκρίνεται γιατί καθένα ταξίδι μας είναι μοναδικό, γιατί έχει περάσει τόσος καιρός και όμως με κάνεις και νιώθω ...</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Ήθελα να μπορούσα να σταματήσω το χρόνο σε μια στιγμή και να κρατούσε για πάντα, ήθελα να μπορώ να χωρέσω σε λέξεις όσα με κάνεις και είμαι μαζί σου..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Ρόδο με την Παλιά Πόλη και το κάστρο σου,Λίνδο με τα σοκάκια σου και τη θέα σου, Φαληράκι με την τρέλα σου, Πρασονήσι με τον άνεμο σου και την παραλία σου,Μαριτσά με την γραφικότητά σου και τους μεζέδες σου, παραλία που μας πήρες στην αγκαλιά του Μορφέα, μεθυσμένο ζευγάρι Άγγλων που σας οδηγήσαμε στο ξενοδοχείο σας, Ηλιόπουλε με το γέλιο σου,μπάρμαν με τα σφηνάκια σου,φαντάροι απανταχού παρόντες και Λούλα (το αμαξάκι μας) σας ευχαριστώ αλλά πιο πολύ ευχαριστώ εσένα..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>πσ κι όμως τίποτα δεν το περιγράφει</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115265394046191000?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1152056438992957942006-07-05T00:06:00.000+03:002006-07-05T03:00:25.216+03:00<span style="font-family:georgia;color:#663366;">Ως ερέθισμα είχα όλες τις συζητήσεις και Posts που έγιναν από Λίτσα,dcd,sourfou,Mboy,Tboy,marialena και ως αφορμή το κείμενο του</span><a href="http://ecclessias.blogspot.com/2006/07/2.html" target="_blank"><span style="font-family:georgia;color:#663366;"> roidi </span></a><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#663366;">..Προσπάθησα να ανασύρω τις δικές μου μνήμες από το θέμα πίστη, που αν και περίπλοκο τελικά ήταν τόσο απλό και ομαλά εξελίχθηκε χωρίς να κλωνιστούν τα θεμέλιά μου..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου τις χριστιανικές γιορτές κλασσικά τις τιμούσαμε και τηρούσαμε όλα τα εθιμοτυπικά.Μας παρότρυναν, οσο ήμαστε μικρά, να στολίσουμε τον επιτάφιο, να ρίξουμε ροδοπέταλα κι άλλα χαζά πραγματάκια τα οποία σε έκαναν να νιώθεις περήφανη που συνέβαλλες με τον τρόπο σου στη διαδικασία αλλά και που εν μέρει έκανες κάτι "καλό" , σκεφτόμενη το Χριστό,κτλ.. Όταν ήμουν 8 ή 9 χρονών, αδυνατώ να θυμηθώ, η μητέρα μου με πήρε ένα Σάββατο και με πήγε στην εκκλησία, όπου ήταν μαζεμένα πολλά παιδιά-ή μάλλον μόνο κορίτσια- σχηματίζοντας γκρουπάκια ανάλογα τις ηλικίες. Ένιωθα μια κάποια αμηχανία και ντροπή, όπως κάθε φορά που μπαίνεις σε μια καινούργια ομάδα..Αλλά μια άλλη περίεργη αίσθηση μου έχει αφήσει αυτή η πρώτη επαφή, μια μικρή αντίδραση ίσως, μιας και θα πρεπε να ξυπνάω απο πρωί και το Σάββατο ή ίσως είχα νιώσει κάτι να με πλακώνει..ίσως ο τεράστιος τρούλος που βρισκόταν από πάνω, η αχανής έκταση της εκκλησίας ή τα παγωμένα παιδάκια γύρω μου..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Το δημοτικό πέρασε γρήγορα,με ιστοριούλες/παραμυθάκια/παραβολές, με θρησκευτικά τραγουδάκια, όπως τα Χριστιανόπουλα και άλλα που φυσικά αδυνατώ να ανασύρω από τη μνήμη μου..Η αλήθεια είναι ότι είχα αρχίσει να νιώθω δέος και κατάνυξη, το Πάσχα το ζούσα, τα Χριστούγεννα λιγότερο, αλλά πάλι χαιρόμουν, προσπαθούσα να ακούσω τα ευαγγέλια για να καταλάβω και να μπω στη θέση και στο πετσί του "Ιησού που θυσιάστηκε για εμάς".. </span><br /><span style="color:#663366;">Αλλά αργότερα κάτι δε μου κόλλαγε σε όλα αυτά, οι διαφορετικές ερμηνείες ίσως, οι διαφορετικοί κανόνες που άκουγα κατά καιρούς..</span><br /><span style="color:#663366;">Μέχρι τότε πάντως ήταν η παρηγοριά μου εν μέρει, κάθε βράδυ προσευχή πριν τον ύπνο...ΚΑΘΕ βράδυ. Στην αρχή μια απλή, τυπική προσευχή, που με είχαν μάθει να παπαγαλίζω, που εξελίχθηκε σε ένα σύντομο ευχολόγιο και μια πιο σύντομη προσευχή.. Μια παναγίτσα δεμένη πανω από το προσκέφαλό μου και ένα χάλκινο δισκάκι με απεικονισμένη την Παναγίτσα με το γιόκα της, φερμένο από την Πόλη, καρφωμένο στον τοίχο πάνω από το κεφάλι κι αυτό (τότε δεν ήξεραν από σεισμούς ??)..Και μετά την προσευχή δως του διπλά φιλιά, ένα στη μικρή εικονίτσα κι ένα στη μεγάλη.. Στην αρχή υπό την παρακολούθηση της μάνας κι ύστερα μόνη μου. </span><br /><span style="color:#663366;">Το κατηχητικό στην αρχή του Γυμνασίου εξελίχτηκε, έγινε πιο διασκεδαστικό, πιο κοινωνικό, πιο διαδραστικό, πιο ανθρώπινο..Τραγούδια υπήρχαν και πάλι, αλλά αυτή τη φορά είχε και άλλα με ωραίες μελωδίες, και εκεί μπορούσα να τραγουδήσω με όλη μου τη δύναμη χωρίς να σκέφτομαι ότι δεν έχω καλή φωνή και χωρίς να χρειαστεί να περάσω από κριτική επιτροπή για να μπω σε κάποια χορωδία, ώστε να έχω "επισήμως " την άδεια να μάθω να τραγουδάω σωστά.. Υπήρχαν όμως και άλλα, παιχνίδια, δωράκια, εκδρομές και φυσικά ιστορίες αγίων..Οι κοπέλες αυτές ήταν πραγματικά παιδαγωγοί, ήξεραν να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον ενός παιδιού, και θυμάμαι ακόμα τα ονόματα τους, Νάνσυ και Ηρώ..περίεργο αλλά είχα την εντύπωση ότι δε ξεχώριζαν καμία από εμάς. Σε μια από τις εκδρομές άκουσα τα κορίτσια της ηλικίας μου να ξελαρυγγιάζονται με τα τραγούδια του Ρουβά "θα σου κάνω μακαρόνια για να φας","αίμα,δάκρυα κι ιδρώτας" στην αρχή μου φάνηκε αστείο, αλλά πώς είναι δυνατό να μην τα είχα ξανακούσει.. Κι άκουσα και τη Τζαμάικα, που με μάγεψε και το μάθα από την πρώτη φορά που το άκουσα-σπάνιο για μένα..</span><br /></span><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#663366;">"Κάθε πρωί που κίναγα να πάω στη δουλειά φεύγανε σαν πουλιά τα ψαροκάϊκα κάθε πρωί σκαρώναμε μαζί με το Μηνά ταξίδια μακρυνά ως τη Τζαμάικα<br />Κι αρμενίζαμε στα πέλαγα αγάπη μου παλιά<br />Κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμενάκι στα καπηλιά σ' έπινα κοριτσάκι σαν το κρασάκι γουλιά γουλιά"</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Κι ήταν ευχάριστη ανάμνηση για μένα, άνηκα σε μια ομάδα και μ άρεσε- κάτι σαν προσκόπους, δηλαδή ,αλλά αντί να μαθαίνουμε να δένουμε κόμπους, μας λέγανε για κάτι τύπους που είχαν "μαρτυρήσει" για την πίστη τους.. Και αναρωτιόμουν αν θα το έκανα ποτέ, αστραπιαία σκέψη κι έφευγε.. Φυσικά τα αγόρια δεν πρέπει να διασκεδάζανε ,όλα, τόσο, μιας και αρκετές τάξεις είχαν κάτι παπάδες για κατήχηση.. Αλλά δε ξέρω και πολλά μιας και τον αδελφό μου δεν τον είχαν στείλει, άλλο παράδοξο κι αυτό και μόλις τώρα το συνειδητοποίησα!</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Στην τρίτη Γυμνασίου πέρασα στην άλλη τάξη, εκεί με περίμενε μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα..Μια 70 χρονών κυρία έκανε μάθημα σε μεγαλο-κοπέλες, που σε ένα μεγάλο ποσοστό τους φορούσαν μακριές ή έστω σεμνές φούστες, το κλίμα ήταν αφόρητα σοβαρό-βαρετό- πάλι καλά τώρα που το σκέφτομαι. Οι συζητήσεις, που κατέληγαν να γίνονται μονόλογος, περιστρέφονταν συνεχώς γύρω από ένα θέμα και τις προεκτάσεις του "ο Θεός που μας αγαπάει όλους"..Δεν πρέπει να ξαναπάτησα..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό που με ώθησε να εγκαταλείψω, ήταν η οργή της έφηβης, ήταν το μυαλό που έμπαινε σε λειτουργία, ήταν τα κενά στην ιστορία της δημιουργίας, ήταν τα μαθηματικά και οι επιστήμες, που με κατέκτησαν και ζητούσαν απόδειξη για κάθετι απτό και μη, ήταν που απαιχθανόμουν το άγιασμα+ευχέλαιο και όλο το ψυχαναγκασμό και ήταν το πρώτο σκίρτημα και η πρώτη φορά που αποφάσιζα και ενεργούσα για μένα χωρίς προσευχή-ευχή.. Σιγά σιγά , με αργά βήματα, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι κάθε επιτυχία μου και σωστή απόφασή μου μέχρι τότε, την απέδιδα στη βοήθεια του Θεού, και τη ζητούσα όταν συναντούσα τα σκούρα...Τελευταία φορά ,που τη ζήτησα ήταν στο Λύκειο... αυθόρμητα μια σκέψη, που είχε συνηθίσει να αναδύεται στις δύσκολες στιγμές , πέρασε ακαριαία αλλά αμέσως σβήστηκε συνειδητά.. </span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Και από τότε διάφορες σκέψεις έχουν γεννηθεί και πεθάνει μέσα στους λαβύρινθους του μυαλού και της συνείδησης κι όποια μου φαίνεται πιο λογική την υιοθετώ μέχρι να βρω την επόμενη..Το θέμα της πίστης μου εξελίχθηκε στην αναζήτηση της πρώτης ενέργειας που έδωσε την κινητήριο δύναμη, αλλά έπαψε να είναι απλά ένας Θεός, έγινε απλά μια "ενέργεια" που δεν αποφασίζει, ούτε επιβλέπει, ούτε μαλώνει, ούτε τον βρίσκουμε μετά θάνατο, ο θάνατος για μένα είναι απλός..μαύρο, κενό και σκουλήκια..δεν υπάρχει τίποτα, αυτή είναι η δική μου πίστη αν πάλι υπάρχει κάτι θα εκπλαγώ ευχάριστα.. Η ενέργεια! Αυτό μόνο με έχει προβληματίσει, άλλες φορές την απορρίπτω ακόμα κι αυτή, όλο και κάποια εξήγηση θα βρεθεί, απλά το μυαλό ακόμα είναι μικρό, όπως ήταν αυτών, πριν ακούσουν κι αποδεχθούν το Γαλιλαίο ή το Νεύτωνα ή τον Αινστάιν .. Περιμένω να μάθω περισσότερα και πάντα θα είμαι ανοιχτή σε νέες απόψεις.. Δε θυμάμαι την ακριβή στιγμή που σταμάτησα να Πιστεύω, ίσως όταν σταμάτησα να εναποθέτω τις ελπίδες μου σε κάτι ανώτερο από μένα, γιατί έτυχε να ερωτευτώ και να παραστρατήσω, αλλά στα δικά μου μάτια ήμουν στο <strong>πιο σωστό</strong> ,από ποτέ, δρόμο.</span><br /><span style="color:#663366;">Και όταν πέθανε η γιαγιά μου , δε στεναχωρήθηκα το ομολογώ, για αυτή, αλλά για τη μητέρα μου και άναψα ίσως το τελευταίο πραγματικό κερί, επειδή αυτή Πίστευε..</span><br /><span style="color:#663366;">Αλλά μερικούς μήνες αργότερα είδα ένα όνειρο, και ήμουν στο κρεβάτι μου στο δικό της σπίτι με σβηστά παντού τα φώτα.. Είδα ότι μου χτυπούσαν το κουδούνι και πάω στο θυροτηλέφωνο να ρωτήσω..</span><br /><span style="color:#663366;">''Ποιός είναι?"</span><br /><span style="color:#663366;">"Εγώ είμαι", η χαρακτηριστική φωνή της γιαγιάς με έκανε να τρομάξω και ν αναπηδήσω ως το ταβάνι</span><br /><span style="color:#663366;">"?!!?!!"</span><br /><span style="color:#663366;">με τρεμουλιασμένη φωνή συνέχισε "Ήθελα να σου πω, ότι ο Χριστός......δεν είναι όπως τον φανταζόμαστε!!!" φρίκαρα και ξύπνησα χεσμένη στο φόβο δε μπορούσα να κουνήσω, φοβόμουν ότι βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο, παράλογος φόβος αλλά χρειάστηκαν 1-2 ώρες να ηρεμήσω.</span><br /><span style="color:#663366;">Και μια που λέω για όνειρα μετά από πολύ καιρό είχα δει και τον παππού ήρεμο, γαλήνιο και πράο με μαγκούρα να συναντιόμαστε σε ένα τρένο και να είμαι χαρούμενη που τον βλέπω , του μιλάω και σε μια στάση με δυσκολία σηκώνεται να κατέβει, να πάει στο καφενείο και σκέφτομαι να τον βοηθήσω και να τον ακολουθήσω..Εκείνη την ώρα σφυρίζει η πόρτα και μου λέει "Μην κατεβαίνεις μαζί μου.Εσύ θα κατέβεις σε άλλη στάση".. Αλλά ξύπνησα ήρεμη</span> </span><br /><span style="font-family:georgia;"><br /><span style="color:#663366;"><strong>Είναι μάλλον η αίσθηση που μας έχουν αφήσει οι άνθρωποι όσο είναι εν ζωή..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Η πίστη είναι περίπλοκη πάντως, αφορά το άτομο και οι παράγοντες είναι πολλοί όσοι και οι τρόποι αντίληψης της ,πχ ένας άνθρωπος, μεγαλωμένος στην ίδια οικογένεια, με το ίδιο "πρακτικό" μυαλό και χωρίς κατήχηση και καταλήγει να είναι πιο πιστός.. Την Παρασκευή μου επιτέθηκε φραστικά μια κοπέλα στο θέμα της πίστης, από τις ελάχιστες φορές που ανοίγω αυτό το θέμα, μιας και είναι πολύ προσωπικό, λέγοντας μου ότι "θεωρεί κακούς-ή κάτι τέτοιο- τους ανθρώπους που πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους"-αυθαίρετο συμπέρασμα.</span><br /><span style="color:#663366;">Φυσικά δεν μου έδωσε την ευκαιρία για μια φυσιολογική συζήτηση ή να της εξηγήσω, έτρεμε από τον εκνευρισμό της..</span><br /><span style="color:#663366;"></span><br /><span style="color:#663366;">Όπως και να χει..όσο εναπέθετα τους φόβους μου,την άγνοια μου και τις δυσκολίες μου στο Θεό, υπήρχε η πίστη ότι θα βοηθούσε, τώρα πλέον μου ακούγεται αστείο , τώρα πιστεύω ότι μπορώ να σταθώ όρθια και μετά από καταιγίδα, ότι θα μάθω να εξηγώ τους φόβους μου και θα εμπλουτίσω τις γνώσεις μου και ότι δε θα χρειάζομαι ένα κατασκεύασμα της ψυχής για να ακουμπάω.. Αλλά επειδή η ζωή είναι μεγάλη και πάντα θα υπάρχουν ανατροπές καλύτερα να πιστέψω προσωρινά ότι δε θα ξαναπιστέψω..:p</span><br /><br /></span><span style="font-family:georgia;"></span><span style="font-family:georgia;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115205643899295794?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1151971748612134042006-07-04T01:22:00.000+03:002006-07-04T03:16:58.140+03:00<span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>40 Βαθμούς και άνω, καύσωνας, τα κορμιά μας να λιώνουν σα το βούτυρο στο τηγάνι, ο ήλιος αδίστακτος να μας χτυπάει με τις ολο-καυτές του ακτίνες και ήταν μόλις 9.30 το πρωί..Να ψάχνεις ένα κομμάτι σκιάς να ξαποστάσεις, να παρακαλάς για ένα αεράκι να σε δροσίσει, να εύχεσαι να ξεκινήσει το πλοίο να φτάσεις στη γη της επαγγελίας, να βουτήξεις στη θάλασσα και να εξατμιστείς.. Το μόλις 40 χρονων φέρρυ ξεκινά, τρέμει ολόκληρο, από το βάρος, ίσως, τόσων ναυτιλομένων, γέρνει από τη μια πλευρά σα να θέλει να αποφύγει κι αυτό τις ακτίνες του ήλιου, και σχίζει τα νερά με ρυθμούς πιο αργούς κι απο ψαροκάικο. Καμία αντίσταση αέρα, η σημαία ακίνητη,σα να έχει υποκύψει κι αυτή στον κάυσωνα..Μερικοί γυρίζουν γύρω-γύρω προκειμένου να ανακαλύψουν το πιο δροσερό σημείο..μάταια. Περνάς ανάμεσα σε τόσα τεντωμένα κορμιά και διακρίνεις τόσα ιδρωμένα πρόσωπα και η μόνη κοινή φράση που κρέμεται στα χείλη τους είναι "Αφόρητη ζέστη..!" και γίνονται τότε ένας άνθρωπος..διψασμένος που ζηταει λίγο παρηγοριά. </strong></span><br /><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Και πάνω στο "παγωμένο" κατάστρωμα, το μόνο που κινείται είναι 2 παιδάκια, όχι απλά κινούνται τρέχουν, χοροπηδάνε, στριφογυρίζουν γύρω από ένα στύλο, κυνηγιούνται και δώσ' του πάλι από την αρχή υπό το άγρυπνο πάντα βλέμμα των γονέων..Αλήθεια, πού πήγε η δική μας παιδική ζωντάνια; Τα χάζεψα αρκετή ώρα, κάθισα στην κουπαστή κι αναρωτιόμουν πόση ώρα μπορούν να κάνουν το ίδιο πράγμα, πόσο εύκολα είναι ευτυχισμένα, πόσο οι γονείς αγχώνονται ενώ τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται το λόγο... Γύρισα από την άλλη και κοίταξα τη θάλασσα, φτάναμε σε λίγο ατην Αίγινα, εδώ θα κατέβαινε ο πολύς ο κόσμος, ίσως να κλέβαμε λίγο σκιά μέχρι το Αγκίστρι.. Τόσο γαλήνια δεν πρέπει να την έχω ξαναδεί και τόσο γαλάζια,ενωμένη με τον ουρανό, σαν να ήταν ξημερώματα αλλά κόντευε 11.00..Αυτή η κουφόβραση προμηνύει καταιγίδα, καλά το έλεγαν, ίσως τελικά καλά έκαναν και δεν ακολούθησαν οι άλλοι..</strong></span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Ένα τράβηγμα νιώθω ξαφνικά στη φούστα, γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω μια φατσούλα να μου δείχνει κάτι..το κάτι στην αρχή ήταν "Το καλάβι" υποδεικνύοντας μια βάρκα..Η αδελφούλα του στην ερώτηση μου πόσο χρονών είσαι, σκούντηξε το μπαμπά της ρωτώντας "Μπαμπά πόσο χρονών είμαι..??!!!!" Ξαφνιάστηκε και εγώ χαμογέλασα..<br /></strong></span><br /><br /><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/????????????(105).jpg"><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%28105%29.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong> Ο μικρός συνέχισε να δείχνει, όμως..<br /></strong></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/????????????(104).jpg"><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%28104%29.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong> Ένα γλάρος,με παρατεταμένα πλήρως τα φτερά σε ευθεία πετούσε παράλληλα προς το καράβι.</strong></span></p><p><span style="color:#cc33cc;"><br /><span style="font-family:georgia;"><strong></strong></span></span></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/????????????(5).jpg"><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%285%29.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong><br />Μετά από λίγο απέκτησε συντροφιά και πέταξαν χαμηλά, κάνοντας επιδρομές στη θάλασσα..<br /></strong></span></p><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/????????????(107).jpg"><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%28107%29.jpg" border="0" /></strong></span></a></p><p><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Κι ένας σμήνος γλάρων ακολουθούσε τη γραμμή του πλοίου για να θυμίζει κάτι ζωντανό, κάτι ελεύθερο, κάτι από έναν ανύπαρκτο ουρανό, και έναν αόρατο άνεμο.</strong></span></p><p><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Και φτάσαμε και περπατήσαμε και αραδιάσαμε τα μπογαλάκια μας και βουτήξαμε στην όχι και τόσο δροσερή αλλά ωστόσο καθαρή θάλασσα, ανάμεσα σε ανθρώπους που φαινόταν να αγαπούν το σώμα τους και είχαν ξεχάσει την έννοια της ντροπής.. Φάγαμε, ήπιαμε, μια μέλισσα προτίμησε να αυτοκτονήσει πάνω στο πόδι μου, θυμίζοντάς μου τον πόνο που είχα νιώσει στα 10 μου, όταν μάζευα λεβάντα από τον κήπο μας στο νησί, για μια περαστική που "της άρεσε όπως μύριζε και είχε τόσο καιρό να δει λεβάντα" κι από τότε δε ξαναπλησίασα το θάμνο. Ένα μαύρο σύννεφο γρήγορα κάλυψε τα πάντα και τα ξέπλυνε κι εμείς βρήκαμε καταφύγιο..ξέσπασε σε κλάμματα ο ουρανός, το κρατούσε τόση ώρα μέσα του γι αυτό και είχε φουντώσει..από την οργή του. Και τα δάκρυα του κύλησαν και ήρθε η γαλήνη..Και περπατώντας προς την αποβάθρα, ακούω μια φωνή..'''Marir1 τι κάνεις εδώ?"..Γιάννη? Φίλος μου παιδικός από το δημοτικό είχα να τον δω 6 μήνες και μαζί του άλλοι 2 που έχουμε περάσει διακοπές και έχουμε μοιραστεί πλάκες μαζί.. Χάρηκα που είδα το Γιάννη, είναι από τους μόνους αναλλοίωτους, αυθεντικούς ανθρώπους, είναι ακόμα το παιδί που ήταν , το ίδιο αξιοαγάπητος σε όλους.. </strong></span></p><p><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Επιβιβαστήκαμε προσπαθώντας να μη χάσουμε το χέρι η μία της άλλης, άνοιξε η μπουκαπόρτα και ξεχύθηκε τρέχοντας ο κόσμος, κάποιος φώναξε "Γιούρρριιααα!!" και όλοι τρέχανε γελώντας, συνομοτώντας σε αυτό το ανέκδοτο.. Βρήκαμε μάλλον τις τελευταίες θέσεις, δίπλα από ένα ζευγάρι από κωφάλαλους .Η μάνα της κωφάλαλης κοπέλας, έπιασε τις θέσεις και παρακάλεσε την διπλανή να μην αφήσει κανέναν να κάτσει μιας και πήγαινε να φέρει ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, αλλά ο χαρακτηρισμός ήταν ατυχής στα δικά μου μάτια ήταν απόλυτα φυσιολογικοί.. </strong></span></p><p><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Επιστροφή, λοιπόν, άλλη μια φορά, τα μάτια μας συναντιούνται και διαβάζουμε τη κοινή μας σκέψη-ευχή -ο χρόνος να ήταν γεμάτος από ταξίδια χωρίς επιστροφές. Εκείνη την ώρα με σκουντάει "Κοίτα!"..έξω από παράθυρο , ο ήλιος έδυε χαρίζοντας την πιο όμορφη δύση που έχουμε αντικρύσει..βυθιζόταν και άφησε το κόκκινο, το ροζ και το μωβ να ζωγραφίσουν την παλέττα του ουρανού..<br /></strong></span></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/1600/????????????(23).jpg"><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4846/2907/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2823%29.jpg" border="0" /></strong></span></a></p><p align="right"><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>Le Fin - The end- Ende </strong></span></p><p><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>πσ1..Μετά κι από αυτή τη σύμπτωση με φίλο/γνωστό είπα φτάνει ως εδώ</strong></span></p><p><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>πσ2..Ας με συγχωρέσουν οι γονείς του μικρού για τη δημοσίευση της φωτο, αν ποτέ το δουν..</strong></span></p><p><span style="font-family:georgia;color:#cc33cc;"><strong>πσ3..Άλλη φορά ψηφιακή κάμερα με καλή ανάλυση, τέτοια στιγμιότυπα δεν πρέπει να μην αποτυπώνονται στο μέγιστο!</strong></span></p><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115197174861213404?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1151715463051314802006-07-01T03:53:00.000+03:002006-07-01T03:57:43.066+03:00<span style="color:#cc33cc;"><strong> Έχω ξεκινήσει να πίνω εν ώρα εργασίας..από τις 4 το απόγευμα μ ένα Breezer. Μετά βρήκα τα παιδιά και ήπια μια μπυρίτσα (μόνο δυστυχώς) μαζί τους μετά πήγα και βρήκα μια παρέα στο Θέατρο Πέτρας και ήπια άλλες 2 μπύρες και μετά πήγαμε για ούζα, που μάλλον ήπια 2-3 ποτηράκια ..χμ δηλαδή 10 ώρες συνεχόμενες κατανάλωσης αλκοολ.. καθόλου καλό..</strong></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong><br />Επίσης συνεχίστηκε η ισχυρή δόση Deja-vu αφού στο πρωτο μαγαζί η σερβιτόρα ήταν ΠΟΛΥ γνωστή φυσιογνωμία σε σημείο να ξέρω τις εκφράσεις τις..το ίδιο μου είπε κι αυτή..αλλά δεν καταφέραμε να βρούμε από που γνωριζόμαστε, αφού ανατρέξαμε εν συντομία τη ζωή μας-σπαστικό..<br />Με το που σκάμε μύτη στο Θέατρο Πέτρας βλέπω από μακρυά έναν από την παρέα της φίλης μου και λέω σε μία κοπέλα, αυτόν τον έχω ξαναδεί..Αυτή τη φορά όμως είπα να σιωπάσω-κοινώς να σκάσω- μιας και σε λίγο όλος ο κόσμος θα μου φαίνεται γνωστός, και θα με περάσουν για τρελή στο τέλος.. Και αφού καθόμαστε μου λέει ο ίδιος χωρίς να έχουμε μιλήσει<br />"Έσένα πρέπει να σε ξέρω κάτι μου θυμίζεις" ..Ε άι στο διάολο πια..<br />Τελικά δεν είμαι τρελή ή τουλάχιστον δεν είμαι η μόνη τρελή..Τουλάχιστον αυτός προσπάθησε να βρει το κοινό μας σημείο..ανακαλύψαμε ένα κοινό όνομα αλλά τίποτα παραπάνω, αφου χρειάστηκε πάλι ένα flash back..Μήπως να αναρτήσω τη ζωή μου αναλυτικά μπαας και θυμηθώ κι εγώ αυτούς τους ανθρώπους..Δε θέλω να ξεχνάω κι όμως έχω ξεχάσει.. Μια φρίκη μ έπιασε με τόσες συμπτώσεις τις 2 μέρες αυτές..θα δούμε τι μας επιφυλάσσει και το αύριο..</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115171546305131480?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1151627943644957922006-06-30T03:39:00.000+03:002006-06-30T03:39:03.646+03:00Καλημέρα..ας με ξυπνήσει κάποιος pls στις 8 παρακαλώ για να πάω 9 δουλειά (ποπο πάλι άγρια χαράματα) για να ρθω νωρίς να σας βρω και για να φύγω σχετικά νωρίς, γιατί ξέχασα ότι μια φίλη εκθέτει κάτι φωτογραφίες και της είχα είπα ότι θα πάω--> ακράδαντο στοιχείο αμνησίας ή επίσκεψης του Γερμανού Αλτς..<div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115162794364495792?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1151627390709948072006-06-30T03:01:00.000+03:002006-06-30T03:31:26.160+03:00<span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Πολύ deja-vu σήμερα βρε παιδιά..δε ξέρω λες να φταίνε τα άστρα, έχει καμια πανσέληνο, να θυμηθώ να διαβάσω το ζώδιο μου..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Έχω πάει για καφέ- που κατέληξε σε μπύρα- σε συνηθισμένο μέρος με συνηθισμένα άτομα, οι κουβέντες μας πρέπει να είχαν επαναληφθεί κατά το 70% αλλά μερικές φορές θέλεις να επαναλαμβάνεσαι. Φεύγω, κλασσικά προσφέρεται ευγενικά να με γυρίσει ο ένας αλλά ντρέπομαι και η άλλη νυστάζει επομένως ταξάκι (η πρώτη φορά θα ήταν?) </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Με το που σταματάω ένα και μπαίνω, τσουπ, κάτι μου θυμίζει λέω, λες να τον έχω ξαναπετύχει,αναρωτιέμαι.. Αμέσως του το πετάω, δε κωλώνω(έτσι γράφεται??πολλά ωμέγα μαζεύτηκαν) κιόλας</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>"Σε έχω ξαναπετύχει μάλλον.."</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>"Τι?! τα είχαμε και χωρίσαμε?"</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>"μπα δε θα σε θυμόμουν τότε.." :P</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>λολ ε μετά από αυτό ήμουν σίγουρη θυμήθηκα ακριβώς και το διάλογο που είχαμε κάνει την προηγούμενη φορά στο ταξί, πάνε 3-4 μήνες.. Και τον επανέλαβε άθελά του..Πολύ γελοίος τύπος αλλά πρέπει να το παραδεχτώ διασκεδαστικός. .Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν ταλέντο στο να σου φτιάχνουν τη διάθεση!Αλλά πολλή επανάληψη βρε παιδί μου , λες επειδή ειναι καλοκαίρι και τα κανάλια παίζουν επαναλήψεις να επηρεάστηκε ο κόσμος?</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Τουλάχιστον ξέχασε να βάλει το ρολόι να γράφει και βγήκα κερδισμένη..Το παζάρεψα και λίγο και παρόλο τη διπλή ταρίφα μόνο 2.5 ευρώ..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Άσε που και πριν 2 βδομάδες πέτυχα έναν άλλο ταξιτζη, που είχα όμως μια αίσθηση ότι τον έχω ξαναπετύχει..Είχε μια χαρακτηριστική μουστάκλα-και θυμόμουν οτι ενώ θύμιζε κρητικός πρέπει να ήταν από άλλου-Πελοπόννησο..Στο τέλος όταν έβγαινα τον ρώτησα διακριτικά και επιβεβαιώθηκε η αίσθηση που είχα!</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Και καταλήγω στο εξής ηλίθιο συμπέρασμα 1ον ή έχω πάαααρα πολύ καλή μνήμη- που αμέσως απορρίπτεται λόγω άλλων ακράδαντων στοιχείων, που καταδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο ή 2ον έχω σεληνιαστεί και πετυχαίνω γνωστούς παντού και όλοι μου θυμίζουν κάτι σαν θεωρία συνομωσίας ένα πράγμα ή 3ον έχω πληρώσει τα κερατιάτικά μου σε ταξί-που σημαίνει ότι έχω πάρει τόσα ταξί που θα είχα καλύψει τη διαδρομή Αθήνα-Πεκίνο δεκάδες φορές-προετοιμασία για τους ολυμπιακούς που αναμένονται ή αλλιώς παραδίδω την ολυμπιακή φλόγα και εκτελώ διαδρομές courrier-λαμπαδηδρόμου... Επομένως πόσα ταξί να υπάρχουν στην Αθήνα και πόσα από αυτά κάνουν διαδρομές στο κέντρο?!?! εμ φαίνεται τα έχω πάρει ΟΛΑ! και τώρα ξαναρχίζω από την αρχή.. Στο τέλος θα ανοίγω την πόρτα στο ταξί και θα λέω </strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>"Οπ Μιχαλάκη πάλι εσύ?Ξέρεις τώρα... τη συνηθισμένη διαδρομή"</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Αρχίζω να κιτρινι-άζομαι μου φαίνεται..Πάλι καλά αυτή την εβδομάδα παραλαμβάνει ο bro το νέο του απόκτημα- μια Α3 - που βέβαια θα κάνει το σκατό του παξιμάδι για να τη ξεπληρώσει αλλά έτσι είναι οι άντρες (ή ορισμένοι τουλάχιστον) περιορίζονται στο "φαίνεσθε", αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν πρέπει να γκρινιάζω ,γιατί προς στιγμή επωφελούμαι..το άλλο αμάξι μένει χωρίς διεκδικητή..αν και παλιό κάνει τη δουλειά του μια χαρά. Αν και πολύ φοβούμαι ότι θα ακουστεί μια καμπάνα σύντομα εκ των γονέων- αφού πήρε ο αδελφός σου αμάξι σκεφτόμαστε να πουλήσουμε το άλλο..ΧΑΧΑΧΑ και μόνο που το σκέφτομαι δακρύζω από τα γέλια που θα κάνω, γιατί θα ακουστούν πολλές καμπάνες, αλλά αυτές θα είναι δικές μου που θα χτυπάνε σαν τρελές..</strong></span><br /><span style="font-family:georgia;color:#993399;"><strong>Τεσπα μέχρι τότε θα θερίσω και πάλι τους δρόμους της Αθήνας, λέμε τώρα, αν και ακριβή η βενζίνη ρε γμτ.. Λες, αφου το κατέχω το σπορ και το έχω δει το έργο άπειρες φορές να διαδραματίζεται , να το βάψω κίτρινο , να βάλω έναν counter και μια ταμπελίτσα "Εδώ το καλό ταξί", να διαλέγω τις κούρσες μου και να βγάζω τα έξοδα μετακίνησης και κατιτίς παραπάνω για τη ψυχική οδύνη, γουάι νοτ? Αυτή είναι επιχειρηματικότητα όχι αστεία..:p</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115162739070994807?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1151572179288742382006-06-29T11:35:00.000+03:002006-06-29T12:09:39.290+03:00<span style="color:#663366;"><strong> Και το παράδοξο συνέβη.. Χθες βράδυ σκεφτόμουν τις ατέρμονες σιωπές και μόλις σήμερα το πρωί έσπασε μία..Μία σιωπή 2 χρόνων. Μοιραίο, τύχη, παράλογο, ένστικτο,προαίσθηση δε ξέρω πως να το ονομάσω, τι τίτλο να του βάλω. Με τόση απλότητα και φυσικότητα μιλήσαμε σαν να μη μας άγγιξαν 2 παγωμένα χρόνια, δεν είπαμε τίποτα ουσιαστικό αλλά το χαμόγελο υπήρχε.. Και είμαι καλύτερα, κι ας μην ήταν όπως παλιά.., ξέρω ότι είναι καλά, μου αρκεί.. </strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Ένας βάρος έφυγε. Μια καλή ημέρα ήρθε.</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Είδες τελικά αν έχεις κάτι στο μυαλό σου ή αν θέλεις κάτι συμβαίνει.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115157217928874238?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>Mari-R1noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-27574394.post-1151541455245893982006-06-29T03:35:00.000+03:002006-06-29T03:37:35.276+03:00<span style="color:#663366;"><strong>Πάω κάτι να βάλω να πιω..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Ωραία γέμισε το ποτήρι με παγάκια και ένα γλυκό ποτό με σκοπό γλυκάνει αυτές τις μοναχικές ώρες..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Ακούω μουσική...παράξενη αίσθηση, αλήθεια πόσο καιρό έχω να ακούσω μια μελωδία, ένα τραγούδι, ένα θρήνο σπίτι μου, μέσα μου..Τέτοιες ώρες μου λείπει το τσιγάρο..Ο καπνός που τα πνίγει όλα και σε φέρνει πιο κοντά στη μουσική , σε ρίχνει μέσα σου και είσαι πιο ευάλωτος στις μεθυστικές νότες ..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Empty rooms where we love to live with others.</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Αλήθεια τι άδειο που είναι..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Τι είναι πραγματικότητα, αυτό που ζούμε , αυτό που ζήσαμε ή αυτό που θα έρθει? Τι έχει πραγματική ουσία και σημασία, τι κυνηγάμε όλοι μας να πετύχουμε κι ο πιο μεγάλος φόβος όλονων μας αν το πετύχουμε θα το συνειδητοποιήσουμε ?</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Σήμερα έφυγαν οι γονείς μου..Σήμερα μου χάρισαν στη δουλειά ένα βραχιολάκι, χειροποιήτο, με κοχυλάκια και κορδελάκια..Θυμήθηκα και μια κορνίζα από τη Πέμπτη..Συγκινήθηκα. Κάποιος με σκέφτηκε, λέω, και μου αρκεί. Μου αρκει? Μου λείπει κάτι..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Ένα σπίτι γεμάτο με ανέσεις, κι όμως παραμένει άδειο. Χαίρομαι που έφυγαν, πήγαν να βρουν και πάλι τον εαυτό τους. Κάποτε φεύγαμε εμείς και ο μπαμπάς έμενε πίσω, τώρα αντιστράφηκαν οι όροι..Και τώρα μείναμε μόνοι μας, δυο αδέλφια, τι είναι αυτό που μας ενώνει και μας χωρίζει..Παλιά ερχόταν και κάποιος άλλος και αποκτούσε νόημα η νύχτα. Μου λείπει κάτι..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Μίλησα με μια φίλη, είπαμε να κανονίσουμε για το σκ ή για καφέ ή για μπάνιο, αλλά είναι απ αυτά που λες και τελικά δε γίνονται..Μίλησα και με μια άλλη, ήθελε να πάμε για καφέ, σήμερα...Όχι σήμερα είναι δική μου η νύχτα αυτή..Ήθελα να μιλήσω για όσα με πνίγουν αλλά δεν τα αφήνω να με νικήσουν.. Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο, μια ανησυχία ίσως, επειδή κάτι μου λείπει.</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Άδειασε το ποτήρι και διψάω και πάλι..Άδειασε η σκέψη μου και αναζητώ και πάλι..Άδειασε το σπίτι και ακούστηκε η σιωπή..</strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Μια φορά είχα φίλους και φίλες και τους άφησα και με άφησαν και τώρα παλεύω να βρω τις ισορροπίες με νέα πρόσωπα. Γράφω για να με εξορκίσω, για να εξαγνιστώ λίγο μέσα από τις λέξεις, αλλά δεν έχει ροή ο λόγος.. Κάποιος λέει ότι είμαι κακιά, ίσως...αλλά δε ξέρω πώς είναι ένας καλός, με ποιον θα συγκριθώ και ποιος θα με κρίνει? Εξάλλου όλοι πιστεύουμε στην καλοσύνη μας ή τουλάχιστον δίνουμε μια δικαιολογία στον εαυτό μας και βαδίζουμε. Και από δικαιολογίες πολλές.. Μέσα μου έχω ζητήσει πολλά συγγνώμη κι ας μην ακούστηκαν ποτέ, απλά πληρώνω τη σιωπή.. Οι κουβέντες στέρεψαν, τα λόγια απλά αιωρούνται κάπου ανάμεσα στο χρόνο και τα χείλη μας. </strong></span><br /><span style="color:#663366;"><strong>Πίνω στην επόμενη σιωπή που θα σπάσει. Και τότε ίσως να βρω αυτό που μου έλειπε.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><ItemPage> <div id="comments"> <BlogItemCommentsEnabled><a name="comments"></a> <h4><$BlogItemCommentCount$> ??a??ste (µ???) ?a?? ??????a:</h4> <ul> <BlogItemComments> <li id="c<$BlogCommentNumber$>"><a name="c<$BlogCommentNumber$>"></a> <p class="comment-data">St?? <a href="#c<$BlogCommentNumber$>" title="comment permalink"><$BlogCommentDateTime$></a>, <$BlogCommentAuthor$> µ???se&hellip;</p> <div class="comment-body"> <p><$BlogCommentBody$></p> <$BlogCommentDeleteIcon$> </div> </li> </BlogItemComments> </ul> <p class="comment-data"> <$BlogItemCreate$> </p> </BlogItemCommentsEnabled> </div></ItemPage><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27574394-115154145524589398?l=marir1.blogspot.com' alt='' /></div>